ΑΝΑΧώΡΗΣΗ

Κάποιος ψάχνει τα διημερεύοντα φαρμακεία. Κάποιος βρίσκει φαρμάκι εκεί που αγαπούσε, πολύ. “Η στάση στην Κολόμβου καταργήθηκε.”. Τάισα τα ψάρια; Τι πήρα και τί ξέχασα; τί κέρδισα, τί έχασα;
Να ο Σταθμός, το λεωφορείο πήρε τη στροφή.
Και εισιτήριο για την Επιστροφή, δεν έχει.

1η ΙΟΥΝίΟΥ 2008: ΔώΣΕ ΛίΓΟ ΑίΜΑ ΓΙά ΤΗΝ ΑΜΑΛίΑ

Πέρσι τέτοιον καιρό, στις 25 Μαΐου 2007, πέθανε η Αμαλία μας. Η Αμαλία Καλυβίνου.

Η Αμαλία ήταν ένα κορίτσι όπως όλα τα άλλα, ως τη στιγμή που τη χτύπησε ο κεραυνός του καρκίνου. Το ελληνικό Κράτος δεν τής συμπαραστάθηκε. Γιατί δεν ήταν η Αμαλία του Καρατέτοιου, ούτε η Αμαλία του Παπακείνου, ούτε καν η Αμαλία του Μητσοάλλου. Δεν ήταν πλούσια, δεν ήταν διάσημη, δεν ήταν “ισχυρή”. Ήταν ένας άνθρωπος όπως εγώ κι εσύ.

Η Αμαλία πέθανε πριν ένα χρόνο, στα τριάντα της, ακρωτηριασμένη, αδικημένη και κουρασμένη. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για εκείνη. Μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι για τις εκατοντάδες, χιλιάδες Αμαλίες που αυτήν την στιγμή αντιμετωπίζουν ΤΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ. Μπορούμε να ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ και να απαιτήσουμε Δικαιοσύνη, για την Αμαλία Καλυβίνου, για όλους μας, που δεν είμαστε πλούσιοι, διάσημοι, “ισχυροί”.

Στο μεταξύ, αν θέλετε και μπορείτε, δώστε λίγο αίμα για την Αμαλία. Για τις Αμαλίες. Για ξεκάρφωμα, θα μού πεις… κάτι όμως είναι και αυτό.

Περισσότερες λεπτομέρειες στο BLog “Ημέρα της Αμαλίας”

.

ΤΑ ΧΡώΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘάΛΑΣΣΑΣ

όσοι την έχουν ζήσει, τη Θάλασσα,
ξέρουν καλά, πως δεν υπάρχει χρώμα “θαλασσί”

…

Ο ΔΡΑΚΟΣΥΛΛέΚΤΗΣ – έΝΑ ΔΡΑΚΟΠΑΡΑΜύΘΙ ΧΩΡίΣ ΔΡάΚΟΥΣ

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, ένας παππούς χωρίς εγγόνια, που τον έλεγαν Ιωνάθαν. Όλη μέρα τριγυρνούσε στους δρόμους, κι έψαχνε μέσα στα σκουπίδια. Έτρωγε ό,τι έβρισκε εκεί, αλλά ποτέ δεν έπαιρνε κάτι μαζί του. Όλη μέρα τριγυρνούσε στους δρόμους, και τα βράδια κοιμόταν μέσα σε χαρτόκουτα.

Ο κόσμος τον έλεγε ρακοσυλλέκτη, που σημαίνει “εκείνος που ζει μαζεύοντας σκουπίδια”. Κανείς δεν ήξερε πως στην πραγματικότητα δεν ήταν ρακοσυλλέκτης, αλλά Δρακοσυλλέκτης.

Που θα πει, “εκείνος που ζει μαζεύοντας Δράκους”.

Από μικρό παιδί ο Ιωνάθαν κυνηγούσε Δράκους. Τους κυνηγούσε σε όλη του τη ζωή, με υπομονή και επιμονή. Το μόνο πρόβλημα είναι πως η ζωή του πέρασε χωρίς να το καταλάβει, και πως ποτέ του δεν έπιασε ούτε έναν Δράκο. Κι έτσι κατέληξε, στα γεράματα, να τους ψάχνει στα σκουπίδια.

Κάποιοι είπαν πως δεν ήξερε να τους κυνηγάει. Άλλοι είπαν ότι οι Δράκοι δεν ζουν στα σκουπίδια. Μερικοί τόλμησαν ακόμα και να υπονοήσουν πως δεν υπάρχουν πιά Δράκοι.

Ο Ιωνάθαν, όταν άκουγε κάτι τέτοια, απλά χαμογελούσε, και συνέχιζε να κυνηγάει τους Δράκους του.

Ένα πολύ κρύο και πολύ σκοτεινό πρωί του χειμώνα, τον βρήκαν παγωμένο μέσα στο χαρτόκουτό του. Στις τσέπες των κουρελιασμένων του ρούχων δεν βρήκαν τίποτα, εκτός από ένα χιλιοδιπλωμένο, αρχαίο και κιτρινισμένο χαρτάκι, μ’ ένα ζωγραφιστό, παράξενο και καλλιγραφικό “Δ” επάνω, του παλιού καιρού. Όσοι το είδαν ένιωσαν έναν ανεξήγητο τρόμο, και όλοι τους ήξεραν, χωρίς να τους το έχει πει κανείς, πως αυτό το “Δ” δεν το είχε ζωγραφίσει ανθρώπινο χέρι. Ακόμα κι όσοι προηγουμένως γελούσαν με τους Δράκους του Ιωνάθαν, ένιωθαν τώρα την αμφιβολία να περπατά στη ραχοκοκκαλιά τους. Τόσο τρομακτικό ήταν το μικροσκοπικό παλιόχαρτο με το μυστηριώδες “Δ”. Πάντως, ανθρώπινο ή μη ανθρώπινο, για κάποιον λόγο όλοι ήταν σίγουροι, πως το χέρι που το είχε φτιάξει αυτό το “Δ”, ήταν γένους θηλυκού.

Έκαψαν βιαστικά το χαρτάκι για να το ξορκίσουν.

Ο Ιωνάθαν όμως γελούσε, βυθισμένος στον αιώνιο ύπνο του. Γελούσε, γιατί μόνο εκείνος ήξερε, και δεν θα το μάθαινε ποτέ κανένας άλλος, πως εκείνο το “Δ” ήταν που είχε κάνει όλην την διαφορά…

…κι ούτε εγώ ήμουν εκεί, ούτε σείς, για να με πιστέψετε.

Μιλτιάδης Θαλασσινός, 29-5-2008

ΤήΣ ΣΕΛήΝΗΣ ΓΙόΣ ( HiJO DE LA LuNA )

AUTOPLAY ENABLED

Κάποιος άγνωστος το αναζήτησε στο Google και το βρήκε εδώ, στο Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή.
Γιατί να μην το ξανακούσουμε λοιπόν όλοι μαζί;

Hijo de la Luna – Της Σελήνης γιός

στίχοι – μουσική: José María Cano (Mecano)
μετάφραση: Μιλτιάδης Θαλασσινός

Ήταν μια φορά
λέγανε παλιά,
γύφτισσα γυναίκα
κι όλη νύχτα ξόρκια
έριχνε στη Σελήνη

Κλαίγοντας ζητούσε
πριν ο Ήλιος βγει
γύφτο να παντρευτεί

«Θα τον κάνεις άντρα
τον μελαχρινό»
είπε η Σελήνη
απ’ τον ουρανό

«αλλά θα μού δώσεις
τ’ ακριβό παιδί
που από κείνον θα ρθεί.
Αν το γιό σου δίνεις
μόνη για να μη μείνεις
δεν θα κλάψεις πολύ».

Θες μητέρα να γίνεις
κι εραστή δεν μπορείς αχ Σελήνη να βρεις
ασημένια Σελήνη
έναν σάρκινο γιό
τί τον θές, σε ρωτώ

της Σελήνης γιό

Από άντρα μπρούντζο
βγήκε αγόρι
άσπρο σαν αστέρι
σαν το χιόνι
με δυό μάτια γκρίζα
γκρίζα αντί λαδί
λευκό της Σελήνης παιδί

«Τι φριχτό σημάδι!
γύφτου γιός δεν μοιάζει
και παντού θα το πω!»

Θες μητέρα να γίνεις
κι εραστή δεν μπορείς αχ Σελήνη να βρεις
ασημένια Σελήνη
έναν σάρκινο γιό
τί τον θές, σε ρωτώ

της Σελήνης γιό

Έξαλλος ο γύφτος, που δεν ξέρει
σφίγγει το μαχαίρι του στο χέρι
«τούτος είναι γιός
άπιστης γυναίκας»
λέει, και την σκοτώνει
Το παιδί αφήνει
πάνω στο βουνό
έρμο και μοναχό.

Θες μητέρα να γίνεις
κι εραστή δεν μπορείς αχ Σελήνη να βρεις
ασημένια Σελήνη
έναν σάρκινο γιό
τί τον θές, σε ρωτώ

της Σελήνης γιό

Κι όταν το αγόρι
της γελάει
στρογγυλή η Σελήνη
φως σκορπάει

μ’ αν το αγόρι κλαίει
η Σελήνη αδειάζει
κούνια για να τού φτιάξει

κι αν το αγόρι κλαίει
γίνεται η Σελήνη
κούνια να το κοιμίζει.

Μετάφραση: Μαύρος Γάτος 2007
Απαγορεύεται κάθε χρήση της μετάφρασης αυτής εκτός blogs
χωρίς τη γραπτή άδειά μου.

.

ΕΛΠίΔΑ ΤΟΥ ΚόΣΜΟΥ

Κόσμος πάει και κόσμος έρχεται
αγοράζει νοικιάζει αντιπαρέχεται
κόσμος γιορτάζει κόσμος τρομάζει κόσμος θρηνεί
κόσμος ζει

κι όλο ψάχνω να βρω να εντοπίσω να κατανοήσω
τί να χαρίσω τί να θρηνήσω
τί να κλέψω τί να γκρεμίσω
τί να ελπίσω

.

ΚΑΛά ΝΑ ΠάΘΕΙ, Η ΑΝάΞΙΑ ΓΕΝΙά ΤΩΝ ΕΦΤΑΚΟΣίΩΝ ΕΥΡώ , Η ΓΕΝΙά ΤΟΥ *ΤΙΠΟΤΑ*

Παρακαλώ θεωρήστε το παρακάτω κείμενο πρόκληση για κουβέντα.

Καλά να πάθει, γιατί στον επαγγελματικό προσανατολισμό είχε μαύρα μεσάνυχτα, άσε που στο μάθημα έκανε πάντα λούφα και κοπάνα, κι έτσι δεν πήρε κανένα χρήσιμο εφόδιο από το -όποιο – σχολείο.

Καλά να πάθει, γιατί μπήκε σε όποια σχολή νά ‘ναι, χωρίς μεράκι, και χωρίς καμμιά έρευνα αγοράς, άρα χωρίς προοπτικές. Την έβγαλε την όποια αυτή Σχολή με σκονάκια, με ολοήμερο χαβαλέ, και με ατέλειωτους φραπέδες στις καφετέριες. Ούτε κουβέντα για καινοτόμες ιδέες, για ευγενή άμιλλα, για σχέδια για έρευνα, για επαγγελματικά όνειρα.

Καλά να πάθει, γιατί πάντα αδιαφορούσε για τα Κοινά, βαριόταν να ενημερωθεί για την δημόσια ζωή, βαριόταν ν’ αγωνιστεί για τα δικαιώματά της, βαριόταν γενικά να κουνηθεί, με αποτέλεσμα να γίνει εύκολο θύμα των κάθε είδους εξουσιαστών και εκμεταλλευτών. Αν ψήφιζε, ψήφιζε ό,τι έλεγε ο μπαμπάς και η μαμά (με βάση το αμέσως επόμενο “καλά να πάθει”).

Καλά να πάθει, γιατί την εξευτελιστική θέση των 700 ευρώ την βρήκε μόνο και μόνο γιατί τα οικογενειακά βύσματα δεν επαρκούσαν για να διοριστεί στο Δημόσιο και να κάααααθεται με αξιοπρεπή μισθό.

Καλά να πάθει, γιατί ο ωχαδερφισμός της γενιάς αυτής και η αδράνειά της μάς κατάντησαν εδώ. Τέρμα πιά οι δικαιολογίες, ας μην τα φορτώνουμε όλα στην Τουρκοκρατία και στην γενιά του Πολυτεχνείου. Το θέμα είναι εμείς τί κάνουμε. Τί κάναμε τόσα χρόνια , για να μην φτάσουμε ως εδώ. Και η απάντηση είναι : ΤΪΠΟΤΑ.

Λοιπόν, ας αμοιβόμαστε και ΤΙΠΟΤΑ. Ας ασφαλιζόμαστε και ΤΙΠΟΤΑ. Ας ζούμε και ΤΙΠΟΤΑ.

Δεν μάς αξίζει ΤΙΠΟΤΑ καλύτερο.

ΠΡΟΣ: Κ.Κ. ΚΗΦήΝΕΣ, ΕΝΤΑύΘΑ

Όσο όμορφα κι αν περνάτε
μετά τη συνουσία, θα πεθάνετε

Το κολλάζ είναι από το blog thegreekcelebrity
.

ΑΠ’όΛΑ όΣΑ ΣΟύ’ΧΩ ΠΕΙ ΚΡάΤΗΣΕ ΜόΝΟ

το Πρώτο και το Τελευταίο “σ’αγαπώ”

ΜΑΝΤΙΝάΔΑ ΣίΔΕΡΟ

.

Θέλω να είμαι Σίδερο
ν’ αντέχω κάθε πόνο
και μόνο μες στα μάτια σου
να χάνομαι να λιώνω

Έχει να φάει η μύγα σίδερο (LOL)…
.