ΕΝΔΟΡΦίΝΕΣ

Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να γυμνάζομαι κάθε μέρα, έστω και για μισή ώρα, ενώ το καλοκαίρι στις διακοπές φτάνω και τις έξι-εφτά ώρες (κολύμπι και ποδήλατο). Ο βασικότερος λόγος γι αυτό είναι οι ενδορφίνες. Πρόκειται για ουσίες που εκκρίνονται από τον εγκέφαλο κατά την άθληση, και προκαλούν το γνωστό αίσθημα ικανοποίησης και ευεξίας- ναι, την ίδια που προκαλούν όλες οι ουσίες που το όνομά τους τελειώνει σε -ίνη, όπως η μορφίνη, και ναι, οι ενδορφίνες είναι ένα είδος φυσικής ντόπας.
Το πρόβλημά μου είναι οι μέρες που για κάποιον λόγο δεν αθλούμαι. Παθαίνω έντονο σύνδρομο στέρησης, κυριολεκτικά, με κακή διάθεση, πολλές φορές στα όρια της μελαγχολίας. Έχετε καμμία λύση να μού προτείνετε;
.
Σημειωτέον ότι δεν πίνω (είμαι μεθυσμένος από μόνος μου εκ γενετής), ούτε καν τον καφέ δεν συνηθίζω, εννοείται λοιπόν πως αποκλείεται εξ ορισμού οποιαδήποτε πρόταση σχετική με εξωγενείς ουσίες. Και ναι, εννοείται πως ο έρωτας είναι η τελεία λύση, αλλά δεν μού βρίσκεται αυτόν τον καιρό, τί να κάνουμε, με το ζόρι δεν γίνονται αυτά!

ΛίΓΟ ΠΡίΝ (ΤΡΙάΝΤΑ ΜίΑ ΑΥΓΟύΣΤΟΥ)

καλοκαίρι

κάψα

γυμνό κορμί
νιάτα
ορμή

έρωτας
….
οσμή
Καταιγίδας
.

ΤΡύΠΕΣ, ή ΜήΠΩΣ ΠίΠΕΣ;

“Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κανείς καρναβάλι”
η ζωή είναι μικρή, πέτα μου τα μπικουτί

η ζωή είναι μια λίρα, ε ρε νά ‘χαμε μια μπύρα
η ζωή είναι αλλού, τραλαλά τουρουρουρού
η ζωή είναι δεξιά, φέξε μου και γλύστρησα
αριστερά είναι η ζωή, γέρνει ο κόσμος, ή εσύ;
.
Υγ. Το ξέρω ότι αγαπάτε τις Τρύπες και τον Γιάννη και ότι φαίνομαι άδικος και κακός. Για ξανασκεφτείτε το όμως λίγο. Τί σημαίνει αυτός ο στίχος; τί σημαίνουν οι στίχοι του Γιάννη γενικώς; “ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα”, “αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη”, “πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα”, “μέσα στη νύχτα των άλλων”, κλπ, κλπ. Μήπως σημαίνουν “είμαστε και πολύ άτομα, τί ωραίοι και ροκ που είμαστε”, κλπ κλπ, “όλοι οι άλλοι είναι βαθιά νυχτωμένοι σκύλοι”, κλπ κλπ.
ΣΚΕΦΤΕΊΤΕ όμως πριν απαντήσετε, αν απαντήσετε, ε;

ΣΤή ΜΕΓάΛΗ ΣΚΑΚΙέΡΑ

Το πιο πολύτιμό σου κομμάτι
δεν είναι η ίδια η Ζωή
μα η Χαρά της.

ΟΥΡΟύΚ, έΤΟΣ 22.008 ΑΠό ΚΤίΣΕΩΣ ΚόΣΜΟΥ, ΝύΧΤΑ

Στα Δίδυμα Ποτάμια
περιπολεί θρασύς ο Θάνατος
νεκρός ο Τίγρης, από καιρό, βρωμούν ψοφίμι
τα θλιβερά ερείπια της Βαβυλώνας
Ποιός Παράδεισος; Είναι η Κόλαση εδώ.
Ποιού Θεού; Των ανθρώπων.

Βάλε λίγο Αράκ, να Ευφρανθεί μιά στάλα η ψυχή
και δεν πάει στο διάολο κι ο Προφήτης.

.

Η άΟΣΜΗ ΠΟΡΔή (ΚΛΑΝΙά)

Η ανακάλυψις της άοσμης και αθόρυβης κλανιάς (πορδή, εις την επιστημονικήν ορολογίαν) υπήρξε επαναστατικής σημασίας, δια την ζωήν εις την Πτωχήν πλην Ευωδιαστήν Χώραν. Από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν κάποιος έκλανε, βρωμοκοπούσε ο τόπος, με αποτέλεσμα να υποφέρουν οι πέριξ αυτού, και να δυσκολεύεται ο περδόμενος στο – όποιο- Έργο του.
Η Άοσμη και Αθόρυβη Κλανιά tm (c)(r)(p), μια πρωτοποριακή εφεύρεσις του Λαού των Πτωχών πλην Ευωδιαστών, έβαλε τέλος σε όλα αυτά. Τώρα ο κάθε Ευυπόληπτος Πολίτης στην Πτωχή πλην Ευωδιαστή Χώρα μπορούσε να κλάνει ελεύθερα κι ασύστολα, ανενόχλητος, οπουδήποτε, οποτεδήποτε.
Οι πρώτοι που επωφελήθηκαν από την εκπληκτικήν αυτήν καινοτομία ήταν φυσικά οι Πατέρες του Έθνους, οι Βασιλείς, οι Αυλικοί, οι Πολιτικοί, και οι κάθε λογής Άρχοντες. Δικαιωματικά, μια που ανέκαθεν μόνον αυτοί είχαν το προνόμιο της Ασυλίας για τις κλανιές και για τις υπόλοιπες βρωμιές τους. Ακολούθησαν πλείστοι όσοι Δημόσιοι και Ιδιωτικοί Λειτουργοί, Επιχειρηματίες, Στρατιωτικοί, Εφοπλιστές, Δικαστικοί, Εφοριακοί, Εκδότες, Πανεπιστημιακοί, Δημοσιογράφοι, Ιατροί, Πρωταθλητές, Τραπεζίτες, Αστυνομικοί, Εισοδηματίες, Εκπαιδευτικοί, όλοι οι Ανώτατοι, Ανώτεροι, και Μέσοι Κρατικοί και Ιδιωτικοί Λειτουργοί. Η Σωτήρια Καινοτομία (έτσι ονομαζόταν διακριτικά η Συσκευή, που είχε σχήμα χωνιού, κι εφάρμοζε αεροστεγώς στον πρωκτό του ενδιαφερόμενου), δεν άργησε να γίνει κτήμα ακόμα και του πιο φτωχού Πτωχού πλην Ευωδιαστού Πολίτη, τόσο των υπαλλήλων, δημοσίων ή ιδιωτικών, όσο και των αυτοαπασχολούμενων, ακόμα και των αέργων.
Κι ήταν τόσο όμορφη η αίσθηση να κλάνεις με την άνεσή σου, άοσμα κι αθόρυβα, και να ξέρεις ότι μοιράζεσαι την ευτυχία αυτή με όλους σου τους συμπατριώτες, από τον Βασιλέα και τους Αυλικούς, έως και τον πιο ταπεινό Πτωχό πλην Ευωδιαστό Απάχη… “Έτσι κάνουν όλοι”, σκεπτόταν ο Πτωχός πλην Ευωδιαστός Πολίτης, κι έκλανε ασύστολα, ηδονικά, άοσμα, αθόρυβα, αλλά κυρίως, κι εκεί ήταν το ζουμί, χωρίς κανέναν φόβο, καμμία τιμωρία.
Έτσι έγινε, κι εξαλείφθηκε πλήρως η Βρωμιά και ο Θόρυβος από την Πτωχή πλην Ευωδιαστή Χώρα. Μιά για πάντα.
Κάπου κάπου βέβαια κάποια συσκευή χαλούσε, δεν έφταιγαν γι αυτό οι Πτωχοί πλην Ευωδιαστοί, αλλά οι βρωμεροί Κινέζοι, που τις κατασκεύαζαν. Στην περίπτωση αυτή όλοι αγανακτούσαν κι έπεφταν από τα σύννεφα, και τιμωρούσαν τον ατυχή Πτωχό πλην -τέως- Ευωδιαστό βρωμιάρη παραδειγματικά, αν και στο βάθος κάπως απρόθυμα, μια που φυσικά όλοι ήξεραν ότι ο κακομοίρης δεν έφταιγε, όχι παραπάνω από τους υπόλοιπους. Πλην όμως, οι Πτωχοί πλην Ευωδιαστοί είχαν μια πατροπαράδοτη και απαράβατη Αρχή, εκείνη της ΜΗΔΕΝΙΚΉΣ ΑΝΟΧΉΣ- αρχή ανέκαθεν, όπως ήδη τονίσθηκε, απαράβατη, και ειδικά τώρα, που με την Επαναστατική εφεύρεση της Αόσμου και Αθορύβου Κλανιάς tm (c)(r)(p) είχε καθαρίσει πιά τελείως ο τόπος. Αν λοιπόν κάποιος έκλανε βρωμερά και με θόρυβο, λιθοβολούνταν αλύπητα κι ανελέητα, για παραδειγματισμό. Εκτός βέβαια αν ο ατυχής με την ελαττωματική συσκευή ήτο ο Βασιλεύς, ή Αυλικός τις, ή Εθνοσωτήρ Πολιτικός τις, ή έστω αν ετύγχανε Ευκατάστατος- Ευυπόληπτος Πολίτης (“επώνυμος”, κατά την ορολογίαν της εποχής)- τότε όλοι οι πέριξ έκλειναν τη μύτη τους και σφύριζαν αδιάφορα, καλύπτοντας έτσι τα ηχητικά εφέ της βλάβης. Εάν η μπόχα ήτο υπεράνω πάσας δυνατής συγκάλυψης, τότε, και μόνον τότε, ο υπαίτιος λιθοβολούνταν μεν, αλλά μόνον εικονικά, για το – σύντομο- διάστημα που τον τραβούσαν οι Κάμερες. Ακολούθως, τού δινόταν μια νέα συσκευή, εννοείται με Κρατική Δαπάνη, και όλα ήταν πάλι Όμορφα, Άοσμα, και Αθόρυβα.
Κι έτσι, έζησαν αυτοί καλά, πτωχά, κι ευωδιαστά, κι εμείς καλύτερα, πτωχότερα, κι ευωδιαστότερα.

Τό ΛΕΥΚό ΦόΡΕΜΑ

Βάλε το λευκό φόρεμα
σώσε μιά ζωή
.
Βγάλε το λευκό φόρεμα
κάνε τη ζωή που έσωσες
όμορφη!

ΛΕΦΤά ΑΙΣΘήΜΑΤΑ (Ο ΡΟΜΑΝΤΙΚόΣ ΠΡΟΙΚΟΘήΡΑΣ)

Στον Ουρανό σε γύρευα
αλλά στη Γή ‘σαι προίκα!

"ΚάΠΩΣ ΕΠΙΚΛΙΝήΣ ΠΛΑΓΙά"

ήταν μιά πολιτικά ορθή ονομασία
αλλά αυτό το συνειδητοποιούσες κάπως αργά
την ώρα που συντριβόσουν πάνω στα βράχια
ανάμεσα στους άλλους διαμελισμένους
ουρλιάζοντας “ΓΚΡΕΜόοΟΟΟΟΟΣ”…

ΚΟΛΥΜΠώ Μέ Τά ΧΕΛΙΔόΝΙΑ

Πετώ με τα ψάρια,

κολυμπώ με τα χελιδόνια

φλερτάροντας τον Θάνατο, διαιωνίζω τη Ζωή

μία στιγμή
άπειρα χρόνια
.
Σίβηρη, 26 Αυγούστου 2008