Richie Blackmore’s Night – Ocean Gypsy

Tried to take it all away,
Learn her freedom… just inside a day,
And find her soul to find there fears are laid…
Tried to make her love their own,
They took her love… they left her there,
They gave her nothing back that she would want to own…

Gold and silver rings and stones,
Dances slowly off the moon,
No one else could know, she stands alone…
Sleeping dreams will reach for her,
She can not say the words they need,
She knows she’s alone and she is free…

Ocean Gypsy of the moon,
The sun has made a thousand nights for you to hold…
Ocean Gypsy where are you?
The shadows followed by the stars have turned to gold…
Turned to gold…

Then she met a hollow soul,
Filled him with her light and was consoled,
She was the moon and he the sun was gold…
Eyes were blinded with his light…
The sun she gave reflected back the night
The moon was waning almost out of sight…

Softly Ocean Gypsy calls…
Silence holds the stars a while,
They smile sadly for her where she falls…
Just the time before the dawn,
The sea is hushed the ocean calls her,
Day has taken her and now she’s gone…

Ocean Gypsy of the moon…

No one noticed when she died,
Ocean Gypsy shackled to the tide,
The ebbing waves, the turning spreading white…

Something gone within her eyes,
Her fingers, lifeless, stroked the sand,
Her battered soul was lost,
She was abandonned…

Silken threads like wings still shine,
Wind swept pleasures still make patterns
in her lovely hair… so dark and fine…
Stands on high beneath the seas, cries no more,
her tears have dried…
Oceans weep for her, the ocean sighs

Richie Blackmore + Candy Night

Photos: Sveta And The Butterflies 5,7
by Usuakari.deviantart.com

Eίδα να περνά – κι ήταν γυμνή σαν θάλασσα
σαν παιδί γυμνή, ήταν γυμνή μέσα στο φως

στα φωτεινά της μάτια χόρευε ο πόνος μου, πικρός
ένα πικρό δάκρυ, που έπεσε στη θάλασσα

ήτανε όμορφη- νομίζω
πως ήταν για μένα τα πάντα

Christophe (Rippert)
Nue Comme La Mer – όλοι οι στίχοι εδώ
Photo by Usuakari@deviantart.com

Από δω η Χ., μού λέει, να σού συστήσω τον αδελφό μου, τής λέει, πρώτο παιδί και συνάδελφος, ήρθε να με βοηθήσει, είναι κι ελεύθερος, αν ενδιαφέρεσαι.
Έτσι είναι οι Ουρολόγοι, κάπως χοντροκομμένοι, με μια περίεργη αίσθηση του χιούμορ και της ζωής γενικά. Λες κι είχε όρεξη η καημένη για γνωριμίες στη μέση της ουρητηροσκόπησης, ολόγυμνη πάνω σ’ ένα χειρουργικό μπουμ, με τα πόδια ορθάνοιχτα, και με το αιδοίο φάτσα κάρτα. Ξυρισμένο και σφριγηλό, παρεμπιπτόντως.

«Χάρηκα», ψέλλισε, παρ’ όλα αυτά. Η κακομοίρα. Γάιδαρε Ο.

Η επόμενη μισή ώρα πέρασε χώνοντας διάφορα σωληνάκια στο αιδοίο της. Δηλαδή ο Ο. τα έχωνε, ενώ εγώ τα κρατούσα από την άκρη κι έχυνα μέσα κατά παραγγελία διάφορες σύριγγες με χρωματιστά υγρά. Κάποτε το σωστό σωληνάκι βρήκε το σωστό δρόμο στο εσωτερικό της κοπέλας, το σωστό υγρό βρήκε το σωστό στόχο, βγήκε κι η ακτινογραφία – ενθύμιον αγαστής φιλίας και συνεργασίας, και η εξέταση τελείωσε αισίως.

Πώς σού φάνηκε ο παίχτης; Με ρώτησε ο μπράδερ μόλις ξεμοναχιαστήκαμε. Καλή, του λέω, ωραίο κορμί, γυμνασμένο, αλλά αγριόφατσα. Ε δεν είπαμε να την παντρευτείς κι όλας, μού απαντά, γι’ αυτό σού είπα «ο παίχτης». Έτσι είναι οι Ουρολόγοι, είπαμε, καλά παιδιά συνήθως, αλλά με μια κάπως περίεργη αίσθηση της ζωής και του χιούμορ. Μα εγώ να παντρευτώ θέλω, τού κάνω. Ώστε έτσι, μού λέει; Ώστε έτσι, τού λέω. Εντάξει, μού λέει. Σ’ ένα μήνα θα σ’ έχω παντρέψει.

Τόσα χρόνια δεν μού είχε κάνει ούτε μία πάσα της προκοπής, ο άτιμος – ίσως να μού κρατούσε κακία που δεν τού έκατσα να γίνω κι εγώ Ουρολόγος, που σιγά να μην τού έκανα τη χάρη, ν’ ασχολούμαι μια ζωή με τα τσουτσούνια του κόσμου. Αποδείχτηκε όμως ότι αυτό που είπε το εννοούσε: το έβαλε ξαφνικά αμανάτι κι αμέτι μουχαμέτι μαζί να μ’ αποκαταστήσει. Νά ‘σου τον το λοιπόν μετά από μερικές μέρες να μού ξεφουρνίζει όχι ένα, αλλά δύο παραμύθια μαζί: ένα ξανθό κι ένα μελαχροινό, διαλέγετε και παίρνετε.
Προτίμησα το ξανθό, τη Νάνσυ, λόγω ενός α(νεκ)πλήρωτου γραμματίου ντερτιού, παλιού χρέους απέναντι στο Ξανθόν Γένος. Άκου εκεί, Νάνσυ! Και λόγω ονόματος.

Μού πάσαρε το τηλέφωνό της μαζί με την ευκή του.

«Καλησπέρα, είμαι ο Μ., ο αδερφός του Ο. Μού μίλησε για σένα με τα καλύτερα λόγια. Θα ήθελες να συναντηθούμε για να γνωριστούμε;»

Ήθελε.

Δώσαμε ραντεβού έξω από τον Κρικέλα, «θα οδηγώ ένα γαλάζιο Μίκρα».

Την καθορισμένη ώρα συν λίγα λεπτά ακαδημαϊκή καθυστέρηση βλέπω το Μίκρα στον πίσω καθρέφτη να σταματά και ν’ ανάβει τα αλάρμ. Κατεβαίνω από το αμάξι, και βλέπω έκπληκτος να βγαίνει από το Μίκρα μια ψηλή μελαχρινή. Δεν είναι αυτή η Νάνσυ, σκέφτομαι. Αλλά το γαλάζιο Μίκρα; Την κοιτάω, με κοιτάει, μού χαμογελάει, με πλησιάζει. Καλησπέρα, μού λέει, είσαι ο τάδε; Ήμουν, πώς να το κάνουμε.

Θα μού το πληρώσεις ακριβά το δούλεμα, αδερφάκι, είπα μέσα μου.

Δεν ήταν λοιπόν ξανθιά η Νάνσυ, αλλά μελαχρινή. Δεν ήταν αυτό το πρόβλημα, μ’ αρέσουν οι μελαχρινές. Η κοπέλα όμως είχε μεν ωραία κορμοστασιά, αλλά όσον αφορά το Ντουέντε, τη χημεία, πώς το λένε, η πρώτη εντύπωση ήταν low down. Μετράει η πρώτη εντύπωση, μη λέμε ό,τι θέλουμε. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν πολύ χλιαρή.

Φυσικά δεν το έδειξα στην κοπέλα. Για ένα τάκτ ζούμε.

Η δεύτερη εντύπωση, λοιπόν, είναι η κουβέντα. Καλό είναι αυτό το τραπέζι, τί θα πάρεις, εγώ θα πάρω έναν μέτριο με γάλα ελαφρύ, καπνίζεις, όχι, καλά κάνεις, ούτ’ εγώ, εγώ και να ήθελα δεν θα μπορούσα να καπνίζω, είμαι αθλήτρια, φαίνεσαι, χαμόγελο, ωραία η θέα από εδώ στην πόλη, πού μένεις, με τί ασχολείσαι, πόσα αδέλφια έχεις, πολύ καλό παιδί ο Ο. (ο αδερφός μου), πόσα χρόνια τον ξέρεις, από τότε που με ανέλαβε, μερικά χρόνια τώρα, δηλαδή πώς σε ανέλαβε; Με ανέλαβε όταν παρουσίασα τη στένωση, γι αυτό έκανα και την ουρητηροσκόπηση προχτές.

Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου το πρόσωπό μου πήρε την απόχρωση του ουρανού πριν τη βροχή, και την έκφραση του σκουμπριού λίγο πριν το τηγανίσουν. Δεν μπόρεσα να κρύψω ούτε στο ελάχιστο την έκπληξή μου, τόσο πολύ ξαφνιάστηκα. Δηλαδή τί δεν μπόρεσα, ούτε καν πρόλαβα να διανοηθώ να προσπαθήσω.

Η κοπέλα φυσικά κατάλαβε αμέσως τί συνέβη, τίποτα δεν ξεφεύγει από τις γυναίκες, θα τής ξέφευγε κάτι τόσο φανερό; Χαμογέλασε καλοπροαίρετα. Δε με αναγνώρισες, ε; Δεν πειράζει. Το είχα καταλάβει από την αρχή.

Δεν είχε νόημα να το αρνηθώ.

Είχε πέσει ξαφνικά μιά αμήχανη παγωνιά στον εγκέφαλό μου κι ανάμεσά μας. Μείναμε και οι δυό αμίλητοι για λίγο.
Τί να της έλεγα δηλαδή; Ότι δεν αναγνώρισα το αδιάφορο πρόσωπό της που δεν το είχα καν προσέξει, αλλά θ’ αναγνώριζα αμέσως το άτριχο, σαρκώδες και γυαλιστερό αιδοίο της;

Κάποτε είχα μια «επιπόλαιη» σχέση με μια ξανθιά, ναι, αληθινή. Καλή ψυχούλα. Όλα τα υπόλοιπα, επιβεβαίωση ΟΛΩΝ των κλισέ.

Μια φορά της πρότεινα κάπου να πάμε, αμέσως μετά τον έρωτα, και μού είπε πως ντρέπεται. Γιατί; τη ρώτησα. Μα όλοι θα καταλάβουν ότι μόλις πηδηχτήκαμε, μού λέει (δεν ήταν και πολύ των λεπτών τρόπων…). Πώς θα το καταλάβουν, τής λέω, πλάκα μού κάνεις;

«Φαίνεται καθαρά η γυναίκα που πηδήχτηκε», μού απαντάει, με απόλυτη σιγουριά.

Ακόμα αναρωτιέμαι πώς.

Αντίθετα, ξέρω πολύ καλά πώς να βρω αμέσως έναν μαλάκα στη μέση του δρόμου. Eφαρμόζω μιαν απλή κι αλάθητη τεχνική, με εγγυημένη επιτυχία:

.