hosted by miltiadiss@deviantart

.

you r listening to: “El Desierto” by Lhasa De Sela

Στη χτεσινή μου βόλτα στο βουνό, συνάντησα κατά σειρά, στην αρχή της ανηφόρας, μόλις βγήκα από την πόλη:

-Ένα τεράστιο σκουλήκι στη μέση του δρόμου (τόοοοοοοοοοσο μακρύ, με το συμπάθειο)

-Ένα νεκρό σκυλάκι στην άκρη του δρόμου, σε αποσύνθεση

-Άλλο ένα τεράστιο σκουλήκι στη μέση του δρόμου, μισοπάτημένο αυτό, κι όμως σέρνονταν (μεγάλη ανακάλυψη “παιδιού” της πόλης: τα σκουλήκια ματώνουν)

Τί κάνει ο κάθε Τειρεσίας και ο κάθε Λεφάκης σε αυτήν την περίπτωση; Υπακούει στους Οιωνούς και κάνει μεταβολή- είναι βέβαιος ότι λίγο παρακάτω τον περιμένει σίγουρος θάνατος, το λιγότερο στη σούβλα (με πατάτες).

Τί κάνει ο λογικός άνθρωπος; Σκέφτεται ότι:

-Α, το βράδυ έβρεξε αρκετά, και βγήκαν βόλτα τα σκουλήκια.

-Α, το καημένο το σκυλάκι- τί θα γίνει επιτέλους σ’ αυτήν την χώρα με τα αδέσποτα; Και με τους απρόσεκτους οδηγούς;

-Για δες, το σκουλήκι ακόμα και μισολιωμένο αγωνίζεται να επιβιώσει…

Συνεχίζει κανονικά το δρόμο του, αγνοώντας τις σαχλαμάρες του κάθε Τειρεσία και του κάθε Λεφάκη, και κερδίζει:

Την ανθισμένη κι ευωδιαστή αμυγδαλιά…

ΥΓ: Τα όσα είπα και εννόησα ισχύουν όμως και αντίστροφα. Οι καλοί οιωνοί (και τα προαισθήματα) δεν φέρνουν καλά αποτελέσματα, όταν δεν βασίζονται στη Λογική.

ΥΓ 2: Πήγα και σήμερα! (και είδα τον πρώτο μου τρυποκάρυδο live- ολόιδιος ο Γούντυ!)

Καλό απόγευμα!

Σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου, ο πρώτος που θα την έβλεπε, θ’ ακινητοποιούσε το όχημά του στην άκρη του δρόμου, θα έπαιρνε την κοτρώνα, και θα την άφηνε στην άκρη.

Στον Τρίτο Πολιτισμικό Κόσμο όπου ανήκει και η Ελλάδα μας, συμβαίνουν τα εξής:

Ο Ελληναράς βλέπει την κοτρώνα. Την αποφεύγει τελευταία στιγμή, κατεβάζοντας όσες χριστοπαναγίες του βρίσκονται πρόχειρες.

Αυτό επαναλαμβάνεται χ φορές, ώσπου κάποια στιγμή…

… ένας απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς δεν βλέπει την κοτρώνα. Πού να τη δει, αφού μιλούσε με το γκομενάκι στο κινητό;

Ο απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς πατάει την κοτρώνα. Τού σκάει/ δεν τού σκάει το λάστιχο, ανάλογα με τα κέφια του (του λάστιχου).

Ο απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς κατεβάζει ό,τι χριστοπαναγίες του βρίσκονται, και καλεί (ναι, με αυτήν την σειρά):

Οι αρμόδιες Αρχές που επιλαμβάνονται του θέματος (αφού το έπαιξαν και τα κανάλια, αλλιώς σιγά να μην), προβαίνουν στις ακόλουθες ενέργειες:

α) Συλλαμβάνουν την κοτρώνα (ατάκα κι επιτόπου, όχι παίζουμε – μηδενική ανοχή, δεν το είπαμε;)

β) Διατάσσουν ΕΔΕ (Ένορκη Διοικητική Εξέταση) για να διαπιστωθούν τυχόν ευθύνες για την μυστηριώδη παρουσία της κοτρώνας στο οδόστρωμα.

γ) Προκηρύσσουν Δημόσιο Μειοδοτικό Διαγωνισμό για την απομάκρυνση της κοτρώνας από το οδόστρωμα.

δ) Στο μεταξύ, περιφράσσουν προληπτικά την κοτρώνα με συρματοπλέγματα και απαγορεύουν προσωρινά την κυκλοφορία σε ολόκληρο τον δρόμο (για κάνα δυό χρόνια μόνο, ώσπου να οριστεί ο εργολάβος για το Έργο).

δ) Προσπαθούν ευσυνείδητα να εξασφαλίσουν κονδύλια από τα ΚΠΣ (Κοινοτικά Πλάισια Στήριξης) για το Μέγα αυτό Αναπτυξιακό Έργο της Ελληνικής Περιφέρειας.

Ο αδικοπαθών/απρόσεχτος/άτυχος Ελληναράς Πολίτης, μεταφέρεται στο εφημερεύον Νοσοκομείο για να συνέλθει από το σοκ. Την επόμενη μέρα, ζητώντας αποζημίωση για το αυτοκίνητο και για την ψυχική οδύνη (τη δική του και του γκομενακίου, που άκουγε από το ανοιχτό κινητό), θα κάνει μήνυση:

Τυχόν προσπάθεια ν’ απομακρυνθεί, θα προσκρούσει σε Κ.Π.Σ.Ι.Κ. (Κινήσεις Πολιτών για τη Σωτηρία της Ιστορικής Κοτρώνας) και σε αγανακτισμένους πολίτες, υπέρμαχους της Κ.Π.Κ. (Κοτρωνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς) του τόπου….

Ο Σοφοκλής στην “Αντιγόνη” του εξερεύνησε το ζήτημα της ηθικής ως ανυπακοή στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Απέναντι στο Κρέοντα έβαλε την αυτοθυσία μιας ηρωικής κι ανυπότακτης Αντιγόνης, κι έδωσε στην υπόθεση ένα είδος τραγικού χάπυ εντ, τιμωρώντας τον Βασιλιά για την αλαζονεία του.

Δικαιοσύνη;

Ο Σωκράτης έδωσε μιαν άλλη διάσταση στο θέμα, πίνοντας υπάκουα το κώνειο, όπως ακριβώς τον διέταξε η δημοκρατική του Πόλη.

Δικαιοσύνη;

Όταν πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου, ποιά είναι τα όρια της ηθικής; Γιατί κάποιοι προτιμούν να πεθάνουν, παρά να παραβούν τις αρχές τους, ενώ κάποιοι άλλοι επιζούν τσαλαπατώντας τους γύρω τους; Ποιοί είναι οι μεν, και ποιοί οι δε;

Διάβασε ένα εξαιρετικό γιαπωνέζικο διήγημα που ασχολείται με το θέμα. Μετά, γράψε κάτι κι εσύ, μια σκέψη, ένα διήγημα, ένα ποίημα, ό,τι θέλεις.

Προτιμώ να μην στείλω ονομαστικές προσκλήσεις- η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όλους. Παράκληση, μην γράψετε εδώ, αλλά στο δικό σας χώρο, καλώντας με τη σειρά σας κι άλλους να συμμετέχουν. Δεύτερη παράκληση, αφήστε εδώ ένα σχόλιο, για να μπορέσω να παρακολουθήσω τις απαντήσεις σας. Στο τέλος θα φτιάξω ένα συγκεντρωτικό άρθρο, με παραπομπές σε όλους τους συμμετέχοντες.

Ανυπομονώ να δω τις συμμετοχές σας!

υγ: Η ιδέα για την πρόσκληση αυτή ήταν της Ρίτσας Μασούρα, που έγραψε πριν λίγες μέρες αυτό το άρθρο για την Ηθική. Οι δικές μου σκέψεις για την ηθική είναι εδώ.

Σ’ αγαπώ, καλή τύχη

(Θεσσαλονίκη, όδός Ερμού)

Δηλαδή, τί περιμένατε να δείτε;

Σ;-))))))))
.