ΕΜΠΥΡΕίΕΣ

Όποιος καεί με τη φωτιά
αλείφεται γιαούρτι

ΜΥΣΤήΡΙΟ άΦΑΤΌ ΜέΓΑ

Πράσινα καστανά γλαυκά
Μαύρα ξανθά πολιά λευκά

Πώς ανθίζει μιά μανόλια;
Πώς να συμβιβαστείς με την απώλεια;

ΘΕΡΙΝή ώΡΑ

Κάθε μέρα
ν’ ανατέλλει άραγε
ο ίδιος Ήλιος;

άΝΟΙΞΗ

Το πιό γλυκό. Το πιό πικρό. Κι ένα χελιδονάκι
σε Άνεμο καιΕνό!

38

- Να τ’αφήσω;
- Και το ρωτάς; γυρίζει ο χρόνος πίσω;

Η ΚΕΡΑΣΙά

Όσο πιό μεγάλο το σπίτι, τόσο πιό ογκώδης η μοναξιά.

Έφυγαν όλοι, ένας ένας.

Πρώτος ο σύζυγος. Ο ένας και μοναδικός άντρας της ζωής της. Ατύχημα, δυστύχημα, ή ασθένεια; Μπορεί και να ήταν ένα οξύ έμφραγμα, μπορεί κι ένα τροχαίο, ποιός να ξέρει. Μπορεί και να τής τον πήρε κάποια άλλη, πιό νέα, πιό ελκυστική. Μπορεί τελικά και να μην είχε ποτέ της παντρευτεί. Τί σημασία; Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Μετά τα παιδιά. Υπήρξαν; Δεν υπήρξαν; Αν υπήρξαν, οι δρόμοι της ζωής τους τα πήραν μακριά, ένα ένα. Έρχονταν κάπου κάπου; Δεν έρχονταν ποτέ; Τί σημασία; Το αποτέλεσμα είναι, και πάλι, το ίδιο.

Μετά οι συγγενείς κι οι φίλοι. Οι γονείς. Τ’ αδέρφια. Οι φίλες. Ζούσαν ως τότε; Ως πότε; Πόσα χάπια έπαιρνε ο καθένας τους την ημέρα; Ξεχνούσαν; Περπατούσαν με όλο και περισσότερη δυσκολία; Κατουριόταν πάνω τους; Τη φώναζαν λίγο πριν το τέλος “μητέρα”; Ποιός θυμάται; Ποιός θέλει να θυμάται; Τί σημασία;

Λίγο πριν το τέλος, τής είχε απομείνει μόνο το τεράστιο σπίτι, και μια ογκωδέστατη μοναξιά. Κι ένας Χριστός πάνω από το προσκεφάλι της, πάνω από το μεγάλο σιδερένιο κρεββάτι, ένας πολύ γλυκός και θλιμμένος Αμερικάνος Χριστός, καστανός και μακρυμάλλης – κάποιες θεούσες καρακάξες φίλες της τής είχαν κάνει κάποτε παρατήρηση ότι δεν ήταν αρκούντως Ορθοδοξοπρεπής. Όμως κι αυτός ακόμα ο Χριστός, ο Χριστός της, δεν την κοίταξε ποτέ, ούτε καν όταν εκείνη απέμεινε πεντάρφανη από ανθρώπους- Εκείνος κοίταζε πάντα αλλού, κάποιον αόρατο κι απόμακρο Ουράνιο Πατέρα. Ακόμα κι Εκείνος την άφηνε μόνη.

Μόνη, με την κερασιά.

Είχε φυτρώσει μόνη της στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας, πιθανόν από κάποιο κουκούτσι που πέταξε ένα παιδί, ίσως και κάποιο από τα δικά της τα παιδιά. Το ταπεινό φυτάδι επιβίωσε, από καθαρό πείσμα, όπως όλα τα άγρια πλάσματα του κόσμου, και μεγάλωσε γρήγορα, κι έγινε ένα θεόρατο καταπράσινο δέντρο, που στα φυλλώματά του οργίαζαν τα πουλιά. Την άνοιξη τα ευωδιαστά λουλούδια του ήταν μια μεταφυσική χαρά ψυχής, το καλοκαίρι τα σαρκώδη κεράσια του ήταν γιορτή για χιλιάδες πετούμενα, το φθινόπωρο έπαιρνε όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου και του κίτρινου, πριν ρίξει τα φύλλα του. Ακόμα και το χειμώνα ήταν χρήσιμο, καθώς προφύλασσε τους ενοίκους της τσιμεντένιας μυρμηγκοφωλιάς από τη φασαρία κι από τα αδιακριτα βλέμματα των απέναντι. Ειδικά όμως τους ζεστούς μήνες, τα πυκνά του φυλλώματα ήταν σκιά και δροσιά για το ανθρώπινο σώμα, ομορφιά και γαλήνη για την ανθρώπινη ψυχή.

Μα οι γείτονες το μισούσαν το δέντρο. Οι αποκάτω το μισούσαν γιατί τους έκοβε λέει το φως. Οι από αριστερά το μισούσαν γιατί έφερνε λέει κουνούπια. Οι από δεξιά το μισούσαν γιατί τους έκοβε λέει τη θέα. Ο διαχειριστής, ο κακεντρεχής γέρος του πέμπτου, το μισούσε χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, το μισούσε όμως τόσο πολύ που μια μέρα πήρε ένα ηλεκτρικό πριόνι κι έβαλε μπρος να το κόψει. Μόλις που τα κατάφερε η γριούλα να τον σταματήσει, μεταμορφωμένη σε μέγαιρα. Όλοι ξαφνιάστηκαν που αυτός ο ήσυχος και αθόρυβος άνθρωπος έδειξε τόσο σθένος, τόση μαχητικότητα, και τόση αποφασιστικότητα. Το δέντρο τη γλύτωσε, έστω και κουτσουρεμένο κατά μερικά κλαδιά.

Εκείνη την άνοιξη το μεγάλο πιά δέντρο ήταν στο αποκορύφωμα της δένδρινης δόξας του, γεμάτο ζωηρά πράσινα φύλλα και λευκά ανθάκια με ρόζ στήμονες, γεμάτο ομορφιά, γεμάτο άρωμα, γεμάτο πουλιά, γεμάτο ζωή. Λίγη από τη ζωή του δέντρου έκλεβε κάθε μέρα κι η γριούλα μας. Κάθε πρωί άνοιγε τα παλιά ξύλινα πατζούρια και το καλημέριζε, κι ύστερα καθόταν εκεί με τις ώρες και το θαύμαζε, παρατηρώντας τις καθημερινές ανεπαίσθητες μεταβολές, ποιά μπουμπούκια άνοιξαν, πόσο μεγάλωσαν τα φύλλα. Ξεχνούσε για λίγο τη μοναξιά της, θαυμάζοντας την κερασιά της- έτσι την έλεγαν όλοι μετά το επεισόδιο με τον διαχειριστή, “η κερασιά της γριάς”.

Ένα ανοιξιάτικο βράδυ ο Άνεμος φυσούσε διαολεμένα, κι έβρεχε ασταμάτητα. Ήταν μια από εκείνες τις Παλιές δυνατές Βροχές, που τώρα πιά δεν λέγονταν καν βροχές, αλλά “έκτακτα καιρικά φαινόμενα”.

Το μεγάλο και ρωμαλέο δέντρο έγειρε στο πλάι. Οι επιπόλαιες ρίζες του, αγκιστρωμένες στο λίγο χώμα του ακάλυπτου, το λασπωμένο από την πλημμύρα των νερών της βροχής, δεν μπόρεσαν να το στηρίξουν στην θεομηνία.

Η γριούλα ξύπνησε από κάποιους περιέργους θορύβους στην αυλή, και βγήκε ανήσυχη στο μπαλκόνι. Στην αρχή δεν είδε κάτι περίεργο, το δέντρο έμοιαζε απαράλλαχτο. Κοιτάζοντας όμως πιό προσεκτικά είδε πως ο μεγάλος κι ευθυτενής κορμός ήταν γερμένος στο πλάι, και το δέντρο στηρίζονταν επιπόλαια σε κάποια χοντρά κλαδιά, έτοιμο να πέσει τελείως, από στιγμή σε στιγμή. Οι περίεργοι θόρυβοι προέρχονταν από το συνεργείο του Δήμου που είχε καταφθάσει για να το κόψει.

Σε λίγες ώρες ο κορμός κείτονταν στο έδαφος, κομμένος σε κομμάτια, και τα κλαδιά ήταν σωριασμένα σε στοίβες γύρω γύρω.

Το σπίτι οι κληρονόμοι το έδωσαν σε μεσίτη. Δεν πουλήθηκε ακόμα, κι έτσι ο χίπης Χριστός εξακολουθεί να κρέμεται πάνω από το μεταλλικό κρεβάτι. Ο κορμός του δέντρου, κομμένος σε πολλά κομμάτια, σαπίζει ακόμα στον ακάλυπτο.

Χωρίς πουλιά, χωρίς φύλλα, χωρίς άνθη, χωρίς κεράσια. Χωρίς δροσιά, χωρίς σκιά, χωρίς θρόισμα.

Χωρίς μοναξιά.

ΠΑΡΆΜΕΡΑ ΣΤΈΚΕΙ Ο ΆΝΤΡΑΣ ΚΑΙ ΚΛΑΊΕΙ… ΑΡΓΆ ΤΟ ΤΟΥΦΈΚΙ ΣΗΚΏΝΕΙ, ΚΑΙ ΛΈΕΙ: "ΣΕ ΤΟΎΤΟ ΤΟ ΧΈΡΙ, ΤΊ ΚΆΝΕΙΣ ΕΣΎ; Ο ΕΧΘΡΌΣ ΜΟΥ ΤΟ ΞΈΡΕΙ ΠΩΣ ΜΟΎ ΕΊΣΑΙ ΒΑΡΎ"

Ολυμπί, Ελλαδιστάν, 25η Μαρτίου 1826-
του Ανταποκριτή μας Καρά Γάτογλου

Έκτροπα σημειώθηκαν χτες κατά την Ιερή Τελετή της αφής της Φλόγας της Ολυμπί και της παράδοσής της στις Αρχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ως γνωστόν πρόκειται να διοργανώσει το καλοκαίρι τους Ολυμπιακούς Αγώνογλου. Συγκεκριμένα, την ώρα που ανέβηκε στο βήμα ο Εκπρόσωπος του Πολυχρονεμένου μας Πατισάχ, του λατρεμένου μας Σουλτάνου, μερικοί Φράγκοι ταραξίες ξεδίπλωσαν πανώ με αλλοπρόσαλλα ανατρεπτικά συνθήματα, όπως “ΕΞΩ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΙΜΠΡΑΗΜ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ”, “ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ” και “ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ”. Οι ταραξίες συνελήφθησαν αμέσως από τους παρόντες Γιανίτζαρους και θα τιμωρηθούν σήμερα με παραδειγματικό θάνατο δι ανασκολοπισμού (παλούκωμα) στην κεντρική πλατεία της Τριπολιτζάς.

Ο Εκπρόσωπος της Υψηλής Πύλης δήλωσε σχετικά:

“Ο Πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος καταδικάζει κάθε απόπειρα παρέμβασης στην καθιερωμένη τελετή αφής της φλόγας, πολύ περισσότερο όταν εμπεριέχει πράξεις που δεν έχουν καμία σχέση με το ολυμπιακό πνεύμα»

Βανγκέλ Αντώναρογλου, Εκπρόσωπος Τύπου της Οθωμανικής Κυβέρνησης

ΑΝ Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΛΟΓΑ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΗ,ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΊΝΑΙ ΑΚΌΜΑ ΠΙΟ ΙΕΡΑ:57 ΧΡΟΝΙΑ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΣΤΟ ΘΙΒΕΤ,Κ.ΑΝΤΩΝΑΡΕ,ΕΚΠΡΟΣΩΠΕ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ

«Αν η ολυμπιακή φλόγα είναι ιερή, τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ακόμη πιό ιερά. Δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε την κινεζική κυβέρνηση να αποκτήσει την ολυμπιακή φλόγα, ένα σύμβολο ειρήνης, χωρίς να καταγείλουμε τη δραματική κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, λιγότερο από πέντε μήνες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων»

(Γάλλοι) Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, Αρχαία Ολυμπία, 24 Μαρτίου 2008

«Η κυβέρνηση καταδικάζει κάθε απόπειρα παρέμβασης στην καθιερωμένη τελετή αφής της φλόγας, πολύ περισσότερο όταν εμπεριέχει πράξεις που δεν έχουν καμία σχέση με το ολυμπιακό πνεύμα»

Ευάγγελος Αντώναρος, Εκπρόσωπος Τύπου της Οθωμανικής Κυβέρνησης

H αλήθεια είναι βέβαια ότι η Κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Είναι πολλά τα λεφτά… Τόσοι Κινέζοι τουρίστες, τόσοι Κινέζοι επενδυτές, τόσο εμπόριο, τόσα ωφέλη… Ποιός τους χέζει τους Θιβετιανούς, δεν πάνε να καούνε όλοι τους…

Μεγάλα κούφια λόγια λοιπόν, και από πίσω κωλοτριβόμαστε και χαριεντιζόμαστε με τους δολοφόνους. Μερικές φορές ντρέπομαι που είμαι Έλληνας.

Η Κίνα εισέβαλε στο Θιβέτ το 1951, και από τότε ολόκληρη η χώρα βρίσκεται σε στρατιωτική κατοχή. Πάνω από 1.500.000 Θιβετιανοί εκτελέστηκαν τα πρώτα χρόνια της κατοχής, και πολλοί ακόμα πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Στο Θιβέτ ζουν πολλές χιλιάδες Κινέζοι έποικοι και εδρεύουν μεγάλες δυνάμεις του Κινεζικού στρατού. Τον τελευταίο μήνα πάνω από εκατό Θιβετιανοί σκοτώθηκαν σε διαμαρτυρίες ενάντια στην Κινεζική κατοχή…

<

ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ Η ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ BLOGGING

.

[Η εικόνα είναι από το βιβλίο "ΦΙΛΟΚΟΣΜΙΑ, Μια πρόταση για το μέλλον της ανθρωπότητας" του Παρασκευά Ν. Παρασκευόπουλου, Καθηγητή Ε.Μ.Πολυτεχνείου. Το πλήρες κείμενο του βιβλίου μπορείτε να το βρείτε εδώ
ΔΕΝ είμαι ο Παρασκευάς Παρασκευόπουλος, ούτε και έχω διαβάσει το βιβλίο του, έριξα όμως μια ματιά και μού φάνηκε πολύ ενδιαφέρον]

ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΙ BLOGGERS

Το κατεστημένο είναι αυτό που λέει και το όνομά του. Κατεστημένο. Από τη μιά έχει ήδη ΚΑΤΑΣΤΕΙ κάτι, δηλαδή είναι ήδη «φτιαγμένο», από την άλλη διαθέτει και ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ, από ΜΑΓΑΖΑΚΙ έως και ΜΑΓΑΖΑΡΑ.

Εξ’ ορισμού ο κατεστημένος φοβάται τον νεοεισερχόμενο. Γιατί όταν αυτός δεν είναι σαφέστατα πελάτης, είναι δυνάμει ανταγωνιστής. Κι από τον πελάτη έχει να ΚΕΡΔΙΣΕΙ, ενώ από τον δυνάμει ανταγωνιστή έχει μόνο να χάσει, έτσι τουλάχιστον αυτός πιστεύει.

Γιατί λοιπόν οι κατεστημένοι εκδότες, οι κατεστημένοι δημοσιογράφοι, οι κατεστημένοι λογοτέχνες, οι κατεστημένοι γενικώς, να βλέπουν με καλό μάτι την φωνή των blogger; Του συρφετού μας αυτού των ετερόκλητων ανθρώπων που ο καθένας μας διεκδικεί μια ΦΩΝΗ; Και μάλιστα ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ από το κατεστημένο;

Οι ανεξέλεγκτες φωνές είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ για το κατεστημένο. Τόσο για το κατεστημένο των εκδοτών και των ΜΜΕ, όσο και για το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ γενικά.

Επειδή όμως το κατεστημένο δεν μπορεί ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ να αγνοήσει τελείως αυτό το ανεπανάληπτο στην ανθρώπινη ιστορία κατακλυσμιαίο φαινόμενο, που λέγεται blogging, ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ. Ένας τρόπος είναι η γνωστή τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Ένας άλλος τρόπος είναι η «δωροδοκία», με δημοσιεύματα, χαϊδολογήματα, συνεντεύξεις, συνεργασίες, με σκοπό την εξουδετέρωση μέσω της συναλλαγής, και την τελική αφομοίωση.

Ο πιο συνηθισμένος όμως τρόπος άμυνας του Συστήματος, αυτός που βλέπω καθημερινά γύρω μου εδώ στην ελληνική πραγματικότητα, είναι η ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ του μέσου, μέσω της προβολής των αρνητικών του στοιχείων μεγεθυσμένων στο πολλαπλάσιο, και της αποσιώπησης κάθε θετικού.

Έτσι ερμηνεύονται και τα τόσα αρνητικά δημοσιεύματα για το Διαδίκτυο στον ελληνικό τύπο και στην τηλεόραση, που είναι πολλές φορές γεμάτα από ανεύθυνη κινδυνολογία έως και απροκάλυπτη συκοφαντία. Ο παλιός κόσμος τρέμει την νέα γενιά των παιδιών, κι εμάς τους λίγο μεγαλύτερους, που δεν ενημερωνόμαστε από την ελεγχόμενη τηλεόραση και τις διαπλεκόμενες εφημερίδες, αλλά ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ. Που μιλάμε ξένες γλώσσες και δεν περιοριζόμαστε στην ελληνική πραγματικότητα, που ΕΡΕΥΝΟΥΜΕ στο διαδίκτυο, συζητούμε στο διαδίκτυο, ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ ΑΠΟΨΗ και ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΟΥΜΕ στο Διαδίκτυο.

Αλλά η πιο ύπουλη μέθοδος του πολέμου τους απέναντι στο νέο και στο ανεξέλεγκτο, είναι η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΩΝ και των ΠΙΟ ΑΝΩΔΥΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ για προβολή από το Σύστημα.

Όταν στο ελληνικό Διαδίκτυο, για παράδειγμα, γίνονται τόσες και τόσες αξιόλογες συζητήσεις, ακούγονται τόσες συγκλονιστικές γνώμες, γίνεται κριτική της επικαιρότητας σε υψηλό επίπεδο, και γράφονται τόσα και τόσα λογοτεχνικά διαμάντια, δεν είναι τουλάχιστον περίεργο, κύριε τάδε «Επώνυμε» δημοσιογράφε, να επιλέγεις να προβάλεις στην εφημερίδα σου ή στο free press σου ή ό,που αλλού, στην καλύτερεη περίπτωση τα πιο ανώδυνα (όσο κι αν αυτοδιαφημίζονται σαν “ασεβή”), και στην χειρότερη τους bloggers σαν εκβιαστές και συκοφάντες;

ΤΙ μπορεί να σημαίνει αυτό; ΌΤΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΣ, ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΟΥ, φυλάγοντας και τα νώτα του, μην τυχόν και προωθήσει κανέναν άνθρωπο που έχει κάτι να πει, και χάσει αυτός την ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΗ του θέση στην ιεραρχία, ΜΗΝ ΤΥΧΌΝ ΚΑΙ ΠΡΟΒΆΛΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΡΗΞΙΚΕΛΕΥΘΗ ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ.

Και όταν τα πράγματα σκουραίνουν, τότε ο Δερβέναγας των ΜΜΕς απαξιώνει συλλογικά τους bloggers σαν φθονερά υποκείμενα, στηλιτεύει συνολικά το μέσο σαν σιχαμερό, μικροπρεπές, ανάξιο λόγου, και όλα εντάξει.

Αυτοί είναι στην μικρή μικρή μας χώρα οι κανόνες του παιχνιδιού, από πολύυυυ παλιά, σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Γιατί να ξεφύγει το blogging, όταν μαστίζεται από αυτά τα ήθη και αυτά τα έθιμα η πολιτική, η λογοτεχνία, τα ΜΜΕ, όλοι οι καλλιτεχνικοί χώροι, η επιστήμη (στα Πανεπιστήμια να δεις τι χαμός γίνεται)… Δεν πρόκειται βέβαια για νεοελληνική πρωτοτυπία, αλλά για πανανθρώπινο φαινόμενο, που όμως στην Ελλάδα έχει την τιμητική του. Να τσακίζει ο Κατεστημένος κάθε τι που θα μπορούσε αν απειλήσει το status του, χωρίς να ενδιαφέρεται για την κοινή πρόοδο και για το κοινό καλό. Ενώ άλλοι λαοί βάζουν το κοινό καλό μπροστά από το ατομικό τους μικροπρεπές συμφέρον, υποστηρίζοντας και προωθώντας τους άξιους, αντί να τους θάβουν. Γι αυτό προοδεύουν άλλοι λαοί και όχι εμείς, την ώρα που εμείς πνιγόμαστε στον ΦΘΟΝΟ και στην ΜΙΚΡΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Το έσχατο και πιο δυναμικό τους όπλο, των κατεστημένων, είναι η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ. Δεν θα μού κάνουν βέβαια την χάρη να μού επιτεθούν ανοιχτά, αλλά σίγουρα από κάπου θα μού την σφυρίξουν, την ρετσινιά ότι «πήραν τα μυαλά μου αέρα»…. και ότι είμαι δήθεν ΕΓΩ μικροπρεπής και φθονερός… Στην τελική, μπορεί και να είμαι, μπορεί και να μην είμαι, αλλά φυσικά δεν θα το πω εγώ αυτό.

Αυτά τα επιθετικά για τώρα. Στο τέλος όμως, η νίκη θα είναι δική μας, να το ξέρετε καλά αυτό, και να τρέμετε, κύριοι Κατεστημένοι….

ΜΑΥΡΟΣ ΑΚΑΤΑΣΤΑΤΟΣ ΓΑΤΟΣ

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΝ ΛΑΚΗ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟ ΣΤΑ ΞΕΚΑΡΔΙΣΤΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛ ΤΣΑΝΤΗΡΙ "ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ" ΚΑΙ "ΠΝΙΓΟΜΑΣΤΕ"- ΔΩΡΕΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Την επόμενη Κυριακή: Τα ξεκαρδιστικά επεισόδια “ΠΗΔΙΟΜΑΣΤΕ” και “ΞΕΚΩΛΙΑΖΟΜΑΣΤΕ”

Την μεθεπόμενη: Τα ξεκαρδιστικά επεισόδια “ΚΡΕΜΙΟΜΑΣΤΕ” και “ΠΗΔΑΜΕ ΣΤΟ ΚΕΝΟ”

ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ!!!
ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ (ΌΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΛΙΑ)!!!!!!