ΑΝΕΒΛΑΒήΣ ΕΝΑΝΤίΟΝ ήΡΩΑ

Κρίνοντας από τον διάσημο Ανεβλαβή (τον αθυρόστομο γιατρό- τηλεπερσόνα με την πίπα), νόμιζα πως η λέξη γράφεται με ύψιλον, “ανευλαβής” (ο χωρίς ευλάβεια, ο ασεβής). Όμως γράφεται φυσικά με βήτα, κι είναι ο άνευ βλάβης. Φυσικά.
Εδώ στη Νάξο είναι γεμάτος ο τόπος Ανεβλαβείς. Ανεβλαβής τάδε εδώ, Ανεβλαβής δείνα εκεί, Ανεβλαβή θυγατέρα παραπέρα. Φυσικά. Φυσικότατα. Την ιστορία της ανθρωπότητας την καθορίζουν οι Ανεβλαβείς, και όχι οι βλαμμένοι, όχι οι Τρελλοί, ούτε οι Ονειροπόλοι, ούτε οι Ήρωες, ούτε οι Αδικοχαμένοι, ούτε οι Ανιδιοτελώς Θυσιασμένοι. Είδατε πουθενά τέτοια επίθετα; Οι ευγενέστεροι των ανθρώπων, εκείνοι που πρώτοι τρέχουν να προσφέρουν και να θυσιαστούν, εκείνοι που δεν πατάνε πάνω σε πτώματα για να επιβιώσουν, απλά δεν επιβιώνουν, ώστε να διαιωνίσουν τα γονίδιά τους. Κι εκείνοι που τελικά τη γλυτώνουν, οι Ανεβλαβείς του κόσμου αυτού, είτε από τύχη, είτε από αιτία, δεν είναι πάντα οι καλύτεροι…
Ίσως έτσι να εξηγείται κατά ένα μέρος η τεράστια καθυστέρηση της Ανθρωπότητας σε Ανθρωπισμό, παρά την τεράστια πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ίσως.
.
Υγ. Δεν έχω απολύτως τίποτα με τους Ανεβλαβείς της Νάξου, ούτε που τους γνωρίζω τους ανθρώπους, άσε που η Νάξος είναι από τα πιο αγαπημένα μου νησιά και οι άνθρωποί της από τους πιο ευγενικούς νησιώτες που έχω γνωρίσει.

όΤΑΝ ΘΑ έΡΧΕΤΑΙ Ο άΝΕΜΟΣ (ΠΑΛΙό…)

Θα γίνω αφρός πάνω στα κύματα
στού πελάγου τ’ ανοιχτά
κι όταν θα έρχεται ο Άνεμος
και με χαϊδεύει απαλά
θα τον ρωτώ αν με θυμάσαι
θα με ρωτάει αν ακόμα σ’ αγαπώ
.
Σε μια ψηλή βουνοκορφή, θα γίνω χιόνι
εκεί που κάθε προσμονή παγώνει
κι όταν θα έρχεται ο Άνεμος
θα τού παγώνω τη φωνή
να μη ρωτήσει πιά ξανά, για τίποτα
όλα, για μένα, ήσουν εσύ.
.

ΦΟΥΡΤΟύΝΑ (ΣΗΜΑίΝΕΙ "ΤύΧΗ")

Εγώ αυτήν την Θάλασσα
την αγριεμένη, την αφρισμένη
την κολύμπησα
την ταξίδεψα
εγώ αυτήν την Θάλασσα
την αγάπησα
.
Νάξος, 3Ο Ιουλίου 2ΟΟ8
οχτώ μποφώρ, στη Γκρόττα

Η ΕΛΛΗΝΙΚή ΔΗΜΟΚΡΑΤίΑ ΩΣ "ΑΝΑΓΚΑίΑ ΣΥΜΦΟΡά"

“Η Δημοκρατία είναι ένα αναγκαίο κακό που μάς προστατεύει από την τυρρανία” (Νίτσε έφα), Σ’αυτήν την Έρημη Χώρα, που είναι η αγαπημένη μας Πατρίδα και η γενέτειρα της Δημοκρατίας, πρέπει μάλλον να μιλάμε για αναγκαία συμφορά, και όχι για ένα απλό αναγκαίο κακό. Τεράστιο ρόλο στο να φτάσουμε σ’ αυτήν την κατάντια έπαιξαν και παίζουν εκείνοι που ελέγχουν την εκπαίδευση και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη τις τελευταίες δεκαετίες, οι γέροι Καραμανλής και Παπανδρέου, ο χουντικός θίασος, και οι διάφοροι Ράλληδες, Μητσοτάκηδες, Μαρούδες, Λαλιώτηδες, Βενιζέλοι, Λαμπράκηδες, Τεγόπουλοι, Φυντανίδηδες, Ρίζοι, Μπόμπολες, Κουρήδες, Κακαουνάκηδες, Τράγκες, Χαρδαβέληδες, Χατζηνικολάουδες, Ευαγγελάτοι, κλπ κλπ κλπ. Βαρέθηκα όμως να γκρίνιαζω στο βρόντο, μπροστά στο στουρναρό-τείχος του 85% των συνενόχων (ΝΔ+ΠΑΣΟΚ+ΛΑΌΣ), τι ωφελεί; Δεν πάμε καλύτερα για κανένα μπανάκι…
…..*σχόλιο που προοριζόταν για ένα άρθρο της Ρίτσας Μασούρα, αλλά δεν κατάφερα να το υποβάλω από το κινητό

ΕΠίΚΛΗΣΗ ΣΕ ΜίΑ ΝΕΡάΙΔΑ

.
Κόρη του Νηρέα
έλα, σαν το Νερό
το κρυσταλλένιο, το λαμπερό
έλα να με σώσεις
να με καθάρεις, να με λυτρώσεις
έλα
να με προδώσεις
.
Γκρόττα, Νάξος
29.7.2ΟΟ8

ΣΤό ΚάΣΤΡΟ ΤήΣ ΝάΞΟΥ

.
Στο Κάστρο της Νάξου
σε τρυγούσα
δροσιά, και καλοκαίρι μου!
πόσο σε λαχταρούσα!
.
στο Κάστρο της Νάξου
σε μια κρυφή γωνία
γνώρισα για λίγο
την Ευτυχία
.

ΝόΤΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡίΝΗΣ, ΒόΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡήΤΗΣ: ΟΙ ΜΥΣΤΗΡΙώΔΕΙΣ ΝήΣΟΙ

Κάποιοι γέροι ναυτικοί διηγούνται, αν τους κέρασεις αρκετό ποτό και λυθεί η γλώσσα τους, πως νότια της Σαντορίνης και βόρεια της Κρήτης, εκεί που τώρα είναι μόνο ανοιχτό πέλαγο κι απύθμενη άβυσσος, υπήρχαν κάποτε, πριν τον Κατακλυσμό, εκείνα τ’ αλλόκοτα νησιά, για τα οποία οι περισσότεροι πιστεύουν πως δεν υπήρξαν ποτέ, και δεν θα υπάρξουν ποτέ, ενώ κάποιοι άλλοι τα ψάχνουν ακόμα, στους Ωκεανούς του Κόσμου. Ήταν η νήσος Αβασάνιος, που οι κάτοικοί της ζούσαν μέσα στο μέλι και στο γάλα, και πέθαιναν μόνο κατά βούληση, ανώδυνα, όταν και αν βαριόταν τη ζωή, υγιέστατοι, αγέραστοι, ακμαίοι, χωρίς να έχουν γνωρίσει ποτέ τον παραμικρό πόνο και την παραμικρή θλίψη. Ήταν η Καυλόνησος, η νήσος του Έρωτα, όπου οι κάτοικοι και οι επισκέπτες άλλο δεν έκαναν ολημερίς κι ολονυχτίς απ’ το να χαίρονται τα κορμιά τους, χωρίς αναστολές και ενοχές- αναστέναζαν και βογγούσαν τα χωριά της, οι ρούγες της, οι παραλίες της, οι κάμποι της, οι λόφοι της, η κάθε γωνιά της, κάθε στιγμή της μέρας και της νύχτας. Ήταν και η νήσος Αγάπανθος, με τους αφύσικα αθώους, πράους και άκακους κατοίκους της, που δεν γνώριζαν τον Διάβολο και την Κόλαση, ούτε στα μέσα τους ούτε και στ’ απ’ έξω τους, και που οποίος πατούσε το πόδι του στο νησί, κι ας ήταν ο μεγαλύτερος εγκληματίας, γινόταν ξαφνικά το ίδιο αθώος κι άκακος, σαν αρνί.
Μα το πιο παράξενο απ’ όλα τα Χαμένα Νησιά, λένε οι γερο-ναυτικοί, ήταν η νήσος Καϋμός. Ένα μικροσκοπικό ξερονήσι, ακατοίκητο και φαινομενικά ασήμαντο, που όμως στα σκονισμένα Αρχεία του ταπεινού και μισογκρέμισμενου του Δημαρχείου, ήταν λέει γραμμένοι αλφαβητικά όλοι οι άνθρωποι της ερμής τούτης γης, χωρίς καμμιάν απολύτως εξαίρεση- όλοι όσοι υπήρξαν κάποτε, όλοι όσοι υπήρχαν τότε, όλοι όσοι υπήρξαν από τότε, κι όλοι όσοι θα υπάρξουν ποτέ…
.
Γκρόττα, 28 Ιουλίου 2ΟΟ8

ΠΑΡΟΝΑΞίΑ

Πάρω (να) αξία;
παρών, αξία;
παρόν αξία-
-τί τα θες, πάντα φυσάει.

ΑΝάΜΕΣΑ ΣύΡΟ ΚΑΙ ΜύΚΟΝΟ: Ο ΧΡΥΣΆΦέΝΙΟΣ ΔΡόΜΟΣ ΤΟύ ήΛΙΟΥ

Δύση στο πέλαγο
βαμμένη με μάγια
.
λιώμενο χρυσάφι ο ήλιος
σκορπά σε μια θάλασσα
γεμάτη ναυάγια
.
(οι -απίθανες- φωτογραφίες, όταν γυρίσω!)

Ανάμεσα Εύβοια και Σκύρο

νά ‘χα τον ώμο σου να γύρω

τ’ αμέτρητα τα κύματα, νά ‘ταν γλυκοφιλήματα
δικά σου
.
απ’την Αντίπαρο στη Νάξο
νά’χα το στήθος σου ν’αράξω