Στη ζωή, λέει, δεν υπάρχουν αδιέξοδα (κι εγώ το έχω πει παλιότερα).

Ναι, καλά…

Εκατό μέτρα πιό πέρα, υφολική καταστροφή

Δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις κάτι που δεν γνωρίζεις. Δεν μπορείς και να πονέσεις για κάτι που δεν γνωρίζεις.

Ανέβηκα σήμερα με το ποδήλατο στο καμμένο Σέιχ-Σου. Πόνεσα πολύ, όπως πάντα. Το μεγαλύτερο μέρος από τα καμμένα είναι ακόμα άφυτο ή αραιόφυτο, ενώ το μη καμμένο τμήμα είναι πολύ μικρό σε σχέση με την συνολική έκταση. Οι σποραδικές δενδροφυτεύσεις που γίνονται δεν αρκούν για ν’ αναστηθεί το δάσος. Και φυσικά, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος μιας νέας πυρκαγιάς. Γιατί οι άνθρωποι αυτής της πόλης ΔΕΝ πονάνε το Δάσος.

Σε όλη μου την τρίωρη βόλτα είδα άλλον έναν ποδηλάτη, δύο που έκαναν τζόγκιγκ, και έναν πατέρα με τα δυό παιδιά του. ΣΥΝ μια μεγάλη παρέα στο κιόσκι στο Παρατηρητήριο, που όμως είχαν ανέβει με το αυτοκίνητο.

Α ναι, συνάντησα και μια μεγάλη παρέα ποδηλάτες (καμμιά δεκαριά) που ανέβαιναν την οδό Ακροπόλεως, δεν ξέρω με ποιόν τελικό προρορισμό. Μεγάλοι, μού φάνηκαν πενηντάρηδες. Απίστευτο; Κι όμως. Λεπτομέρεια: ήταν ΞΕΝΟΙ. Όχι Έλληνες. Τώρα εξηγείται, ε…

Πώς μπορεί ο Θεσσαλονικιός να πονέσει για κάτι που δεν γνωρίζει; Στις ελεύθερες ώρες του, προτιμά να κάθεται με τις ώρες ο ένας πάνω στον άλλον στα τρέντυ καφέ και μπαρ παρά να κάνει μια βόλτα στη φύση, που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την πόλη. Οι περισσότεροι δεν έχουν ανέβει ποτέ στο Σέιχ Σου (ή σε ό,τι έχει απομείνει). Άντε να έχουν πάει ως το Φιλίππειο, για κανένα γαμήλιο γεύμα ή για κανένα ινκόγκνιτο ραντεβού.

Αν ήμουν Δήμαρχος, θα έβαζα κάθε Κυριακή δωρεάν λεωφορεία για το Δάσος, όλη μέρα, κάθε μισή ώρα. Θα οργάνωνα Κυριακάτικες εκδρομές για τα σχολεία ΚΑΘΕ Κυριακή. Θα κερνούσα και μια πορτοκαλάδα στην κορυφή, εκεί στο ρημαγμένο Παρατηρητήριο. Έτσι σιγά σιγά ο κόσμος θα γνώριζε το Δάσος και θα το αγαπούσε, θα το πονούσε, θα το προστάτευε… και δεν θα ήταν εύκολο για κανέναν να το απειλήσει.

ΑΝ ήμουν Δήμαρχος. Αλλά δεν είμαι… ο παρών Δήμαρχος (που μένει στη βίλα του στο Πανόραμα) έχει πιό σοβαρά πράγματα να κάνει. Έχει να τελειώσει το ολοκαίνουργιο τέρας-έκτρωμα-τσιμεντόκλουβο-Δημαρχείο στην καρδιά της πόλης. Έχει να τσιμεντάρει την Ολυμπιάδος με ολοκαίνουργια νησίδα, χωρίς καμμιά πρόβλεψη για δέντρα, έχει να κόβει κλήσεις για τ’ αυτοκίνητα που δεν πληρώσαν τα παρκόμετρα που έχει βάλει παντού (αντί να εστιάσει σ’ εκείνα που μπλοκάρουν το πέρασμα στις διαβάσεις και καβαλάνε τα πεζοδρόμια…)

Να τον χαίρεστε, τον Δήμαρχό σας. Να την χαίρεστε, την Θεσσαλονίκη σαν τα μούτρα σας.

Ψάχνοντας για την ετυμολογία της λέξης “Ηλιότυπον” βρήκα ένα (ευφυώς προβοκατόρικο) Blog (με τον σεμνό υπέρτιτλο) Μουνί. Οι e-δρόμοι μας είχαν συναντηθεί και παλιότερα, αλλά μέσα στο χάος…

Επισκεφτείτε το και δεν θα χάσετε.

http://heliotypon.wordpress.com/

Η καλή μου Σύλβια – Ολίβια – Πανόπτης μού ζήτησε να γράψω τί σημαίνει για μένα Ευτυχία. Το σκέφτηκα πολύ, και τελικά αποφάσισα να μην το σκεφτώ καθόλου. Θα γράψω ό,τι αισθάνομαι αυτήν την στιγμή, κι αυτήν την στιγμή δεν ξέρω τί είναι ευτυχία, ξέρω όμως καλά τί ΉΤΑΝ ευτυχία…

Ευτυχία ήταν να την κοιτάζω μέσα στα μάτια.

Ευτυχία ήταν να ξυπνώ πρώτος και να βλέπω το στήθος της ν’ ανεβοκατεβαίνει, καθώς εκείνη ακόμα κοιμόταν.

Ευτυχία ήταν να έχει σταματήσει ο Χρόνος, να μην υπάρχει ηλικία, να μην υπάρχει βιασύνη, για τίποτα, επειδή ήμουν μαζί της.

Όντας μαθητής, άκουσα κάποιο βράδυ, αργά, στο ράδιο, μια παράξενη εκπομπή. Μια βαθιά φωνή, που μιλούσε για όλα αυτά που με γοήτευαν. Ενδιάμεσα, μαγικές, άγνωστες για μένα μουσικές…

Την κυνήγησα αυτήν την εκπομπή, αλλά λίγο τα διαβάσματα του Λυκείου, λίγο η μεταμεσονύκτια ώρα, και κυρίως, το σαραβαλάκι το ραδιόφωνό μου με την σπασμένη κεραία που δύσκολα έπιανε Αθήνα, εκεί στη μικρή μου επαρχία, ελάχιστες φορές κατάφερα να την ξανακούσω.

Χρόνια μετά, φοιτητής, ωρίμασε μέσα μου η ιδέα για μια παρόμοια εκπομπή. Το όνομά της θα ήταν “Η σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού”

Από το ράδιο Παρατηρητής της Θεσσαλονίκης που άκουγα, μού είπαν να κάνω ένα demo και το σχεδιάγραμμα επτά εκπομπών και να τους τα πάω. Πανεύκολο. Στρώθηκα στη δουλειά με ενθουσιασμό.

Η κασέτα περιείχε το διήγημα “Νυχτερινή συνάντηση” του Ray Bradbury, με υπόκρουση Jean Michel Jarre, ένα μέρος από την εισαγωγή του John Gribbin στο βιβλίο του “Η γάτα του Σραίντιγκερ” με τίτλο “κβαντική φυσική και πραγματικότητα”, Pink Floyd (“Pigs”), Vangelis (Direct – Glorianna), το “More” των Sisters of Mercy, και πολλά άλλα… η “εκπομπή” τελείωνε με το “Ζωοσκόπιο”, ένα σατιρικό ωροσκόπιο που δημοσίευε τότε η Βαβέλ, το περιοδικό. Διάρκεια, μία ώρα.

Δεν δυσκολεύτηκα να φτιάξω και ένα πλάνο επτά εκπομπών…

Η απάντηση ήτανε, “πολύ προχωρημένο”. Με την ΚΑΚΗ έννοια…

Την ίδια τύχη είχε αργότερα η κασέτα μου και στο Δημοτικό ραδιόφωνο της Κω, όπου δούλεψα για πρώτη φορά (στην Κω, όχι στο ραδιόφωνο…)

Περιττό νομίζω να ανaφέρω ότι η εκπομπή που ανέφερα στην αρχή, και που με ενέπνευσε για όλα αυτά, και όχι μόνο, ήτανε, φυσικά, “Τα μονοπάτια του Γαλαξία”, του Γιώργου Πήττα.

Από αυτήν την δοκιμαστική “εκπομπή”, που την είχα για χαμένη, ακούστε τον εικοσάχρονο εαυτό μου να διαβάζει το διήγημα “Νυχτερινή Συνάντηση’ του Ray Bradbury, σε μετάφραση Δημήτρη Αρβανίτη, με μουσική υπόκρουση το Equinoxe του Jean Michel Jarre. Δείξτε κατανόηση παρακαλώ για τα λαθάκια στην απαγγελία και για την ηχογράφηση, που έγινε μ’ ένα σπιτικό κασετόφωνο…

Κλείστε λοιπόν τα φώτα, καθήστε κάπου αναπαυτικά, και πατήστε Play- ξεκινάμε…

Καλησπέρα, Συνταξιδιώτες. Προορισμός μας, η Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού.

” Ήταν μακρύς ο δρόμος, μέσα στο σκοτάδι και τους λόφους…”

Σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου, ο πρώτος που θα την έβλεπε, θ’ ακινητοποιούσε το όχημά του στην άκρη του δρόμου, θα έπαιρνε την κοτρώνα, και θα την άφηνε στην άκρη.

Στον Τρίτο Πολιτισμικό Κόσμο όπου ανήκει και η Ελλάδα μας, συμβαίνουν τα εξής:

Ο Ελληναράς βλέπει την κοτρώνα. Την αποφεύγει τελευταία στιγμή, κατεβάζοντας όσες χριστοπαναγίες του βρίσκονται πρόχειρες.

Αυτό επαναλαμβάνεται χ φορές, ώσπου κάποια στιγμή…

… ένας απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς δεν βλέπει την κοτρώνα. Πού να τη δει, αφού μιλούσε με το γκομενάκι στο κινητό;

Ο απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς πατάει την κοτρώνα. Τού σκάει/ δεν τού σκάει το λάστιχο, ανάλογα με τα κέφια του (του λάστιχου).

Ο απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς κατεβάζει ό,τι χριστοπαναγίες του βρίσκονται, και καλεί (ναι, με αυτήν την σειρά):

Οι αρμόδιες Αρχές που επιλαμβάνονται του θέματος (αφού το έπαιξαν και τα κανάλια, αλλιώς σιγά να μην), προβαίνουν στις ακόλουθες ενέργειες:

α) Συλλαμβάνουν την κοτρώνα (ατάκα κι επιτόπου, όχι παίζουμε – μηδενική ανοχή, δεν το είπαμε;)

β) Διατάσσουν ΕΔΕ (Ένορκη Διοικητική Εξέταση) για να διαπιστωθούν τυχόν ευθύνες για την μυστηριώδη παρουσία της κοτρώνας στο οδόστρωμα.

γ) Προκηρύσσουν Δημόσιο Μειοδοτικό Διαγωνισμό για την απομάκρυνση της κοτρώνας από το οδόστρωμα.

δ) Στο μεταξύ, περιφράσσουν προληπτικά την κοτρώνα με συρματοπλέγματα και απαγορεύουν προσωρινά την κυκλοφορία σε ολόκληρο τον δρόμο (για κάνα δυό χρόνια μόνο, ώσπου να οριστεί ο εργολάβος για το Έργο).

δ) Προσπαθούν ευσυνείδητα να εξασφαλίσουν κονδύλια από τα ΚΠΣ (Κοινοτικά Πλάισια Στήριξης) για το Μέγα αυτό Αναπτυξιακό Έργο της Ελληνικής Περιφέρειας.

Ο αδικοπαθών/απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς Πολίτης, μεταφέρεται στο εφημερεύον Νοσοκομείο για να συνέλθει από το σοκ. Την επόμενη μέρα, ζητώντας αποζημίωση για το αυτοκίνητο και για την ψυχική οδύνη (τη δική του και του γκομενακίου, που άκουγε από το ανοιχτό κινητό), θα κάνει μήνυση:

Τυχόν προσπάθεια ν’ απομακρυνθεί, θα προσκρούσει σε Κ.Π.Σ.Ι.Κ. (Κινήσεις Πολιτών για τη Σωτηρία της Ιστορικής Κοτρώνας) και σε αγανακτισμένους πολίτες, υπέρμαχους της Κ.Π.Κ. (Κοτρωνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς) του τόπου….

…που περνά δύσκολες ώρες, στο νοσοκομείο του Βόλου, μετά το προχτεσινό εγκεφαλικό.

Μια ευαίσθητη ερμηνεύτρια, ένας σπάνιος άνθρωπος.

Αρλέτα, μη φύγεις. Σ’ έχουμε ανάγκη…

“Τα ήσυχα βράδια θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τραίνο, που θά ‘σαι μέσα κι εσύ
και δε θα σού λείπω, γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου, που θα σ ακολουθεί…

(μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου
στίχοι της Μαριανίνας Κριεζή)

.

Το Δεκέμβρη του 2005 ήμουν πολύ δυστυχισμένος. Μόλις είχα χωρίσει από μια κοπέλα που αγάπησα πάρα πολύ βαθιά. Τότε ήταν που γεννήθηκε ο Μαύρος Γάτος. Ήταν ένα προσωπείο που φόρεσα κυρίως για να μην εντοπίσει Εκείνη τα όσα έγραφα γι αυτήν, και φυσικά για ν ατην προστατέψω από οποιονδήποτε θα μπορούσε να μάς αναγνωρίσει στα γραπτά μου. Στην πορεία η ανωνυμία μου μού φάνηκε χρήσιμη σε πολλές ακόμα περιστάσεις, όχι φυσικά για να επιδοθώ στην ασυδοσία με εξασφαλισμένη την ατιμωρησία, αλλά για να μπορώ να πω ελεύθερα τη γνώμη μου, χωρίς να με τσακίσουν προσωπικά ή επαγγελματικά οι εκάστοτε κρατούντες. Γιατί το συνηθίζουν οι δυνατοί, να μην ανέχονται κανέναν ΣΟΒΑΡΟ αντίλογο, αλλά να κυνηγούν ανελέητα όσους τους ενοχλούν, με κάθε μέσο που διαθέτουν- και διαθέτουν ΟΛΑ τα μέσα, πιστέψτε με. Έτσι λειτουργεί η διεφθαρμένη τριτοκοσμική μας “Δημοκρατία”. Και ο κόσμος μας, γενικώς…

Η πρώτη φορά που “αξιοποίησα” την ανωνυμία μου ήταν όταν πήρα το μέρος των Δανών σκιτσογράφων, αναδημοσιεύοντας μερικές από τις γελοιογραφίες του Μωάμεθ, μαζί μ’ ένα αγγλόφωνο κείμενο (“We are all Danes“). Τότε δεν με διάβαζε σχεδόν κανείς, οπότε μάλλον περιττές ήταν οι ανησυχίες μου. Ακολούθησε όμως η Ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο, και η αγγλική εφημερίδα Guardian αναδημοσίευσε ένα άρθρο μου στον Ιστότοπό της, προκαλώντας μια καταιγίδα επισκέψεων στο Μαύρο Γάτο. Μετά ήρθαν οι πυρκαγιές του 2006, οι Δημοτικές Εκλογές (καλό μήνα κυρίες και κύριοι Αντιδήμαρχοι Σ;-))), τα σκάνδαλα των Κουμπάρων, ο θάνατος της Αμαλίας Καλυβίνου, οι πυρκαγιές του 2007, οι εκλογές του Σεπτέμβρη… Κάθε φορά η ανωνυμία μου μού έδινε τη δυνατότητα να πω πράγματα που δεν θα μπορούσα να τα πω επώνυμα στην πλατεία του χωριού μου. Ας είμαστε ρεαλιστές, δεν είμαι ούτε μικρός ούτε τρελλός, κι αν ΜΠΟΡΩ να πω την Αλήθεια (απο τη δική μου άποψη, φυσικά), το οφείλω σε αυτό εδώ το Ιστολόγιο- και στην ανωνυμία μου.

Αυτά τα γράφω ως απάντηση στο φίλο μου το Μάνο Αντώναρο και στο Θανάση Τριαρίδη. O Μάνος έχει ασχοληθεί εκτενέστατα με το θέμα της ανωνυμίας στα blogs , ενώ ο Θανάσης με ανέφερε στο ντοκυμανταίρ του Μανώλη Ανδριωτάκη στην εκπομπή Παρασκήνιο, ως παράδειγμα προς αποφυγήν (όσον αφορά την αποδυνάμωση του λόγου κάποιου που γράφει πίσω από ένα τέτοιο ψευδώνυμο).

Η ταυτότητά μου φυσικά δεν ήταν δυνατόν να παραμείνει κρυφή, και αποκαλύφθηκε σταδιακά, στην αρχή σε κάποιους πολύ στενούς φίλους, μετά σε κάποιους νέους φίλους που γνώρισα μέσω του Ιστολογείν, ακόμα πιό μετά σε κάποιους δημοσιογράφους που με πλησίασαν λόγω του Ιστολογίου των Κάφελλων. Όταν κάποιοι από αυτούς τους δημοσιογράφους δε σεβάστηκαν το αίτημά μου για απόκρυψη των προσωπικών μου δεδομένων, δε με πείραξε. Δε με πείραξε γιατί οι περισσότεροι από τους λόγους που μού επέβαλαν το 2005 την ανωνυμία έχουν πιά εκλείψει. Έτσι ο “Μαύρος Γάτος” είχε αρχίσει ήδη να με ενοχλεί, είχε ωριμάσει μέσα μου η ιδέα να ξαναποκτήσω ανθρώπινο όνομα.

Υγ: Ο Μαύρος Γάτος θα συνεχίσει να υπογράφει κάποια σατιρικά ή ελαφρά μου κείμενα. Είναι κομμάτι μου, δεν τον απαρνιέμαι. Απλά ήρθε η ώρα να τον ξεπεράσω και να προχωρήσω παραπέρα.