ΜΕΤΑΚόΜΙΣΗ

Κάτω από τον καναπέ βρήκα τη φωτογραφία σου
εκεί κρυβόσουν, λοιπόν, τόσον καιρό…

ΑΝΑΤΟΛή ΣΤΟ ΠέΛΑΓΟΣ

Περίμενέ με στο γυαλό – θα έρθω τα χαράματα
όχι, δε φταις, ούτε κι εγώ, για την Ανατολή.

ΑΝάΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟύ ΧΡΙΣΤΟύ: ΤΟ ΠΙό όΜΟΡΦΟ ΠΑΡΑΜϋΘΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠόΤΗΤΑΣ…

.
Από τη λειτουργία της Αναστάσεως:

“Όποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει την όμορφη και λαμπερή αυτή γιορτή. Όποιος είναι δούλος ευγνώμων, ας έρθει με χαρά στη χαρά του Κυρίου του. Όποιος νήστεψε, ας απολαύσει τώρα την ανταμοιβή του. Όποιος εργάστηκε από τα χαράματα, ας δεχθεί τώρα την δίκαιη εξόφληση των κόπων του. Όποιος ήρθε λίγο αργότερα, ας γιορτάσει με χαρά. Όποιος ήρθε το μεσημέρι, καθόλου ας μην φοβηθεί – τίποτα δεν θα χάσει. Αν κάποιος άργησε κι έφτασε το απόγευμα, ας έρθει κι εκείνος χωρίς δισταγμό. Όποιος έφτασε το βράδυ, ας μην φοβηθεί για την αργοπορία του – είναι φιλότιμος και γενναιόδωρος ο Αφέντης, δέχεται τον τελευταίο όπως και τον πρώτο, αναπαύει τον αργοπορημένο όπως εκείνον που εργάστηκε από την αρχή, και τον έναν ελεεί και τον άλλον περιποιείται, και στον έναν δίνει και στον άλλον χαρίζεται, και τα έργα δέχεται και τη γνώμη σέβεται, και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί. Ελάτε λοιπόν όλοι στη χαρά του Κυρίου μας, χαρείτε την ανταμοιβή σας, και οι πρώτοι και οι τελευταίοι. Πλούσιοι και φτωχοί χορέψτε μαζί, εγκρατείς και ράθυμοι τιμήστε την ημέρα, όσοι νηστέψατε και όσοι δε νηστέψατε, ευφρανθείτε σήμερα. Το τραπέζι είναι γεμάτο, φάτε όλοι και χορτάστε. Η εκλεκτή τροφή είναι πολλή, ας μη φύγει κανένας πεινασμένος. Απολαύστε όλοι το συμπόσιο της πίστης, απολαύστε όλοι τον πλούτο της χρηστότητας. Κανείς ας μην θρηνήσει πιά λόγω της φτώχειας- γιατί τώρα είμαστε όλοι ίσοι, και βασιλιάδες. Κανείς ας μην οδύρεται πιά για τα λάθη του- γιατί από τον τάφο ανέτειλε η ελπίδα. Κανείς ας μη φοβάται πιά τον θάνατο- μας ελευθέρωσε από αυτόν ο θάνατος του Σωτήρα. Τον έσβησε, κατεχόμενος από αυτόν. Σκύλεψε τον Άδη, Εκείνος που κατέβηκε στον Άδη. Τον πίκρανε, γευόμενος τη σάρκα του. Όπως το είχε προβλέψει ο Ησαΐας: Ο Άδης, είπε, πικράθηκε, Σε συνάντησε εκεί κάτω, και πικράθηκε, γιατί καταργήθηκε. Πικράθηκε, γιατί γελοιοποιήθηκε. Πικράθηκε, γιατί καθαιρέθηκε. Πικράθηκε, γιατί αλυσοδέθηκε. Πήρε σώμα, και τού βγήκε Θεός. Πήρε γη, και συνάντησε ουρανό. Πήρε αυτό που έβλεπε, κι έπεσε εκεί που δεν έβλεπε. Πού είναι θάνατε το κεντρί σου; Πού είναι Άδη η νίκη σου; Ανέστη ο Χριστός, και συ έχεις νικηθεί, ανέστη ο Χριστός, και οι δαίμονες έπεσαν, ανέστη ο Χριστός, και οι άγγελοι χαίρονται. Ανέστη ο Χριστός, και η ζωή θριαμβεύει. Ανέστη ο Χριστός, και κανένας πιά νεκρός στα μνήματα. Σηκώθηκε ο Χριστός από τους νεκρούς, πρώτος εκείνος από τους πεθαμένους. Σ’ αυτόν ανήκει η δόξα και η εξουσία για πάντα. Αμήν.”

Ιωάννης ο Χρυσόστομος, “Κατηχητικός Λόγος”
Μετάφραση: Μιλτιάδης Θαλασσινός

Ι ΜΙΛΙόΡΙ ΑΟΥΓΚΟύΡΙ ΑΠό ΜΑύΡΟ ΓάΤΟ…

…ΚΑΛή ΕΠ-ΑΝάΣΤΑΣΗ!
Σ;-)))

H ΑΝάΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΜΑΛάΚΑ

Δος μοι τούτον τον ξένον
τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω
Δος μοι τούτον τον ξένον
ον ομόφυλοι μισούντες θανατούσιν ως ξένον

Τα Χριστούγεννα, μέσα σε έναν σταύλο, ανάμεσα στις κοπριές και στα άχυρα, γεννήθηκε Εκείνος, εκείνος ο Ξένος.

Τα Χριστούγεννα, είθισται ο κάθε Φτωχομαλάκας να εορτάζει την πρωθύστερη Σταύρωση εκείνου του Ξένου.

Σχεδόν κανείς δεν είναι κοντά Του καθώς γεννιέται, σχεδόν κανείς δεν νοιώθει το όποιο μήνυμα της γέννησής Του, μόνο κάτι πρόβατα, και μερικοί τσομπάνηδες. Και πριν καλά καλά προλάβει να γεννηθεί, με την ενθουσιώδη συμμετοχή του φιλοθεάμονος κοινού, γίνεται η πανηγυρική και πολλαπλή Του Σταύρωση: τόσες Σταυρώσεις, όσοι και οι Φτωχομαλάκες.

Το Πάσχα ο κάθε Φτωχομαλάκας θα πάρει την ολοκαίνουργια αμαξάρα του με τις χιλιάδες άτοκες δόσεις και θα τρέξει να μποτιλιαριστεί στους συφοριασμένους δρόμους, για να αγοράσει επικές προμήθειες φαγητού και λαμπάδων, αλλά κυρίως, για να εξασφαλίσει άχρηστα δώρα για όλους: Για το μπαμπά, για τη μαμά, για τον πεθερό, για την πεθερά, για τα παιδιά, για την γυναίκα, για την γκόμενα, για το σκύλο, για τη γάτα, για το καναρίνι. Αισθάνεται βαθιά το Χρέος να ξοδέψει στην τελετουργία αυτή τουλάχιστον το Δώρο, συν καναδυό εορτοδάνεια για τσόντα.

Το Πάσχα ο Φτωχομαλάκας θα θυμηθεί την ύπαρξη ατόμων που έχει ξεχάσει τουλάχιστον από τα προηγούμενα Χριστούγεννα, και για τα οποία στο βάθος δε δίνει δεκάρα, και θα τους στείλει καρτούλες, email, μηνύματα στο κινητό. Οι περισσότεροι θα έχουν ξεχάσει την ύπαρξή του από τα προηγούμενα Χριστούγεννα, μερικοί και από πάντα.

Το βράδυ της Ανάστασης ο Φτωχομαλάκας πρέπει να κάνει, λέει, ρεβεγιόν. Πολλοί Φτωχομαλάκες συνωστίζονται σε πούλμαν και αεροδρόμια για να πάνε εκεί που δεν πηγαίνουν όλον τον υπόλοιπο χρόνο, δηλαδή αλλού, να κάνουν εκεί τα ψώνια τους και το ρεβεγιόν τους. Ο Φτωχομαλάκας που για κάποιον λόγο δεν θα ταξιδέψει πατείς με πατώ σε, θα φορέσει την καλύτερη στολή Φτωχομαλάκα που διαθέτει και θα στριμωχτεί, μαζί με εκατομμύρια άλλους Φτωχομαλάκες, σε σκυλάδικα, ακριβά ξενοδοχεία, πατσατζίδικα, κλάμπ, ανάλογα με την Φτώχεια του και με την φτωχομαλακία του.

Την Ανάσταση, δηλαδή ΠΡΙΝ την Ανάσταση, ο Φτωχομαλάκας θα νιώθει μια διαρκή ψεύδο-ευφορία, θα φορά μόνιμα στο πρόσωπό του μια ιλλουστρασιόν ψιμυθιώδη ευτυχία, γιατί έτσι τού έχουν πει, ότι την Ανάσταση οι Φτωχομαλάκες είναι ευτυχισμένοι. Μόλις όμως περάσουν οι γιορτές, θα νιώσει ακόμα μεγαλύτερη την πρωτινή του δυστυχία, και ούτε που θα ξέρει γιατί. Τα παιδιά του Φτωχομαλάκα θα χρειαστούν μερικές εβδομάδες για να σπάσουν και να πετάξουν τα κινέζικα Φτωχομαλακοπαιχνίδια (που τα απαίτησαν επειδή τα είδαν στην Φτωχομαλακοτηλεόραση), αλλά ο Φτωχομαλάκας θα απωλέσει την ψευδοευτυχία του το πολύ μερικές ώρες μετά, μόλις τελειώσουν οι Τελετές του Φτωχομαλάκα που λέγαμε.

Ο Φτωχομαλάκας δεν θα καταλάβει ποτέ, ότι είναι δυστυχισμένος, επειδή Σταύρωσε Εκείνον τον Ξένο, την Ανάσταση του οποίου υποτίθεται πως γιόρταζε. Και επειδή στο βάθος ξέρει πως Ανάσταση δεν υπάρχει.

Μη χάνεις χρόνο! Τί κάθεσαι;

Τρέχα να ψωνίσεις τα τελευταία δώρα!

Τρέχα να κλείσεις τραπέζι, όσο πιό κοντά στην πίστα της Σταύρωσης!

Άρον, άρον, σταύρωσον Αυτόν!

Μαύρος Γάτος (Φτωχομαλάκας, εν μέρει, όπως όλοι μας…)

ΚΑΛή Κ ΑΛΗΘΙΝή ΑΝάΣΤΑΣΗ
ΨΥΧήΣ ΚΑΙ ΣώΜΑΤΟΣ!

Δος μοι τούτον τον ξένον
ίνα κρύψω εν τάφω
ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη
.

"ΚΙ ήΤΑΝΕ ΜΕΓάΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥή…"

.
Στο περιβολάκι μπρος στην εκκλησιά
θύμιζες πουλάκι σ’άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι κράταγες στο χέρι
κι έλεγες, “Ραββί, σώσε μας και πάλι”
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες Νύχτες, γύρισε η χρονιά
τού Πολέμου οι δείχτες σήμαναν Εννιά
κι είδαμε να βγαίνει, μ’όψη κολασμένη
μέσα απ’ τό κλουβί, το φριχτό Τσακάλι
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα, άδεια τα χωριά
πάλευαν τα Νιάτα για την Λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή, με σκυφτό κεφάλι
ήτανε Μεγάλη Παρασκευή

Νίκος Γκάτσος/Σταύρος Ξαρχάκος/Βίκυ Μοσχολιού
από το δίσκο “Νυν και Αεί”, 1974

Γιατί τη Μεγάλη Παρασκευή πάντα βρέχει;
.

ΓΙΑΤί ΤΗ ΜΕΓάΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥή ΠάΝΤΑ ΒΡέΧΕΙ;

.
Και ξαφνικά κατάλαβε ότι δεν είχε πιά σφυγμό. Μηδέν. Τέλος. Όμως, εκείνη η μικρή σταγόνα, περιείχε ίσως ένα μόριο από τον Αϊνστάιν. Κι ένα από το Χριστό. Κι ένα από τον Μπετόβεν, κι άλλο ένα, από τον Εφιάλτη. Και κάθε δευτερόλεπτο, κάπου γεννιέται ένα παιδί.

Γι αυτό τη Μεγάλη Παρασκευή πάντα βρέχει…

ακούτε: “Μεγάλη Παρασκευή”
(Νίκος Γκάτσος/Σταύρος Ξαρχάκος/Βίκυ Μοσχολιού)

ΜΕΓάΛΗ ΠέΜΠΤΗ: ΛίΓΟ ΠΡΙΝ έΡΘΕΙ Η ΒΡΟΧή

.
Ανάμεσα Γη κι Ουρανό, λίγο πριν έρθει βροχή,
ζούσε μία Ηλιαχτίδα, που την έλεγαν Ελπίδα

.

ΕΤ MOURiR DE PLAISiR (ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑίΝΕΙΣ ΑΠΟ ΗΔΟΝή)

“N’ αγγίζεις ένα πρόσωπο
να μην τολμάς να πας πιό πέρα
να ρίχνεσαι μετά στην περιπέτεια
ρισκάροντας να τα τινάξεις όλα στον αέρα…

…et mourir de plaisir -και να πεθαίνεις από ηδονή”
Michel Sardou

Poser les mains sur un visage
Vouloir et ne pas oser
Puis s’aventurer davantage
Au risque de tout briser
Souffrir à force de s’étreindre
Et se confondre dans la nuit
Souffrir sans gémir ou se plaindre
Sans un cri

Et mourir de plaisir
Et mourir de plaisir

S’étendre à demi-mort de peur
Se réchauffer par des mots
Des mots qui retiennent les heures
Et sans trouver le repos
Souffrir à force de s’attendre
Et tomber jusqu’à l’agonie
Souffrir encore plus et se rendre
Dans un cri

Et mourir de plaisir
Et mourir de plaisir

Et dormir
Et dormir

ΧΤέΣ Σ’ ΟΝΕΙΡΕύΤΗΚΑ ΚΑΙ ΠάΛΙ- ΣΧΕΔΙΑΣΜέΝΗ Μέ ΚΙΜΩΛίΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤάΔΙ…

… Χθες σ’ ονειρεύτηκα και πάλι. Δε θυμάμαι πια σχεδόν καθόλου τις λεπτομέρειες, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι αλλάζαμε συνεχώς υποστάσεις, εγώ ήμουν εσύ, κι εσύ ήσουν εγώ. Στο τέλος έπιασες φωτιά, θυμήθηκα πως η φωτιά μπορεί να σβήσει μ’ ένα ύφασμα, άρπαξα ένα παλιό ρούχο και σε χτυπούσα με αυτό. Ξαφνικά ξανάρχισαν οι μεταμορφώσεις και μάλιστα τόσο έντονα, που δεν καιγόσουν πια εσύ, αλλά εγώ, ενώ ταυτόχρονα εξακολουθούσα να σε χτυπάω με το παλιό ρούχο. Μα το χτύπημα δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, κι έτσι επιβεβαιώθηκε η παλιά μου υποψία, ότι τέτοιες ενέργειες δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα ενάντια στη φωτιά. Στο μεταξύ είχε φτάσει η πυροσβεστική, κι έτσι σώθηκες κάπως. Μα ήσουνα τόσο διαφορετική από πριν, σχεδιασμένη με κιμωλία στο σκοτάδι, κι έπεσες άψυχη, ή τουλάχιστον αναίσθητη, από χαρά για τη σωτηρία, στην αγκαλιά μου…

Φραντς Κάφκα, “Γράμματα στη Μιλένα”
μετάφραση Ευάγγελος Αρχελάου Αντώναρος
Πάπυρος, 1971

Milena Jesenska