"ΡΩΤάΤΕ άΝ ΕίΝΑΙ ΚΑΛΟί ΟΙ ΣΤίΧΟΙ ΣΑΣ- ΘΑ ΠΕΘΑίΝΑΤΕ, άΡΑΓΕ, ΑΝ ΣάΣ ΑΠΑΓόΡΕΥΑΝ ΝΑ ΓΡάΦΕΤΕ;"…

,

Ρωτάτε αν είναι καλοί οι στίχοι σας. Ρωτάτε εμένα. Ρωτήσατε, βέβαια, προηγουμένως κι άλλους. Στέλνετε τους στίχους σας σε περιοδικά. Τους συγκρίνετε με άλλα ποιήματα, αναστατώνεστε όταν κάποιοι αρχισυντάκτες σάς επιστρέφουν τα ποιητικά σας δοκίμια.

Από δώ κι εμπρός (μιά που μού επιτρέψατε να σάς δίνω συμβουλές), σάς παρακαλώ να τ’ απαρνηθείτε όλα αυτά. Η ματιά σας είναι γυρισμένη προς τα έξω- αυτό είναι που πρέπει προπαντός να αποφύγετε τώρα πιά. Κανείς δεν μπορεί να σάς συμβουλέψει ή να σάς βοηθήσει, κανένας. Ένας μόνο δρόμος υπάρχει: Βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας. αναζητήστε την αιτία που σάς αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν από τις πιό βαθιές γωνίες της καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε, άραγε, αν σάς απαγόρευαν να γράφετε;

Αυτό, πρώτα απ’ όλα, αναρωτηθείτε, την πιό σιωπηλή ώρα της νύχτας σας. “Πρέπει να γράφω”; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας να βρείτε την απάντηση. Κι αν η απάντηση αυτή αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυστόχαστο αυτό ερώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα απλό και στερεό “πρέπει”, τότε πλάστε τη ζωή σας σύμφωνα με αυτήν την ανάγκη.

Η ζωή σας, ακόμα και την πιό αδιάφορη, την πιό άδειαν ώρα της, πρέπει να γίνει σημάδι και μάρτυρας αυτής της ορμής…

Ράινερ Μαρία Ρίλκε, “Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή”
φωτογραφία: Ο Ρίλκε (στο κέντρο), στο Château de Muzot

Διαβάστε ακόμα: “Τί θ’ απογίνεις, Θεέ, όταν εγώ χαθώ; (Ρ.Μ.Ρίλκε)”

.

ΓΕΝΝήΘΗΚΑΝ, ΚΑΙ ΠέθΑΝΑΝ- ΚύΡΙΕ, έΖΗΣΑΝ;

.

Απόψε θέλω να ξαναμοιραστώ μαζί σας τη μετάφραση
ενός από τα πιό αγαπημένα μου ποιήματα,
που την πρωτοανέβασα στο Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή το Φεβρουάριο του 2006:

…Και είπα στην καρδιά μου: τι θέλω στη ζωή;

Να προχωρώ στο δρόμο που παίρνουν οι πολλοί;

ν’ακολουθώ κι εγώ, σαν το μικρό αρνί;

Αλλά, πού, τάχα, πάνε; Εκεί που παν τα φύλλα

που κυνηγά του χειμωνιάτικου ανέμου η ανατριχίλα…

Πολέμησαν, νικήθηκαν… ο χρόνος καταβρόχθισε τις φευγαλέες τους σκιές

σαν την παλίρροια, που πνίγει την άμμο στις ακτές

Γεννήθηκαν και πέθαναν

Κύριε, έζησαν;

Alphonse De Lamartine (Λαμαρτίνος, (1790-1869)

μετάφραση: Μαύρος Γάτος 2006
ελεύθερη μη εμπορική αναδημοσίευση με αναφορά της πηγής (mavrosgatos.blogspot.com)
και με την επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος

ήΤΑΝ ΓΥΜΝή ΠάΡΑ ΠΟΛύ

.
.

Ήταν γυμνή πάρα πολύ-
Στα τζάμια, δέντρα πονηρά
Ρίχναν αδιάκριτα κλαδιά
Τόσο κοντά, τόσο κοντά…

Αρθούρος Ρεμπώ, “Elle était fort déshabillée” (η πρώτη στροφή)
μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός

Jean-Nicholas-Arthur Rimbaud (1854-1891)
,

ΔΙΑΣΧίΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΧέΡΟΝΤΑ, ΝΙΚΗΤήΣ! (EL DESDICHaDO )

.

Gérard de Nerval, 1808-1855

El desdichado

Είμαι ο Σκοτεινός, -ο Χήρος, -ο Πικρός
Ο Πρίγκηπας της Θλίψης στo γκρεμισμένo κάστρo
Πέθανε το μονάκριβο Αστέρι μου – κι ο Μαύρος ήλιος τώρα, ο Μελαγχολικός
Βαραίνει το λαούτο μου που έφεγγε σαν Άστρo

Στη νύχτα αυτή του Τάφου μου, εσύ, παρηγοριά μου,
δώσε μου πίσω το Παυσίλυπο, τη θάλασσα του Νότου
το Άνθος που μού γλύκαινε τη θλιβερή καρδιά μου,
την πέργκολα που σμίγανε Κλήμα κι ανθός του Ρόδου

Νά ‘μαι, λέει, Έρωτας, ή Φοίβος; … Προδότης ή Εκδικητής ;
Απ΄το φιλί της Ρήγισσας στο μέτωπό μου σημαδεύτηκα
Στη σπηλιά που η Σειρήνα κολυμπά την ονειρεύτηκα

Και πέρασα δυό φορές τον Αχέροντα νικητής
Πάλλοντας της λύρας του Ορφέα τις χορδές
Στους στεναγμούς της Αγίας, και στης Μάγισσας τις κραυγές!

Gérard De Nerval, 1854
Μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός

Αχέροντας (Θεσπρωτία)
,

Ο ΔΡΟΜΟΣ Ο ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΣ (THE ROAD NOT TAKEN)

.

Ο Δρόμος που δεν πήρα
του Robert Lee Frost (1874-1963)

Ο δρόμος χώριζε στα δύο
σε δάσος φθινοπωρινό
δεν ήξερα ποιόν να διαλέξω
(πώς και τους δυό να ταξιδέψω;)
στάθηκα εκεί ώρα πολλή
κι αγνάντευα τον έναν ως
που έστριβε στα χαμόκλαδα

Και ύστερα, τον άλλο πήρα
-υπήρχε λόγος για αυτό
μού φάνηκε πιο ταιριαστό
γιατ’ ήταν πιό χορταριασμένος
κι έπρεπε να τον στρώσω εγώ

Ανοίγονταν περίπου ίδιοι
στρωμένοι φύλλα απάτητα
κι είπα «τον πρώτο άλλη φορά!»
αλλά ο δρόμος φέρνει δρόμο
και γυρισμό δεν έχει πιά

Αναστενάζοντας θα λέω
χρόνια πολλά, καιρούς μετά:
«πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο
απ΄ τους δυό δρόμους, και αυτό
έκανε τη διαφορά»

Μετάφραση: Μιλτιάδης Θαλασσινός, 2008
ελεύθερη αναδημοσίευση με αναφορά της πηγής.
.

ΣΑΝ ΔάΚΡΥΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧή

“Δυνατή εμπειρία, να ζεις μέσα στο φόβο, ε;
Αυτό σημαίνει να είσαι σκλάβος…

Έχω δει πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δε θα τα πιστεύατε… αστρόπλοια να καίγονται, πέρα από τον ώμο του Ωρίωνα… είδα ακτίνες C να λάμπουν στο σκοτάδι, κοντά στις Πύλες του Τενχάουζερ…

…όλες εκείνες οι στιγμές
θα χαθούν
στο χρόνο…

…σαν δάκρυα
στη βροχή…

…ώρα
να πεθάνω.”

Το Ανδροειδές (“ρομπότ”) Roy Batty
μιλά στον διώκτη του, τον κυνηγό επικηρυγμένων ανδροειδών Harisson Ford,
σώζοντάς του τη ζωή, λίγο πριν το ίδιο “πεθάνει”
στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Blade Runner” του Ridley Scott
βασισμένη στο αριστούργημα “Do Androids Dream Of Electric Sheep?”
του λατρεμένου μου Philip K. Dick

Τώρα πατήστε Play, και ξαναδιαβάστε τη μετάφραση (δεν θα χάσετε!)

Φίλιπ Κ. Ντικ, Philip K.Dick (1928-1982): Ο ιστορικός του μέλλοντος, ο Άρχοντας των χειροπιαστών παραισθήσεων, ο κορυφαίος συγγραφέας Επιστημονικής Φαντασίας όλων των εποχών. Έγραψε καμμιά πενηνταριά μυθιστορήματα και αρκετά διηγήματα, παντρεύτηκε πέντε φορές, έκανε τρία παιδιά, λάτρευε τις γάτες. Πέθανε από θυμό, για τα στραβά του κόσμου. Αρκετά από τα έργα του έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια σε ταινίες, με πρώτο χρονολογικά το Blade Runner του Ρίντλεϋ Σκοτ.

“Η πραγματικότητα είναι αυτό, που όταν πάψεις να το πιστεύεις, δεν εξαφανίζεται.“
— Philip K. Dick, Do Androids Dream of Electric Sheep?

“Το βασικό εργαλείο για τον χειρισμό της πραγματικότητας είναι ο χειρισμός του λόγου. Αν μπορείς να ελέγξεις τον λόγο, μπορείς να χειριστείς και τους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να τον χρησιμοποιούν.”

— Philip K. Dick, How To Build A Universe That Doesn’t Fall Apart Two Days Later (1978)

“Μερικές φορές, η αρμόζουσα αντίδραση στην πραγματικότητα είναι να σού στρίψει“

— Philip K. Dick, Valis

Διαβάστε επίσης: Η συνάντηση με τη γριά -Αρειανό τσακάλι

Το ΑΡΙΣΤΕΡό ΧέΡΙ ΤΟΥ ΣΚόΤΟΥΣ

Το φως είναι το αριστερό χέρι του σκότους
το σκότος είναι το δεξί χέρι του φωτός
δύο σε ένα, ζωή και θάνατος, μαζί
ενωμένα σαν εραστές σε συνουσία
σαν δύο χέρια ενωμένα
σαν το δρόμο και το τέρμα.

Ούρσουλα Λε Γκεν, γλωσσολόγος-ανθρωπολόγος
k συγγραφέας Επιστημονικής Φαντασίας
από το μυθιστόρημά της ‘The Left Hand Of Darkness” (1969)
που σάρωσε τα βραβεία Hugo και Nebula το 1970

ΜΗΝ ΠΑΡΑΔίΝΕΣΑΙ ΑΠΑΛόΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛή ΝύΧΤΑ ΑΥΤή (ΤΟΥ ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ)

Αυτά είπε σ’ έναν ποιητή δικό μας
και τράβηξε για το Φεγγάρι, ο Ντύλαν Τόμας

Η φίλτατη Σού – Ρέα Λίστ με προσκάλεσε να ξαναπαίξω στην αλυσίδα ‘Αντισταθείτε μ’ ένα ποίημα. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση ξανά-ανταποκρίνομαι (και πετάω και τη σκούφια μου!)

DO NOT GO GENTLE INTO THAT GOOD NIGHT
Αφιερωμένο στην Μνήμη του Σταύρου Κουγιουμτζή

Μην παραδίνεσαι απαλός στην καλή νύχτα αυτή
πυρ και μανία, γέρο, που νυχτώνει σου η μέρα
οργή, οργή, για του Φωτός τη συντριβή

Κι αν στο Σκοτάδι υποκλίνονται στο τέλος οι Σοφοί
γιατί τα λόγια τους δεν κέντησαν καμμία φωταχτίδα
δεν παραδίνονται απαλοί στην καλή νύχτα αυτή

Και οι Καλοί, μόλις μι’ανάσα απ’το χαμό, θρηνώντας, πόσο λαμπερά,
τα εύθραυστά τους κατορθώματα,πώς θα λικνίζονταν,
σε πράσινο λιμάνι
οργή, οργή, γιατί το φως, θα συντριβεί

Οι Ατίθασοι,που πιάσαν και τραγούδησαν τον Ήλιο σαν πουλί
κι έμαθαν πιά, τόσο αργά, πόσο τού πίκραναν τον δρόμο
δεν παραδίνονται απαλοί στην καλή νύχτα αυτή

Οι Zοφεροί, σαν ξεψυχάνε, βλέπουν, τη στιγμή τους τη στερνή
- μάτια τυφλά πόσο χαρούμενα μπορούν να λάμπουν, σαν αστέρια-
οργή, οργή, γιατί το φως, θα σκορπιστεί

Κι εσύ, Πατέρα μου, στα λυπημένα ύψη εκεί,
με το αμείλικτό σου δάκρυ, δώσμου κατάρα, ή ευχή

Μην παραδίνεσαι απαλός στην καλή νύχτα αυτή
Οργή, οργή, γιατί το φως, θα συντριβεί

Dylan Thomas

Του Dylan Thomas, στο βίντεο απαγγέλει ο ίδιος
μετάφραση: Μαύρος Γάτος

Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος
για την μετάφραση αυτή

Η ΝΟΣΟΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ (ΤΟΥ ΚΙΝΕΖΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΛΗ ΠΟ (701-762 μ.Χ.)

στον ποιητή Ντου Φου (Du Fu)

Βρε βρε! Τί ζητάς εσύ εδώ, στην κορυφή του όρους Φαν-Κυό

Μ’ ένα τεράστιο καπέλο, μες στου μεσημεριού τον ήλιο

Και τί αδύνατος που είσαι, πώς αδυνάτισες έτσι

Μάλλον θα υποφέρεις, πάλι, από ποίηση.

Λη Πο
.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

Ένα βράδυ με Πανσέληνο στον Ποταμό Γιανγκ-Τσε, ο Λή Πό κοίταζε το φεγγάρι, και το λαχταρούσε τόσο πολύ, που βούτηξε στα παγωμένα νερά του ποταμού για ν’ αγκαλιάσει το είδωλό του. Και προσπαθώντας να το κλείσει στην αγκαλιά του, πνίγηκε.

Li Po (701-762 μ.Χ.): Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Κινέζους ποιητές όλων των εποχών.

.