ΤΡόΜΟΣ ΣΤο ΔΙΑΔίΚΤΥΟ

.

Photo: Psycho by Nightline

Τρομακτικό το εγγενές εφήμερο και αναλώσιμο του μπλόγκιν. Τρομακτικό το ανθρωποφάγο πλήθος των θεατών των πρωινάδικων, που διψάει για χάχανα, κουτσομπολιό, και μάτι, φρέσκα κάθε πρωί, όταν (θα;) εισβάλει στο διαδίκτυο, και (θα;) ανταποδίδει με το ίδιο νόμισμα, όσο (θα;) μπορεί. Τρομακτική η κοινή ψυχοπάθεια όταν καμαρώνεται για τέχνη, τρομακτικοί κι οι χειροκροτητές της (δεν μιλώ για την εξαιρετική ψυχοπάθεια, αυτή πάντα ήταν η μόνη αληθινή Τέχνη). Τρομακτική η πλήρης ελευθερία του λόγου, όταν δίνεται σε ανθρώπους που δεν ξέρουν να την τιμήσουν, τρομακτική κι η πλήρης e-ισοτιμία, φοβερό όπλο, στα χέρια ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τα όρια και το σεβασμό. Τρομακτικές οι διαδικτυακές διαστροφές, ως υποκατάστατα της αληθινής, τρισδιάστατης, υλικής ζωής, τρομακτικές οι περιφερόμενες κακοποιές περσόνες, δημιουργημένες από ανθρώπους που κανείς θα τους έλεγε “υπεράνω πάσης υποψίας”, στην κανονική ζωή. Τρομακτικό που τα διαμάντια κρύβονται σε άγνωστες ιστοτοποθεσίες και σε δυσπρόσιτα αναδρομικά αρχεία, καλυμμένα από εκκωφαντική βοή, και σκατά, τόνους και τόνους λαμπερά σκατά, στο μολυσμένο ωκεανό του Διαδικτύου.

Αν κι αυτή η ευκαιρία της Ανθρωπότητας για πνευματική πρόοδο πάει χαμένη, φοβάμαι πως η επόμενη, αν μη τί άλλο, θ΄ αργήσει πολύ.

με αφορμή ένα κείμενο του Πετεφρή

.

ΠΕΤΡΩΜέΝΟ

Σού τό’πα, δε με πίστεψες,
οι άνθρωποι ορίζουν το πεπρωμένο τους, όχι το πεπρωμένο τους ανθρώπους

σε παρότρυνα,
καθόρισε το πεπρωμένο σου, εσύ

δε μ’ άκουσες, τώρα γιατί
κλαις

ΣάΝ ΙΚΕΣίΑ

Mή ΤηΝ ΑΓάΠΗ

Μίλα μου για την άδεια σου ζωή, για τ’ αδιέξοδά σου. Μή την Αγάπη, μή.

Πες μου για το κρύο σου κρεβάτι, πες μου για τ’ αναμμένο σου μουνί, για τ’ ανεκπλήρωτα όνειρά σου, για τον αξόδευτο Έρωτα. Αλλά μή την Αγάπη, μή.

Χρησιμοποίησέ με, βρίσε με, μίσησέ με, πέταξέ με, διαμέλισέ με, ικανοποίησε πάνω μου τα πιο άγρια ένστικτά σου, αλλά μην επικαλείσαι την Αγάπη. Μή.

Ού λήψεις το όνομα της Αγάπης εν τω στόματί σου επί ματαίω.
Μή την Αγάπη.
Μή.

ΔύΟ ΜΟΥΤΡάΚΙΑ

Οι συνήθεις ύποπτοι, Λίζα και Λάκυ!

ΠέΡΑΣΑΝ ΒΡΟΧέΣ ΧΩΡίΣ Να ΒΡέΞΟΥΝ

.

ξεράθηκαν τα χέρια μου
και γέμισαν πληγές

και πώς να σε χαϊδέψουν

photo: broken bruised forgotten sore by ~asunder

η ΣΥΝΤέΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚόΣΜΟΥ, Ο ΚΑΙΡόΣ ΓΑΡ ΕΓΓύΣ, το 2012, ΟΙ έΛ, ΤΑ ΝΕΦΙΛίΜ, Ο ΑΡΜΑΓΓΕΔώΝ, ΤΟ ΗΜΕΡΟΛόΓΙΟ ΤωΝ ΜάΓΙΑ, ΜΙά ΠΕΤΑΛΟύΔΑ, Η ΛΕΥΚΟΝόΗ

.

“Bacchante” του William Bouguereau (1825-1905)
(1894, λεπτομέρεια)

Λευκονόη (Οράτιος – Α΄11)

Μην ψάχνεις, δεν αρμόζει να γνωρίζεις,
ποιο τέλος γράψαν οι Θεοί για μένα,
και ποιό για σένα, Λευκονόη
μη χάνεσαι στων Αστρολόγων τα γραμμένα.

Ό,τι κι αν έρθει, κοίτα να το υπομένεις
είτε πολλούς χειμώνες είναι ακόμα να μας στείλει
ο Δίας, είτε είναι ο τελευταίος μας αυτός,
που τσακίζει τώρα στα βράχια
τη θάλασσα των Τυρρηνών.

Νά’σαι σοφή, πίνε ανόθευτο κρασί,
χώρεσε τις μεγάλες προσδοκίες σου
στον λίγο χρόνο: Δες, καθώς εμείς μιλάμε,
φεύγει και χάνεται, ο φθονερός καιρός.

Carpe diem,

ζήσε την κάθε μέρα, και να είσαι
λιγότερο εύπιστη, από δω κι εμπρός.

Οράτιος (Quintus Horatius Flaccus, 65-8 π.Χ.)


Μετάφραση από τα Λατινικά: Μαύρος Γάτος
με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση αυτή
η αναδημοσίευση εκτός blogs επιτρέπεται
μόνο με προηγούμενη ενημέρωσή μου στο miltiadis_s at yahoo.gr

Η πεταλούδα Idea Leuconoe
.

έΝΑ ΚΟΡίΤΣΙ ΑΠό ΤηΝ ΑΛΕΞάΝΔΡΕΙΑ (autoPlay eNabled)

.

Επειδή μέσα στην τόση ασχήμια
έχουμε απόλυτη ανάγκη λίγη Ομορφιά…

Μία από τις τέσσερις “Κυρίες με τα σκουλαρίκια”
από την Hawara της περιοχής του Al Fayum
(νεκρική μάσκα, 1ος αι μ.Χ.)

Ακούτε ” Ένα κορίτσι από την Αλεξάνδρεια”
του Μάνου Χατζιδάκι, από τις Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη (1962)

H ΓύΜΝΙΑ

.

Είμαστε γυμνοί.

Γυμνοί

Γυμνοί στα σπίτια μας, γυμνοί στο δρόμο

Γυμνοί στη δουλειά, γυμνοί στην αναψυχή, γυμνοί στην ανάπαυση

Γυμνοί στον ξύπνιο μας, γυμνοί στον ύπνο μας

Γυμνοί στη ζωή, γυμνοί στο θάνατο

Γυμνοί στην αληθινή ζωή, ακόμα πιό γυμνοί στην εικονική ζωή

Γυμνοί, μπλεγμένοι στα δίκτυα

Στηλιτεύουμε τους Big Brother και τις Ώρες της Αλήθειας, κι ύστερα ξεγυμνωνόμαστε αυθόρμητα κι ανέμελα ως το μεδούλι της ψυχής μας, ως την πιό βαθιά έλικα του εγκεφάλου μας

Ποζάρουμε γυμνές τις σκέψεις μας, τις ρήσεις και τις αντιρρήσεις μας, τις αναμνήσεις μας, τις προτιμήσεις μας

Εκθέτουμε δημόσια τις εκκρίσεις και τις απεκκρίσεις μας, τα σάλια μας, τα κόπρανά μας. Το σπέρμα μας. Τα κολπικά υγρά μας. Τα σπλάγχνα μας. Τα δάκρυά μας.

……………………………………………………..
……………………………………………………..
…………………………………………………

Είμαστε γυμνοί. Πιό γυμνοί από ποτέ

Κι έρχεται χειμώνας

ΥΓ: Σ’ όλη μου τη ζωή ήμουν γυμνιστής, ναι, και κυριολεκτικά, αλλά κυρίως μεταφορικά, υπέρ της γύμνιας ως σωτήριας αλήθειας. Το πλήρωσα ακριβά και το πληρώνω ακόμα, και μυαλά δεν αλλάζω.

To πρόβλημα είναι ότι oi περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ πιο όμορφοι ντυμένοι (ή τουλάχιστον, φαίνονται πολύ πιο όμορφοι ντυμένοι). Και στο σώμα, και στην ψυχή, και στα μέσα τους, και στα έξω τους.

Μένει κανείς ν’ αποφασίσει τί προτιμά: μια ποιότητα συμβίωσης, έστω βασισμένη σε αυτ-απάτες και σε προσχήματα, ή την απροκάλυπτη αλήθεια, που όμως συνήθως δεν είναι καθόλου μα καθόλου υγιεινή για τα νεύρα και για την ψυχή;

Έδώ υπεισέρχεται το άλλο μεγάλο ζήτημα, εκείνο των ορίων: το μέτρο εύκολα διακρίνεται, αλλά ακομα πιό εύκολα ξεπερνιέται, χωρίς καν να το αντιληφθείς. Και όπως σε όλα σχεδόν τα ανθρώπινα, το μέτρο είναι εκείνο που διακρίνει το όμορφο από το άσχημο, το φάρμακο από το φαρμάκι.

Το να κολυμπάς ολόγυμνος σε μια ερημική παραλία, μόνος ή με την παρέα σου, είναι κάτι το υπέροχο, αλλά το να κυκλοφορείς ολόγυμνος στο κέντρο μιας πόλης, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις, είναι ένα πρόβλημα.

Δεν αναθεωρώ τις γυμνιστικές μου αντιλήψεις, απλά προβληματίζομαι.

All photos by Spencer Tunick
.