ΑΛΕΞΗΣ, ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΝΕΚΡΟΣ, ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ – ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΡΕ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ; (αυτόματη έναρξη ηχητικής υπόκρουσης)

.
ΠΟΙΟΣ όπλισε το χέρι που δολοφόνησε τον Αλέξανδρο;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το πολύνεκρο ναυάγιο του Σαμίνα, ποιός για το “ολιγόνεκρο” του Sea Diamond;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για τα αμέτρητα εργατικά “ατυχήματα” που συμβαίνουν κάθε χρόνο;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το θάνατο του Άλεξ στη Βέροια;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το θάνατο των 21 παιδιών στα Τέμπη;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το θάνατο των εργαζομένων στην Ρικομέξ στο σεισμό του 2001;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για το αίμα στους δρόμους, για τις κακοτεχνίες, για τα έργα που ΔΕΝ έγιναν, για τα έργα που έγιναν στραβά, για την κακή ποιότητα ζωής των πόλεων, για την ερήμωση της υπαίθρου;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για την κυριαρχία της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας στο δημόσιο και στον ιδιωτικό βίο και για την αποδοχή αυτού του γεγονότος σαν κάτι απόλυτα φυσικό από σχεδόν όλους τους πολίτες, και ειδικά από τους νέους;;;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για την απαξίωση της πολιτικής, της δικαιοσύνης, της δημόσιας διοίκησης, της δημόσιας εκπαίδευσης, της δημόσιας υγείας;

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ για την ανεργία και για την εξαθλίωση των συνθηκών εργασίας και αν-ασφάλισης;

Όσοι με παρακολουθείτε καιρό, θα ξέρετε ότι πιστεύω στην ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ του ανθρώπου. Πιστεύω στην ευθύνη του καθενός από εμάς, ευθύνη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ και ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ. Δεν πιστεύω σε “συλλογικές ευθύνες”, γενικές, αόριστες, και παραπλανητικές. Το έχω ξαναπεί, ΟΤΑΝ “ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ”, τελικά ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ, και ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.

Κάποιοι βέβαια θ’ απαντήσουν, “όλοι φταίμε”, με την ανοχή μας, με την αδιαφορία μας, με την συνενοχή μας. Και σ’ ένα βαθμό, θα έχουν δίκιο. Σ’ένα μικρό βαθμό όμως. Γιατί με δεδομένους τους κανόνες του παιχνιδιού, που λέγεται “Δημοκρατία”, και που είναι ένα αναγκαίο κακό, και σίγουρα όχι το ιδανικό πολίτευμα, τα περιθώρια που έχει κάποιος για να μην ανεχτεί, να μην αδιαφορήσει, να μη γίνει συνένοχος, είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΑ.

Όμως ΕΓΩ, όπως αρκετοί άλλοι, δεν ΚΥΒΕΡΝΗΣΑ αυτόν τον τόπο! Ούτε καν ΨΗΦΙΣΑ αυτούς που τον διαχειρίζονται και τον λυμαίνονται τόσα χρόνια (εκτός από μία φορά, το 2004, γιατί έπρεπε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να φύγουν οι “άλλοι”…)!!! Από την άλλη, δεν αδιαφόρησα, δεν απείχα, ΨΗΦΙΣΑ και κάποιους που θεωρούσα άξιους και αδιάφθορους, και που ποτέ δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμαστούν. Σεβάστηκα τους συνεργάτες μου, τους συμπολίτες μου, τους συνανθρώπους μου, και απαίτησα όσο με έπαιρνε να με σεβαστούν, κι εμένα, και κάποιους άλλους πιό πιό αδύναμους. Επηρέασα όσο μπορούσα τους γύρω μου προς την κατεύθυνση που θεωρώ δίκαια και τίμια, φώναξα όσο μπορούσα κάθε φορά που έβλεπα μιαν αδικία. Δεν πάτησα πάνω σε κανέναν για να προτιμηθώ, να εισαχθώ, να διοριστώ, να ευνοηθώ, να προαχθώ. Δεν δωροδόκησα, δεν λάδωσα, δεν καταπάτησα, δεν παρανόμησα.

Τις συνέπειες όλων αυτών των ΔΕΝ, τις πλήρωσα, κι ακόμα τις πληρώνω.

ΕΣΥ, βάλε το χέρι στην καρδιά, και αν μπορείς, πες τα ίδια.

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΑΝΑΛΑΒΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΟΥ, ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΝΑΛΟΓΟΥΝ.
ΚΑΙ ΜΗ ΛΕΣ, ΠΟΝΗΡΕ, “ΟΛΟΙ ΦΤΑΙΜΕ“, ΜΗ ΜΕ ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.

ΚΑΠΟΤΕ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ.

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ
(ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ-ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ)

Τούτοι δω εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι
τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση
τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένος

Και το λιγνό κορίτσι έπεσε με την σημαία του
και το αγόρι κύλησε χαμογελώντας λαβωμένο
λαβωμένο στο πλευρό της

ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΩΣ ΕΤΟΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΕΚΕΙΝΟΥ ΠΟΥ ΔΩΚΕ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΑΝΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΖΗΤΩ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝΕ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΤΟ ΜΟΥΛΙΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΙΜΑ

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ ΓΙΑ ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ, ΟΥΤΕ ΗΣΥΧΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ

ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩ ΝΑ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ,
ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΔΩ ΤΟ ΜΕΡΟΣ, ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΦΥΓΕΤΕ, ΤΩΡΑ
.

ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ Η ΑΝΙΚΑΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

.

Ανίκανη να εξυγιάνει το Κράτος, να πατάξει τη διαφθορά και την αναξιοκρατία

Ανίκανη να φτιάξει μιαν Ελληνική Αστυνομία με ήθος και με κύρος

Ανίκανη να αποτρέψει τις “ζαρντινιέρες” και τους “εξοστρακισμούς”

Ανίκανη να διαχειριστεί την αποσταθεροποίηση που η ίδια προκάλεσε

Ικανή μόνο να χύνει κροκοδείλια συλληπητήρια για τους νεκρούς
και να τάζει τριχίλιαρα και αποζημιώσεις στους επιζώντες,
σαν μακάβριος Αη Βασίλης – Θείος από το Αμέρικα

ΦΥΓΕΤΕ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

(για να έρθει ΠΟΙόΣ, θα μού πεις…)
.

ΑΠό Τη ΖΑΡΝΤΙΝΙέΡΑ ΣΤοΝ "ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜό": ΑΡΝούΜΑΙ Να έΧΩ ΔΟΛΟΦόΝΟΥΣ ΓΙ’ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟύΣ

- Ν’ απολυθούν αμέσως οι υπεύθυνοι της ζαρντινιέρας, που τιμωρήθηκαν με ποινές- προσχήματα

- Nα τιμωρηθούν παραδειγματικά οι δολοφόνοι του Αλεξάνδρου

- Ν’ αναδιαρθρωθεί πλήρως η ελληνική αστυνομία, ώστε ν’ αποτραπούν παρόμοια φαινόμενα στο μέλλον

Ας οργανωθούμε με κάποιον τρόπο για να διεκδικήσουμε αυτά τα αυτονόητα. Χωρίς μολότωφ και χωρίς τυφλή βία. Μπορούμε;

η ΔΟΛΟΦΟΝίΑ ENόΣ "ΓΝΩΣΤΟύ – άΓΝΩΣΤΟΎ": ΑΛέΞΗΣ, άΛΛΟΣ έΝΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤάΤΗΣ ΑΠό Το ΨΥΧΙΚό

.

Και ξαφνικά αποκτήσαμε άλλον ένα “ήρωα”, σε τούτη εδώ τη μπερδεμένη χώρα, σε τούτη εδώ την πιο μπερδεμένη μας εποχή. Και με αφορμή τη δολοφονία του κάηκε άλλη μια φορά το σύμπαν, από τους “συντρόφους” του δήθεν “αντιεξουσιαστές”. Τους βίαιους εξουσιαστές με τα κράνη, τις πέτρες, τα ρόπαλα και τις μολότωφ.

Είμαι αντίθετος σε κάθε μορφή περιττής βίας. Απ’ όπου κι αν προέρχεται. Μ’ εξοργίζει η αστυνομική βία, που είναι δυστυχώς ανεξέλεγκτη και ατιμώρητη. Όµως κι ένα κομμάτι του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου κουβαλάει μέσα του πολλή βία. Η πέτρα και η μολότωφ ΔEN είναι άμυνα. Είναι ΒΊΑ. Ωμή, τυφλή βία.

Δεν τον γνώριζα τον Αλέξανδρο, και σίγουρα είναι έγκλημα ο φόνος του, και χίλιες φορές σκατά στον τσαμπουκαλή ένστολο καουμπόη που τον δολοφόνησε, εν θερμώ ή εν ψυχρώ, τι σημασία. Όµως έλα που κι ο Αλέξης μοιάζει να ταιριάζει στο πρότυπο του παραμελημένου, ή καταπιεσμένου, ή κακομαθημένου πλουσιόπαιδου – ο Αλέξανδρος μπορεί να μην ήταν τίποτα απ’όλα αυτά, ή και όλα μαζί, δεν μπορώ να ξέρω για το συγκεκριμένο αδικοχαμένο παιδί. Ξέρω όμως καλά το προφίλ του έφηβου που έχει ανάγκη να επαναστατήσει και που αντί να εκδικηθεί τους πλούσιους γονείς του κολλώντας αφίσες με τόν Μαρξ, αντί να διοχετεύσει την αναβράζουσα εφηβική του τεστοστερόνη στο μπάσκετ, στο χιπ-χοπ ή στον ποδοσφαιρικό χουλιγκανισμό, αντί να την πνίξει στις ακριβές μάρκες, στην εφηβική κατάθλιψη ή στα ναρκωτικά, αντιδρά φορώντας τη στολή του “αντιεξουσιάστη”. Και τα βάζει για λίγο με τους μπάτσους και με τις τράπεζες, για να γεμίσει το κενό του. Για λίγα χρόνια. Μετά;
Μετά συνήθως ακολουθούν οι σπουδές στην Αγγλία, ή σε κάποιο εγχώριο κολλέγιο, και πριν το καταλάβει κάνεις, ο τέως δήθεν αναρχικός έχει γίνει ένας πετυχημένος επιχειρηματίας, ένας ιδανικός γιάπης, ένας αξιοσέβαστος εισοδηματίας…

η ΖΑΡΝΤΙΝΙέΡΑ ΠάΕΙ ΦάΡ ΟΥέΣΤ

Μπαμ! Μπαμ! Μπαμ!
Το καθάρισα, το τομάρι. Παρ’τα, τσόγλανε! Καλός δεκαπεντάχρονος είναι μόνο ο νεκρός δεκαπεντάχρονος. Άκου εκεί, να τολμήσει να με βρίσει, το τέως κωλόπαιδο.

έΔΥΣΕ;

ΣΤόΝ Κ.Κ.

Ξυπνάς. Πάλι.
Σηκώνεσαι. Επιτυχία.
Πλένεσαι. Επίτευγμα.
Ντύνεσαι. Νίκη.
Γυρίζεις το πόμολο της εξώπορτας. Θρίαμβος.
Βγαίνεις στο δρόμο. Στέκεσαι εκεί.
Στέκεσαι εκεί.
Δεν έχεις πού να πας.
Πανωλεθρία.
.
.

ΕίΝΑΙ ΠΑΛΙό Το ΛΙΜάΝΙ, ΔεΝ ΜΠΟΡώ ΠΙά Να ΠΕΡΙΜέΝΩ (ΣΕΦέΡΗΣ, ΜΟύΤΣΗΣ, ΠΡΩΤΟΨάΛΤΗ – AUTOPLAY ENABLED)

.

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Θ’

Είναι παλιό το λιμάνι, δεν μπορώ πια να περιμένω
ούτε το φίλο που έφυγε στο νησί με τα πεύκα
ούτε το φίλο που έφυγε στο νησί με τα πλατάνια
ούτε το φίλο που έφυγε για τ’ ανοιχτά.

Χαϊδεύω τα σκουριασμένα κανόνια, χαϊδεύω τα κουπιά
να ζωντανέψει το κορμί μου και ν’ αποφασίσει.
Τα καραβόπανα δίνουν μόνο τη μυρωδιά
του αλατιού της άλλης τρικυμίας.

Αν το θέλησα να μείνω μόνος, γύρεψα
τη μοναξιά, δε γύρεψα μια τέτοια απαντοχή,
το κομμάτιασμα της ψυχής μου στον ορίζοντα,
αυτές τις γραμμές, αυτά τα χρώματα, αυτή τη σιγή.

Τ’ άστρα της νύχτας με γυρίζουν στην προσδοκία
του Οδυσσέα για τους νεκρούς μες στ’ ασφοδίλια.
Μες στ’ ασφοδίλια σαν αράξαμε εδώ-πέρα θέλαμε να βρούμε
τη λαγκαδιά που είδε τον Άδωνι λαβωμένο.

Γεώργιος Σεφέρης (Σμύρνη 1900 – Αθήνα 1971)

Artwork (photo manipulation) by Mavros Gatos – Miltiadis Thalassinos

- Τί έχεις παιδάκι μου, πώς είσαι έτσι; – Άστα γιαγιά, έχω μπλόγκ…

- Α, κι εγώ έχω το συκώτι μου, παιδάκι μου, τί να κάνουμε- περαστικά να είναι μόνο.. Πονάει πολύ, αυτό το ‘μπλόγκι’;

ΒΑΔίΖΕΙ ΜεΣ ΣΤηΝ ΟΜΟΡΦΙά, όΠΩΣ η ΝύΧΤΑ ("SHe WaLKS iN BEAuTY", GEORGE GORDON, LORD BYRON)

.

George Gordon, Lord Byron
“She Walks In Beauty”
.
Αφιερώνω αυτήν τη μετάφραση στη μητέρα μου

Βαδίζει μες στην ομορφιά, όπως η νύχτα
στον αστροφώτιστο ανέφελο ουρανό
σμίγει στο βλέμμα της εκεί και στη θωριά
ό,τι πιο άριστο, λαμπρό και σκοτεινό
αποσταγμένο φως, αβρό, που δε χωρά
στη μέρα την αυθάδικη, φως θεϊκό

Μία λιγότερη αχτίδα, παραπάνω μια σκιά,
την άφατή της χάρη θα χαλούσαν, κείνη
που κυματίζει στα εβένινα μαλλιά
και τη μορφή της τόσο απαλά λαμπρύνει
όταν οι σκέψεις της εκφράζονται γλυκά,
πόσο αγνά, τί τρυφερά, στην ακριβή τους κλίνη

Και σε αυτό το μάγουλο, πάνω απ’ αυτό το φρύδι
ήρεμα κι απαλά, μα πόσο εκφραστικά,
το νικητήριο χαμόγελο, η αστραφτερή γαλήνη
που ιστορούνε έναν νου ειρηνικό, και συναμά
μία ζωή γεμάτη λάμψη, καλωσύνη
μι’ αγάπη τόσο αθώα, μιαν άδολη καρδιά!

George Gordon, Lord Byron (1788-1824)
μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός
επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο με αναφορά της πηγής
( mavrosgatos.blogspot.com )
και με προηγούμενη ενημέρωσή μου στο
miltiadis_s at yahoo.gr

Εικόνα: Βύρων και Μαριάννα, λιθογραφία του J. Baillie (c. 1840).

Από κάτω γράφει:

“Αγαπητέ Τομ, πραγματικά, δεν μπορώ να συνεχίσω, υπάρχει ένα ζευγάρι μεγάλα μαύρα μάτια που με παρακολουθούν στενά, και δεν μπορώ παρά να γυρίσω και να τους απαντήσω, αφήνοντας εσένα”

(από γράμμα του Βύρωνα στο φίλο του Thomas Moore)

..