ΘΕΡΜΑΪΚόΣ

.

Δεν είναι ακριβώς θάλασσα-
είναι μιά υπόσχεση

ΣΤΟ ΒΑΣΊΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΚΑΝΔάΛΟΥ SIEMENS ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡάΣ: "ΙΣΧύΣ ΜΟΥ Η ΣΥΝΕΝΟΧή ΚΑΙ Ο ΣΤΑΡΧΙΔΙΣΜόΣ ΤΟΥ ΛΑΟύ ΜΟΥ"

Κάποιοι ίσως έχετε προσέξει πως αραίωσα πολύ τα πολιτικά μου άρθρα. Ο λόγος είναι η τεράστια απογοήτευση που νιώθω, απογοήτευση που φτάνει ως την απελπισία. Κυρίως μετά τις εκλογές του περσινού Σεπτέμβρη, όταν επανεξελέγη πανηγυρικά η Νέα Δημοκρατία, εν μέσω σκανδάλων, αθετημένων υποσχέσεων, ακρίβειας, κακών χειρισμών σε διάφορα καίρια θέματα. Ακόμα χειρότερα, η ΝΔ και το ελεεινό απολίθωμα του αμαρτωλού Πασόκ έλαβαν και πάλι το 80% των ψήφων, για να μη μιλήσω για το 5% του βρωμερού Λάος.

Ακολούθησε το σκάνδαλο Ζαχόπουλου. Οι σιχαμεροί κομιστές συνέχισαν χαμογελαστοί και ανενόχλητοι να αισχρολογούν από τις οθόνες. Βουλευτές και ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί συναγωνίζονταν στην διαπλοκή και στην συγκάλυψη. Κανένα αυτί δεν ίδρωσε. Μόνο η (τσούλα, ναι) συμβασιούχα πήγε φυλακή. Τώρα το σκάνδαλο Siemens. Φωνές πολλές, αλλληλομαχαιρώματα πολλά, αλλά και πάλι, ουσία καμμιά. Αν αύριο ξαναγίνονταν εκλογές πάλι ένας Καραμανλής ή ένας Παπανδρέου θα έβγαινε. Άντε, το πολύ πολύ, κανένας Μητσοτάκης, αρσενικός ή θηλυκός.

Ο λόγος είναι απλούστατος: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΙΑ ΣΥΝΕΝΟΧΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ.

Άρα;

Το έχω πει πολλές φορές. Ή μεταναστεύουμε σε μια χώρα ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟύ, ή καθόμαστε στ’ αυγά μας και βγάζουμε το σκασμό.

Ή…..

….αγωνιζόμαστε….

….πονάει πολύ όμως, ν’ αγωνίζεςσαι μόνος, και χωρίς κανένα φως στο βάθος του τούνελ. Πονάει πάρα πολύ…

ΖΩή όΝΕΙΡΟ

Αφιερωμένο στον φίλο μου τον Σκηνοβάτη

Ονειρευόμαστε πως ζούμε;

Ζούμε όπως ονειρευόμαστε;

“Old Tower” by Lerayonvert

ΣάΒΒΑΤΟ ΒΡάΔΥ ΣΤΗ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟύΠΟΛΗ, ΚΑΛΟΚΑίΡΙ

Είναι επικίνδυνο τούτο το κόκκινο φεγγάρι, κρέμεται τόσο χαμηλά πάνω από τον Πύργο. Είναι επικίνδυνη ετούτη η Θάλασσα, μυρίζει σαπίλα, και ξεχασμένους έρωτες.

Για όσους ξέμειναν και δεν έφυγαν για κάπου. Για τους ψαράδες που δεν περιμένουν να πιάσουν κανένα ψάρι. Για τα ζευγάρια που χαμουρεύονται ασύστολα μπροστά στους περαστικούς, μέσα στα αυτοκίνητα, στα πάρκα, στην προκυμαία- η ζέστη τα δικαιολογεί όλα, η ζέστη που επιστρέφει η καμμένη γη της ημέρας στη νύχτα, η επιτακτική ζέστη, που σε μεθάει, δεν θα υπάρχει λες κι αύριο μέρα να καούμε, πρέπει απόψε. Απόψε, οπωσδήποτε.

Όσο υπάρχουν ακόμα κορίτσια με φουστάνια, αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει. Οσο υπάρχουν ακόμα κορίτσια με φορέματα, αυτός ο κόσμος θα έχει ακόμα ελπίδα να σωθεί.

Θεσσαλονίκη, 21-22 Ιουνίου 2008

ΝύΧΤΑ ΣΤήΝ ΠόΛΗ. άΔΕΙΟΙ ΟΙ ΔΡόΜΟΙ.

Δύο ταξί ορμούν προς δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Το ένα είναι αρσενικό. Με κάπως τσουρουφλισμένο τον τσαμπουκά. Το άλλο είναι θηλυκό. Με κάπως μαδημένα τα φτερά.

Tόσες έμμηνες ρύσεις στο βρόντο. Tόσα σπερματοζωάρια νεκρά στα χαρτομάντηλα. Τόσο λίγος Έρωτας. Τόσo λίγα παιδιά.

Νύχτα στην πόλη. Νύχτα.
Άδειοι οι Δρόμοι.

Φωτογραφία: meneksedia2

Η ΘάΛΑΣΣΑ ΚΙ ΕΣύ – O MARE E TU (DULCE PONTES – ANDREA BOCCELI)

.

Sentir em nós
Νιώσε βαθιά
Νιώσε βαθιά
Uma razão Para não ficarmos sós
Μιάν αιτία να μη ζεις στη μοναξιά
E nesse abraço forte
Στο σφιχταγκάλιασμά μας
Sentir o mar,
Στα λόγια μας
Na nossa voz,
Τη θάλασσα
Chorar como quem sonha
Άκου σαν σ’ όνειρο να κλαίει
Sempre navegar
Καθώς γλυστρά
Nas velas rubras deste amor
Στου έρωτα τ’ άλικα πανιά
Ao longe a barca louca perde o norte.
Βάρκα τρελλή στο πέλαγο χαμένη

Amore mio
Αγάπη μου
Si nun ce stess’o mare e tu
Χωρίς τη θάλασσα κι εσένα
Nun ce stesse manch’io
Δεν θα υπήρχα κι εγώ
Amore mio
Αγάπη μου
L’amore esiste quanno nuje
Μάς φέρνει ο έρωτας κοντά
Stamme vicino a dio
Στο Θεό
Amore
Αγάπη

No teu olhar
Βλέμμα νερό
Um espelho de água
Αστραφτερό
A vida a navegar
Ζωή που ταξιδεύεις
Por entre o sonho e a mágoa
Στ’ όνειρο στον πόνο
Sem um adeus sequer
Δίχως κανένα αντίο
E mansamente
Γλυκά, μπορεί
Talvez no mar
Στο κύμα εκεί
Eu feita espuma encontre o sol do teu olhar,
Να βρω τον ήλιο των ματιών σου στον αφρό
Voga ao de leve, meu amor
Αγάπη μου, αρμένιζε απαλά
Ao longe a barca nua a todo o pano.
Βάρκα γυμνή στο πέλαγο αρόδου.

Amore mio…
Αγάπη μου…

Μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός 2008
ελεύθερη αναδημοσίευση με αναφορά της πηγής
και με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος για την μετάφραση αυτή

ΤΟ ΤΡΑΓΟύΔΙ ΤΗΣ ΝύΧΤΑΣ (Φλέρυ Νταντωνάκη)

AUTOPLAY ENABLED

“Εκει σκορπισμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή…”

στίχοι Μιχάλη Μαρματάκη – μουσική Τερμίτες
από το δίσκο Τσιμεντένια Τραίνα, 1986

Το Τραγούδι Της Νύχτας

”Ποτέ δεν ήμουν τόσο χαρούμενη και τόσο ευτυχισμένη βγαίνοντας από μια δουλειά μέσα από το studio. Πιστεύω ότι το αποτέλεσμα ήταν έξοχο. Ούτε με τον Μάνο Χατζιδάκι είχα νιώσει ποτέ αυτή την πληρότητα. Οι Τερμίτες είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον και αυτό το νέο παιδί που έγραψε τον στίχο στο ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ, ο Μιχάλης Μαρματάκης, σαν να συνυπήρξε μαζί μου σ’ όλη την κλίμακα του πάθους που διένυσα στη ζωή μου. Τα τραγούδια που γράφει είναι σαν ένα είδος χρονικού της ζωή μου. Το μόνο που ακούς τελικά από τους Τερμίτες είναι ο πλούτος…”

“Νύξ”, εργαστήριο του Βρυγός (490 π.Χ.)

Αρχαιολογικό μουσείο Βερολίνου

ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚή

Αγάπησε τον Χρόνο. Πόνεσε τον Μόνο.
Αγάπησε τον Πόνο. Πόνεσε την Αγάπη…

.

ΟΙΚΕίΑ ΑΝΤΙΚΕίΜΕΝΑ ήΜΕΡΑ

Οικεία αντικείμενα ήμερα
Θα κατέβουμε σ’ένα ηρωικό ορυχείο
Θα πάρουμε τα λουκέτα

Έχουμε κλείσει τα θυρόφυλλα
Τα δέντρα δεν θα μεγαλώνουν πια
Κανείς δεν θ’ανασκαλεύει πια το χώμα
Κανένας δεν θα μάς ξεθάψει

Δεν υπάρχουν πια βάθη
Ούτε επιφάνειες.

Paul Eluard
από τη συλλογή “το δημόσιο Ρόδο” (1934)
μετάφραση Μιλτιάδης Θαλασσινός
το “πορτραίτο” του Paul Eluard είναι, φυσικά, του Salvador Dali

,

Η ΑΦόΡΗΤΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚή ΑΛΑΖΟΝΕίΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟύ

Και λέω “του Καπιταλισμού” και όχι “των Καπιταλιστών”, γιατί ανθρώπινο πρόσωπο δεν τους έχει μείνει πιά, ούτε καν ως μάσκα, ούτε ως επίφαση, ούτε ως παραμυθία… Δείτε για παράδειγμα τον μάγκα, λεβέντη και καραμπουζουκλή πρόεδρο της Marfin, τον Βγενόπουλο, που πολύ καλά έκανε και τον μήνυσε τον Τσίπρα και τον κάθε Τσίπρα, γιατί κι εγώ αν με λέγανε κλέφτη θα τους μήνυα… Όμως τί βγήκε και είπε στη Βουλή ο άνθρωπος, καμαρωτός καμαρωτός; Ότι δουλεύει λέει από τα δεκαεφτά του χρόνια δεκαεφτά ώρες την ημέρα και τόλμησε, λέει, και πήρε μεγάλα επιχειρηματικά ρίσκα, και πέτυχε, κι ότι πολύ καλά έκανε. Άριστο το παλικάρι, δε λέω. Και καλό παράδειγμα για όλους μας. Ονειρέψου λοιπόν κι εσύ, παγκόσμιε-μαλάκα-φτωχέ, που δουλεύεις δεκαεφτά ώρες την ημέρα για να επιζήσεις, ότι μπορεί κάποια μέρα να πάρεις κι εσύ ρίσκα και να γίνεις ένας Βγενόπουλος. Ακόμα κι ένας Μπιλ Γκέιτς. Στο μεταξύ, πλήρωνε χρυσά τα κάυσιμα, τα τρόφιμα, τα πάντα, στους πλούσιους ρισκαδόρους, για να γίνονται αυτοί ακόμα πιό πλούσιοι, κι εσύ ακόμα πιό φτωχός. Αλλά, βρε καπιταλισμό (ναι, “καπιταλισμό”, έτσι απρόσωπο, είπαμε, δεν έχεις σε καμμιά περίπτωση πρόσωπο)… Δεν το καταλαβαίνεις ότι κοροϊδεύεις τον εαυτό σου…

…”επιμένοντας δογματικά στη νεοφιλελεύθερη αρχή της αυτορρυθμιζόμενης οικονομίας της αγοράς και πιστεύοντας πως η συντριπτική πλειονότητα των φτωχών προτιμά να ονειρεύεται πως μπορεί μια μέρα να γίνει πλούσια σαν τον Γκέιτς, παρά να ξεσηκωθεί για ν’ ανατρέψει το υπάρχον σύστημα;”(*)

* απόσπασμα από ένα άρθρο του Οικονομολόγου Αλέξανδρου Πιστοφίδη
στο Metro της 13-6-2008