"Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ ΠΑΛΗ"- ΖΗΤΩ Η ‘ΑΣΥΔΟΤΗ’ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩN BLOGGERS, ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΑΚΟΗΘΕΙΣ, ΟΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ

Μια γεύση από το πώς αντιλαμβάνονται κάποιοι δημοσιογράφοι τον ρόλο τους στην κοινωνία και για το πώς ονειρεύονται το Διαδίκτυο κάποιοι “κύκλοι”, μπορείτε να πάρετε από την παρακάτω ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΗ επιστολή της ΕΣΗΕΠΗΝ (Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Πελοποννήσου Ηπείρου και Νήσων) προς την ΔΗΕ (Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος). Την παραθέτω ολόκληρη, χάριν δικαιοσύνης. Οι επισημάνσεις με έντονα γράμματα δικές μου.

Στη συνέχεια παραθέτω ένα άρθρο του Πάσχου Μανδρβέλη σχετικό με την “κάπως διαφορετική” αντίληψη περί Ελευθερίας και Δικαιοσύνης του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου των ΗΠΑ, ναι, του “μεγάλου αδελφού”…

Επιστολή στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
25 Φεβρουαρίου 2008

“Τον τελευταίο καιρό σειρά ανώνυμων ιστολογίων (blogs) έχουν κατακλύσει το Διαδίκτυο, με καταφανέστατα συκοφαντικές, ανυπόστατες, ψευδείς αλλά και χυδαίες αναφορές εις βάρος πολιτών, το περιθώριο αμύνης των οποίων αποδεικνύεται ανύπαρκτο.

Ανάμεσα στα θύματα των ανώνυμων λιβελογράφων περιλαμβάνονται, πέραν των άλλων, και δημοσιογράφοι η επαγγελματική και κοινωνική υπόσταση των οποίων σπιλώνεται, η αξιοπρέπεια και η τιμή τους προσβάλλονται και εις βάρος τους διακινούνται τερατολογίες χωρίς οι ίδιοι να έχουν την δυνατότητα να αρθρώσουν αντίλογο ή να υπερασπιστούν νομικά τον εαυτό τους, μιας και οι συκοφάντες είναι άγνωστοι.

Ουδείς αμφισβητεί το γεγονός ότι το Διαδίκτυο συνιστά ένα σημαντικό και άμεσο αγωγό διακίνησης ιδεών και απόψεων. Ωστόσο, η κακομεταχείριση του υπερτοπικού μέσου αυτού από ομάδες ασυνείδητων δίνει νέα διάσταση στο αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμισης και μάλιστα, με την επικουρία της τεχνολογίας, οι υπαίτιοι πλάθουν στο μυαλό τους την βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται ποτέ να αποκαλυφθούν και να λογοδοτήσουν. Απερίσπαστοι, λοιπόν, συνεχίζουν τη δράση τους, λασπολογώντας, βωμολοχώντας και καταρρακώνοντας ανθρώπινες υπολήψεις και προσωπικότητες.

Είναι σαφές ότι η κατάχρηση της ελευθερίας που το Διαδίκτυο προσφέρει αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα για θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, ουδείς δε μπορεί να προδικάσει τις συνέπειες που μπορεί σε βάθος χρόνου να επιφέρει η παρατεταμένη εμμονή κάποιων σε τακτικές που παραπέμπουν σε «κουκουλοφόρους» οι οποίοι ανενδοίαστα βάλλουν επί δικαίων και αδίκων.

Με την παρούσα επιστολή, ως έχοντες έννομο και άμεσο συμφέρον για τον εντοπισμό και την αποκάλυψη των ανώνυμων bloggers, παρακαλούμε να προχωρήσετε σε έρευνα στον νομό Αχαΐας, εντός των προσεχών ημερών.

Είμαστε δε στη διάθεση σας να σας κοινοποιήσουμε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των ανώνυμων blogs και παράλληλα να προβούμε σε οποιαδήποτε άλλη νόμιμη ενέργεια που εσείς θα μας υποδείξετε με σκοπό την αποκάλυψη των άγνωστων λιβελογράφων.”

ΣΧΟΛΙΟ ΜΑΥΡΟΥ ΓΑΤΟΥ: Απ’ όσο ξέρω, ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΣΣΟΥΝ ΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ. Στην ουσία, εδώ βλέπουμε την ΕΣΙΕΠΗΝ να παρακάμπτει κάθε αρχή νομιμότητας και έννομης τάξης και να παραγγέλνει μια δίωξη- κοστούμι απ’ ευθείας στην Αστυνομία (την Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος)!!!! Δεν χάνει χρόνο καταφεύγοντας σε δικαστικά μέσα- εγκαλεί κατ’ ευθείαν την Αστυνομία, και μάλιστα με ύφος αφεντικού! Δεν χάνει καν χρόνο παραθέτοντας ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ στοιχεία, για ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ περιπτώσεις ανθρώπων που θίχτηκαν, για ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ συκοφάντες και δυσφημιστές, τα θεωρεί όλα αυτά ασήμαντες λεπτομέρειες.

Στον αντίποδα αυτής της λογικής βρίσκονται οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.

Αντιγράφω από τον Πάσχο Μανδραβέλη (που μεταφράζει τα εντός παρενθέσεων από το Wired). Οι επισημάνσεις με έντονα γράμματα, και πάλι δικές μου.

Όπως ακριβώς η δύναμη του Internet είναι το χάος, έτσι και η δύναμη της ελευθερίας μας εξαρτάται από το χάος, την κακοφωνία και τον ελεύθερο λόγο τον οποίο προστατεύει η Πρώτη Συνταγματική Tροπολογία…”

Mε αυτά τα λόγια το Oμοσπονδιακό Δικαστήριο της Φιλαδέλφεια κατέρριψε την περασμένη Πέμπτη τον νόμο που ποινικοποιούσε την ελευθερία του λόγου στα Hλεκτρονικά Mέσα (δίκτυα υπολογιστών).

Τρεις ομοσπονδιακοί δικαστές αποφάσισαν ομόφωνα πως το λεγόμενο “Communication Decency Act” (“Διάταγμα περί Eυπρέπειας στις Eπικοινωνίες”) — ένα νομοθέτημα στο οποίο η μελάνη της υπογραφής του κ. Kλίντον δεν έχει στεγνώσει ακόμη — είναι εξώφθαλμα αντισυνταγματικό και δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Kλείνει έτσι ο πρώτος γύρος μιας μεγάλης δικαστικής διαμάχης που θα ορίσει το μέλλον της ηλεκτρονικής πληροφόρησης όχι μόνο στις HΠA, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο.

H εξέλιξη βέβαια αυτή ήταν αναμενόμενη ακόμη και από τους συντάκτες του νόμου. Kανείς δεν πίστεψε ούτε για μία στιγμή πως ένα τέτοιο νομοθετικό ανοσιούργημα (που προέβλεπε ποινές φυλάκισης μέχρι 2 χρόνια και πρόστιμα 100.000 $ σε όποιο μετέδιδε “απρεπείς πληροφορίες” μέσω των δικτύων) μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε δικαστήριο. H διάταξη αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως το δεύτερο ανόητο νομοθέτημα στην ιστορία των HΠA. Tο πρώτο ήταν όταν η Bουλή της Πολιτείας Indiana καθόρισε με νόμο του 1897 ότι η μαθηματική σταθερά “π” θα ισούται με 3 κι όχι 3,14…

H απόφαση λοιπόν δεν θα είχε μεγάλη σημασία (παρά το γεγονός ότι και τυπικά πλέον τα δίκτυα υπολογιστών μπαίνουν στην χορεία των Mέσων που προστατεύονται νομοθετικά όπως οι εφημερίδες) αν δεν πυροδοτούσε μια νέα συλλογιστική στην κοινότητα του Internet.

“Ωραία! Πήγαμε αυτούς τους γαμ… στο δικαστήριο, και κερδίσαμε αυτή την μάχη. Tι μάθαμε από όλη αυτή την ιστορία;” αναρωτιέται ο διευθυντής του περιοδικού Wired, Louis Rosseto.

“Tο πρώτο πράγμα που μάθαμε” συνεχίζει “είναι ότι αντισυνταγματικοί νόμοι σαν το “Διάταγμα περί Eυπρέπειας στα Δίκτυα” δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στην Oυάσιγκτον (…)

Δεύτερον οι υπεύθυνοι γι’ αυτό το νομοθέτημα είναι σεβάσμιοι Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί, Φιλελεύθεροι και Συντηρητικοί. Aυτό πρέπει να το θυμάστε όταν κάποιος σας ζητήσει να ψηφίσετε Kλίντον ή Nτόουλ. Eίναι σαν να σας δίνουν την ευκαιρία να επιλέξετε μεταξύ καρκίνου και καρδιακού επεισοδίου (…)

Tρίτο. Έχοντας υπ’ όψη τα προηγούμενα χρειάζεται να εμπλακούμε ενεργά στην πολιτική διαδικασία, γιατί είναι πιο αποδοτικό να προλαβαίνεις την αρρώστια παρά να την θεραπεύεις.

Tέταρτον, είναι καιρός να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στον αληθινό διάλογο που πρέπει να αρχίσει σε αυτή η χώρα — για την ακρίβεια πρέπει να χτίσουμε μια νέα Kοινωνία των Πολιτών που θα αντικαταστήσει την παρηκμασμένη πολιτική κουλτούρα της οποίας ο καιρός έχει παρέλθει. Mετά την παθητική γενιά του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, την κυνική γενιά του Bιετνάμ είναι η μοίρα της “ψηφιακής γενιάς” να ξαναδώσει στην οικογένεια και την κοινωνία τις δυνατότητες εκείνες που χρειάζονται ώστε να αναπτυχθούν με αυθόρμητη τάξη. Πρέπει η γενιά μας να δημιουργήσει και να μοιράσει τον πλούτο, να προωθήσει την ειρήνη και την ασφάλεια, να εξασφαλίσει δικαιοσύνη και να αυξήσει την ευτυχία όλων (…)

Tέλος, ελευθερία είναι εξ’ ορισμού πάλη. H ελευθερία δεν είναι ένα δώρο που μας δίνεται από το κράτος, είναι ο χώρος που κατακτάμε από τους εξουσιομανείς (…) που έχουν την γενετική προδιάθεση να μας τον κλέβουν…”

(…)

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Έθνος» τον Iούλιο του 1996

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Οι ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΣΤΗ ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΟΡΟΙ "ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ" ΚΑΙ "ΔΕΞΙΟΣ"

Με αφορμή ένα άρθρο του Νίκου Δήμου που αναδημοσιεύει ο Άνεμος

Οι πρώτοι αριστεροί ήταν όντως αστοί, όπως ορθά αναφέρει ο Νίκος Δήμου, έγιναν όμως πολύ γρήγορα δεξιοί, όταν οι πρώτοι δεξιοί έχασαν τα κεφάλια τους (οι απρόσεχτοι), κι αυτό επαναλήφθηκε δυό τρεις φορές κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Άρα οι όροι “Αριστερός” και Δεξιός” είναι όντως πολύ σχετικοί, όπως ορθά επισημαίνει ο Lardigos στο σχόλιό του στον Άνεμο, και μεταβάλλονται στον χωροχρόνο (έχουν άλλοτε άλλο νόημα σε κάθε τόπο και σε κάθε ιστορική συγκυρία).

Σήμερα λοιπόν, στην εποχή του “τέλους της ιστορίας”, και εδώ, στο Παγκόσμιο Χωριό της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης, τί μπορεί να σημαίνουν οι όροι “ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ” και “ΔΕΞΙΟΣ”;

Εδώ θα συμφωνήσω με τον ΝΔ- η λέξη κλειδί είναι η λέξη ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

Δεν ταυτίζω τον όρο “αριστερός” με τους κομμουνιστές ή τους σοσιαλιστές και τους αντιεξουσιαστές, ούτε τον όρο “δεξιός” με τους συντηρητικούς και τους νεοφιλελεύθερους συνολικά. Λίγη σημασία έχει για μένα το τί δηλώνει κάποιος. Σημασία έχει το πώς φέρεταιστην πράξη. Ο Σταύρος Κιουγιουμτζής (ο συνθέτης) είχε γράψει πως σαν παιδί δούλεψε για δύο αφεντικά, έναν “κομμουνιστή” κι έναν ‘δεξιό”. Κι όμως, ο δήθεν κομμουνιστής τον εκμεταλλεύονταν στυγνά, ενώ ο ‘δεξιός’ τον σέβονταν απόλυτα. Δεν το ξέχασε ποτέ αυτό ο Σταύρος Κουγιουμτζής, που ΉΤΑΝ αληθινός αριστερός.

Από την άλλη όμως, ο νεοφιλελευθεριοσμός δεν παύει να έχει ταυτιστεί με την ασυδοσία της οικονομίας της Αγοράς και με τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους- υπό την έννοια αυτή, νομίζω ότι η Αριστερά δικαιούται απόλυτα να καυχιέται ότι πρεσβεύει περισσότερο τις ανθρώπινες αξίες απ΄ό,τι η δεξιά. Χωρί να τίθεται θέμα αξιολογικής κατάταξης ή ηθικής ανωτερότητας: πολύ απλά, ο Αριστερός και ο Δεξιός έχουν διαφορετικές αξίες.

Ο αληθινός Αριστερός λοιπόν είναι εκείνος που βάζει την αξιοπρέπεια πάνω από το συμφέρον. Την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. ΤΟΣΟ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΟΥ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ “ΑΛΛΩΝ”.

Ο Δεξιός είναι εκείνος που βάζει το συμφέρον πάνω από την αξιοπρέπεια. Μπορεί να είναι συντηρητικός ή να δηλώνει φιλελεύθερος, “προοδευτικός”, ή και “σοσιαλιστής”, ακόμα και “κομμουνιστής”, μπορεί να είναι πλούσιος ή φτωχός, κροίσος ή αστός ή μισθωτός ή εργάτης και αγρότης ή ό,τι άλλο -δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πόση σημασία (δεν) δίνει στην αξιοπρέπεια του διπλανού του, και στο Παγκόσμιο Χωριό, ΌΛΟΙ είναι διπλανοί μας.

Και για να το κάνω ακόμα πιό λιανά, ο αληθινός Αριστερός δεν νιώθει βολικά, δεν καταδέχεται να ζει ο ίδιος με “αξιοπρέπεια”, όταν δίπλα του βασιλεύει η εξαθλίωση. Ο νέο-Δεξιός, αντίθετα, δεν έχει κανένα πρόβλημα πάνω σ’ αυτό- κοιτάζει τους κουρελήδες της Παγκόσμιας Νεοφιλελεύθερης Οικονομίας και λέει “ας πρόσεχαν”…

Λογική συνέπεια: Με βάση αυτόν τον ορισμό, έχετε δίκιο, δεν πρέπει να υπάρχουν και πάρα πολλοί αληθινοί αριστεροί σε αυτόν τον κόσμο.

ΕΥΤΥΧίΑ

Η καλή μου Σύλβια – Ολίβια – Πανόπτης μού ζήτησε να γράψω τί σημαίνει για μένα Ευτυχία. Το σκέφτηκα πολύ, και τελικά αποφάσισα να μην το σκεφτώ καθόλου. Θα γράψω ό,τι αισθάνομαι αυτήν την στιγμή, κι αυτήν την στιγμή δεν ξέρω τί είναι ευτυχία, ξέρω όμως καλά τί ΉΤΑΝ ευτυχία…

Ευτυχία ήταν να την κοιτάζω μέσα στα μάτια.

Ευτυχία ήταν να ξυπνώ πρώτος και να βλέπω το στήθος της ν’ ανεβοκατεβαίνει, καθώς εκείνη ακόμα κοιμόταν.

Ευτυχία ήταν να έχει σταματήσει ο Χρόνος, να μην υπάρχει ηλικία, να μην υπάρχει βιασύνη, για τίποτα, επειδή ήμουν μαζί της.

ΟΙ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΚΑΙ Η "ΦΑΡΜΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ" ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

Κύριε Όργουελ, την πατήσατε. Πάρα πολύ καλά και προφητικά τα είπατε για την “Φάρμα των Ζώων”, δεν είχατε όμως υπολογίσει τη Δύναμη του Διαδικτύου.

Όχι, δεν υπάρχει “Κίνημα των Μπλόγκερ”, όπως δεν υπάρχει ούτε “Κίνημα των Κονδυλοφόρων”, ούτε “Κίνημα των τηλεθεατών”, ούτε “Κίνημα των οδηγών αυτοκινήτων”.

ΥΠΆΡΧΕΙ όμως ένα νέο και συναρπαστικό ΕΡΓΑΛΕΙΟ, που λέγεται Ιστολόγιο (BLOG, ΜΠΛΟΓΚ) και Ιστολογείν (BLOGGING, ΜΠΛΟΓΚΙΝΓΚ). Όπως όλα τα εργαλεία, μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει για το καλύτερο και για το χειρότερο. Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στο εργαλείο. Βρίσκεται σ΄ εκείνον που το χρησιμοποιεί. Με τα ίδια εργαλεία ζωγράφιζε ο Μποτιτσέλλι, με τα ίδια και η θεία μου η Ευπραξία. Μεγάλο ταλέντο, η καλύτερη της γειτονιάς της στην Ορεστιάδα, αλλά μάλλον δεν θα μείνει στους Αιώνες.

ΥΠΆΡΧΕΙ και ανάμεσα στους Μπλόγκερς ένα ρεύμα από παιδιά (κάθε ηλικίας) με καθαρή και ελεύθερη σκέψη, με πνεύμα αλληλοσεβασμού, με τιμιότητα και θάρρος. Όπως υπάρχει και το αντίθετο, η υποκρισία, η υστεροβουλία, η εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων, η μεταφορά στο νέο Μέσο παλιών λογαριασμών και θανάσιμου μίσους, ενίοτε αρχαιολογικής αξίας.

ΥΠΆΡΧΕΙ λοιπόν και καλή και κακή χρήση του νέου μέσου-εργαλείου που λέγεται Ιστολογείν. Υπάρχει, ναι, και κατάχρηση της σχεδόν απόλυτης ελευθερίας λόγου που αυτό προσφέρει. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και η οργανωμένη και συνειδητή συκοφάντηση του μέσου: Τα παλιά Μέσα από καιρό προσπαθούν να αμαυρώσουν τη συλλογική εικόνα των Ιστολόγων (διάβασε αναλυτικά ΕΔΩ)- είναι φυσικό, η Κατεστημένη Εξουσία κάθε μορφής έχει κάθε λόγο να φοβάται την ανεξέλεγκτη Ελευθερία του Διαδικτύου, ενώ από τους Κρατούντες, άλλοι δεν έχουν ιδέα από Διαδίκτυο, και άλλοι, πιό θαραλλέοι, έπεσαν μέσα -και κόντεψαν να πνιγούν. Ελάχιστοι κατάφεραν να επιπλεύσουν. Γιατί αντί για αφοσιωμένους αυλοκόλακες, χειροκροτητές της πεντάρας, και χειραγωγήσιμα πρόβατα, βρήκαν μπροστά τους ανθρώπους που τους μιλούν σαν ίσος προς ίσον, χωρίς επιφάσεις ευγένειας, χωρίς κόμπλεξ κατωτερότητας, χωρίς φίλτρα λογοκρισίας, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος. Ποιός πολιτικός, ποιός μεταλλαγμένος δημοσιογράφος θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα υπό αυτές τις συνθήκες;

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ λοιπόν να μπλογκάρουμε. ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ να κρατάμε κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες ανωνυμίας (δες ΕΔΩ αναλυτικά). ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ να είμαστε εδώ.

Και θα είμαστε εδώ, για πολύ καιρό.

Διαβάστε επίσης:
Το Κατεστημένο απέναντι στην ανεξέλεγκτη Ελευθερία των Bloggers
Διαδικτυακής Ανωνυμίας Εγκώμιον
Να καταρριφθούν άμεσα όλα τα blog που υπερίπτανται του Ελληνικού εδάφους

Blogs: Υπάρχουν μόνο Ελεύθερα του Πολίτη Πήττα
To χτεσινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη
Το Μανιφέστο των Blogs του Νίκου από το Nylon.gr

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ: ‘ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ" ΚΑΙ "Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ"

Αφιερωμένο στον Γιώργο Πήττα
με αγάπη και εκτίμηση

“Καλησπέρα, Συνταξιδιώτες.
Καλωσήρθατε στa Μονοπάτια του Γαλαξία”…

Όντας μαθητής, άκουσα κάποιο βράδυ, αργά, στο ράδιο, μια παράξενη εκπομπή. Μια βαθιά φωνή, που μιλούσε για όλα αυτά που με γοήτευαν. Ενδιάμεσα, μαγικές, άγνωστες για μένα μουσικές…

Την κυνήγησα αυτήν την εκπομπή, αλλά λίγο τα διαβάσματα του Λυκείου, λίγο η μεταμεσονύκτια ώρα, και κυρίως, το σαραβαλάκι το ραδιόφωνό μου με την σπασμένη κεραία που δύσκολα έπιανε Αθήνα, εκεί στη μικρή μου επαρχία, ελάχιστες φορές κατάφερα να την ξανακούσω.

Χρόνια μετά, φοιτητής, ωρίμασε μέσα μου η ιδέα για μια παρόμοια εκπομπή. Το όνομά της θα ήταν “Η σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού”

Από το ράδιο Παρατηρητής της Θεσσαλονίκης που άκουγα, μού είπαν να κάνω ένα demo και το σχεδιάγραμμα επτά εκπομπών και να τους τα πάω. Πανεύκολο. Στρώθηκα στη δουλειά με ενθουσιασμό.

Η κασέτα περιείχε το διήγημα “Νυχτερινή συνάντηση” του Ray Bradbury, με υπόκρουση Jean Michel Jarre, ένα μέρος από την εισαγωγή του John Gribbin στο βιβλίο του “Η γάτα του Σραίντιγκερ” με τίτλο “κβαντική φυσική και πραγματικότητα”, Pink Floyd (“Pigs”), Vangelis (Direct – Glorianna), το “More” των Sisters of Mercy, και πολλά άλλα… η “εκπομπή” τελείωνε με το “Ζωοσκόπιο”, ένα σατιρικό ωροσκόπιο που δημοσίευε τότε η Βαβέλ, το περιοδικό. Διάρκεια, μία ώρα.

Δεν δυσκολεύτηκα να φτιάξω και ένα πλάνο επτά εκπομπών…

Η απάντηση ήτανε, “πολύ προχωρημένο”. Με την ΚΑΚΗ έννοια…

Την ίδια τύχη είχε αργότερα η κασέτα μου και στο Δημοτικό ραδιόφωνο της Κω, όπου δούλεψα για πρώτη φορά (στην Κω, όχι στο ραδιόφωνο…)

Περιττό νομίζω να ανaφέρω ότι η εκπομπή που ανέφερα στην αρχή, και που με ενέπνευσε για όλα αυτά, και όχι μόνο, ήτανε, φυσικά, “Τα μονοπάτια του Γαλαξία”, του Γιώργου Πήττα.

Από αυτήν την δοκιμαστική “εκπομπή”, που την είχα για χαμένη, ακούστε τον εικοσάχρονο εαυτό μου να διαβάζει το διήγημα “Νυχτερινή Συνάντηση’ του Ray Bradbury, σε μετάφραση Δημήτρη Αρβανίτη, με μουσική υπόκρουση το Equinoxe του Jean Michel Jarre. Δείξτε κατανόηση παρακαλώ για τα λαθάκια στην απαγγελία και για την ηχογράφηση, που έγινε μ’ ένα σπιτικό κασετόφωνο…

Κλείστε λοιπόν τα φώτα, καθήστε κάπου αναπαυτικά, και πατήστε Play- ξεκινάμε…

Καλησπέρα, Συνταξιδιώτες. Προορισμός μας, η Σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού.

” Ήταν μακρύς ο δρόμος, μέσα στο σκοτάδι και τους λόφους…”

.

ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ: ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΛΑΌΣ – ΈΝΑΣ ΛΑΌΣ, ΈΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ, ΕΝΑΣ ΛΆΚΗΣ!

Έχω ξαναπεί ότι συμπαθώ το Λάκη. Αν και είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι η σάτιρά του λειτουργεί ως δικλείδα ασφαλείας της ΣΑΠΙΛΑΣ- πολύ απλά, λέμε αλήθειες, στηλιτεύουμε τα αρνητικά, και μετά γελάμε, τραγουδάμε, χορεύουμε, αυτό ήταν, ξεσπάσαμε, ξεδώσαμε, εκτονωθήκαμε- ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ. Αυτή είναι η “σάτιρα” του Λάκη.

Τον συμπαθώ όμως, επειδή είναι ο μόνος μέσα σε αυτόν τον οχετό που λέγεται “ελληνική δημόσια ζωή”, που μιλάει ακόμα για ηθική. Δεν μιλάω για την ξύλινη ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΑ του Καραμανλή. Ο Λάκης μίλησε για “ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ”, σε αντιδιαστολή με “ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΤΣΑΚΑΛΙΟΥ”. Έχει μεγάλη διαφορά.

Για αυτό, επειδή τον συμπαθώ, ανατρίχιασα ακόμα περισσότερο χτες που κοίταξε την κάμερα, την κάμερα με την θεαματικότητα του 80%, και είπε “πάνω απ’ όλα ο Λαός”. ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!!!!!

Ο λαϊκισμός (το υστερόβουλο κανάκεμα της μάζας και η συμπόρευση με κάθε της τάση και ένστικτο) και ο χαμαιλεοντισμός (η προσαρμογή του Λόγου και της άποψης ανάλογα με αυτό που θέλει ν’ ακούσει ο εκάστοτε συνομιλητής) είναι δυό βασικά χαρακτηριστικά του Λάκη. Άλλο όμως να το ξέρεις, κι άλλο να τον ακούς να το λέει ο ίδιος, χωρίς κανένα πρόσχημα.

Η δεύτερη μεγάλη κατραπακιά της χτεσινής εκπομπής ήταν η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη. Επειδή τον αγαπώ πάρα πολύ το Μίκη, σαν Πατέρα, σαν Πυλώνα του Ελληνισμού και της Αριστεράς, σαν Άγιο, πικράθηκα πάρα πολύ όταν τον άκουσα χτες να μιλάει τόσο φτωχά και τόσο τσιγγούνικα. Τί είπε ο Μίκης (εκτός από το ότι οι Αλβανοί κοντεύουν να μάς πάρουν την Άρτα); Μάς είπε να είμαστε πρώτα Έλληνες και μετά Άνθρωποι.

Λυπάμαι Μίκη, λυπάμαι Λάκη. Πολύ λυπάμαι.

Θα συνεχίσω να επιδιώκω να είμαι πρώτα Άνθρωπος και μετά Έλληνας.

Διαβάστε επίσης για το Λάκη:
ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΝΕΟΣ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ, Ή ΜΙΑ ΒΑΛΒΙΔΑ ΑΚΙΝΔΥΝΗΣ ΕΚΤΟΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΑΠΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ;

ΜΠΛΟΓΚΕΡΣ ΙΣΟΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ, ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ, ΑΠΟΒΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ- ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΙΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΠΟΥ ΥΠΕΡΙΠΤΑΝΤΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ!

Ένας κάποιος κύριος Δημήτρης Μαρούδας, Υπουργός ελληνικής κυβέρνησης του 20ου αιώνα, είχε ζητήσει κάποτε να καταρριφθούν όλοι οι δορυφόροι που υπερίπτανται του ελληνικού εδάφους και εκπέμπουν τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα, χωρίς την άδειά Του, εννοείται.

Κάμποσα χρόνια μετά, ένας δημοσιογράφος φτιάχνει ένα ανώνυμο ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΑΓΑΖΑΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΉ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ και δημοσιεύει ανεξέλεγκτα ό,τι του κατέβει, όποια φήμη ακούσει, και ό,τι τού στείλουν, μεγάλες αλήθειες (ΊΣΩΣ) και μεγάλα ψέμματα (ΊΣΩΣ), κατά δικαίων και αδίκων, πετυχαίνοντας σε ελάχιστο χρόνο την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα στο ελληνικό διαδίκτυο. Το “μπλογκ” του λέγεται press-gr.blogspot.com

Οι θιγόμενοι (δίκαια και άδικα) απαντούν με 150 (!) μηνύσεις, και με ενορχηστρωμένη εκστρατεία στα παραδοσιακά Μέσα Κατά Σαδδουκαίων Εκβιαστών Μπλόγγερς. Το Κράτος αντιδρά άμεσα, με την παροιμιώδη ψυχραιμία που πάντα Το διακρίνει, και διατάσσει πάραυτα την σύλληψη ενός ανθρώπου και την κατάρριψη -προληπτικά, πάντα- όλων των Μπλογκ που υπερίπτανται του ελληνικού εδάφους. Πού ακούστηκε, ο καθένας να κρύβεται πίσω από μιαν Αμερικάνικη Πολυεθνική του Σατανά (που τού την έχει και στημένη, φακελώνοντάς τον, τάχαμου δωρεάν) και να λέει ελεύθερα τη γνώμη του; Τί είμαστε; Αμερικανάκια; ‘Οχι κύριε! Ζήτω το Ιράν! Ζήτω η Κίνα! Ζήτω οι αντιιπεριαλιστικές και αντιμπλογκικές δυνάμεις! ΒΥΘΙΣΑΤΕ ΤΑ ΜΠΛΟΓΚΙΑ!

Ο μπλόγκερ Δημοσιογράφος τότε φωνάζει “Λύκος! Λύκος! Ετοιμάζονται να καταπατήσουν την ελευθερία του λόγου στο Διαδίκτυο!”.

Όμως ξεχνάνε όλοι αυτοί ότι κάποιος άλλος ανώνυμος ρώτησε κάποτε “τί γυρεύει η Αλεπού στο παζάρι”. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, παναπεί δηλαδή, στην δική μας περίπτωση“τί γυρεύουν οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί στα μπλόγκια;”

Και φυσικά και δικαιούστε οι δημοσιογράφοι να έχετε μπλογκ, και μάλιστα κάποιοι από εσάς είστε και πολύ καλά παιδιά, κι έχετε και πολύ αξιόλογα μπλογκ (οφείλω να ομολογήσω ότι έχω ακόμα και φίλους δημοσιογράφους – και όμως… Σ;-))))

Δεν δικαιούστε όμως να μεταφέρετε εδώ τους βυζαντινισμούς και τις εσωτερικές διαμάχες των παραδοσιακών μέσων, στρατολογώντας και αφελή “πρόβατα” για τις δικές σας προαιώνιες και βρώμικες μάχες…

ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΣΤΕ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΑ ΜΠΛΟΓΚ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΤΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ.

Δυό φορές ανακατεύτηκα αφελώς, στις κόντρες σας, και δυό φορές κάηκε η γούνα μου. Τρίτη δεν την ξαναπατάω….

Είπα δεν την ξαναπατάω κι όμως ίσως την ξαναπάτησα ήδη μεγαλοπρεπώς. Λάθος μου να πάρω θέση, έστω και έμμεσα, αφού δεν έχω καταλάβει ακόμα τί ακριβώς συμβαίνει. Άδικο ίσως να κάψω τον Καψαμπέλη απλά και μόνο επειδή έχω θανάσιμη αλλεργία στο όνομα “Κουρής”.

Αυτό που θέλω να πω τελικά είναι να είμαστε πολύ προσεκτικοί πριν πάρουμε θέση, γιατί βλέπω προσπάθεια εκμετάλλευσης των μπλόγκερς και από τις δύο πλευρές: από τη μιά πλευρά υπάρχει έντονη προσπάθεια σπίλωσης της ιδιότητας “μπλόγκερ” και ταύτισής της στη συνείδηση της πλειοψηφίας με τους όρους “ανώνυμη ασυδοσία”, “αισχρότητα”, και εσχάτως, “εκβιαστές” -δεν είναι η πρώτη φορά, φυσικά, που επιχειρείται κάτι τέτοιο. Από την άλλη, με εκνεύρισε πολύ δημοσίευμα στο press.gr όπου εκφράζονταν ευσεβείς πόθοι για υποκίνηση κινητοποίησης των μπλόγκερς (προς υπεράσπιση του press.gr). Μπριτς, ρε Κουρήδες!

Επαγρυπνείτε!

ΟΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΓΑΤΟΥ: ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΣΤΗΣ, ΜΙΑ ΤΥΦΛΗ ΨΥΧΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΗΣ ΛΑΜΑΡΙΝΑΣ

Τον συνάντησα ένα σαββατιάτικο πρωϊνό, να προσπαθεί να διασχίσει τη λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας, στη Θεσσαλονίκη, σ’ αυτήν την απάνθρωπη πόλη. Πρόσεξα ότι το πρόσωπό του ήταν καταγρατζουνισμένο, και τόλμησα να κάνω αυτό που ήθελα καιρό, να μιλήσω με κάποιον άνθρωπο με ειδικές δυσκολίες στις μετακινήσεις. Ώσπου να τον πλησιάσω τον είχε πάρει ήδη αγκαζέ μια κυρία, που προφανώς τον γνώριζε. Περάσαμε απέναντι όλοι μαζί. Μού μίλησε πρόθυμα, και μού επέτρεψε να βγάλω το όνομά του και τις φωτογραφίες του στο Διαδίκτυο.

Ο Μανώλης γεννήθηκε στη Λέρο. Είναι 57 χρονών, αλλά χάρηκε σαν παιδάκι όταν του είπα ότι μοιάζει 52-53. Τριών χρονών έπαθε μια βαριά μηνιγγίτιδα, που είχε σαν συνέπεια μέσα σε μερικά χρόνια να χάσει σταδιακά το φως του. Παρ’ όλ’ αυτά όχι μόνο πήγε “κανονικά” στο σχολείο, αλλά έφτασε και ως το πανεπιστήμιο: πήρε τα πτυχία της Νομικής και της Θεολογίας, χρησιμοποιώντας μαγνητόφωνο στις παραδόσεις, κάποια βιβλία σε Braille, και την τεράστιά του δύναμη ψυχής. Εργάστηκε για χρόνια στον ΟΑΕΔ, και τώρα είναι συνταξιούχος. Ζει με την σύντροφό του, επίσης τυφλή, κοντά στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης.

Τις γρατζουνιές στο πρόσωπο τις απέκτησε προσπαθώντας να κινηθεί στη Ζούγκλα της πόλης, όπως ακριβώς το είχα υποψιαστεί. “Πάνω αυτοκίνητα [στο πεζοδρόμιο], κάτω αυτοκίνητα, προσπαθούσα να βρω διέξοδο και έπεσα πάνω στα κλαδιά ενός δέντρου και γρατζουνίστηκα”. Τον ρωτάω αν τον έχει χτυπήσει παλιότερα κάποιο όχημα. Φυσικά και ναι, ευτυχώς όμως όχι σοβαρά.

Τον ρωτάω αν θα κυκλοφορούσε περισσότερο στην πόλη, αν οι συνθήκες ήταν καλύτερες. “Χίλιες φορές περισσότερο”, μού απαντάει, με περήφανο παράπονο. Αυτονόητο φυσικά, αλλά ήθελα να δω την αντίδρασή του.

Τον άφησα μπροστά στη Σχολή Τυφλών, με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε και να πούμε περισσότερα. Μέσα στον αυλόγυρο της Σχολής, μια ηλικιωμένη τυφλή με το μπαστουνάκι της. Αν ο Μανώλης που είναι νέος (πόσο χάρηκε που τον αποκάλεσα έτσι) δυσκολεύεται τόσο να κυκλοφορήσει, σκέψου η γιαγιάκα…

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν τόση περηφάνια και τόση δύναμη ψυχής, που κάθε επαφή μαζί τους σού ανεβάζει το ηθικό, αντί να σού το ρίχνει, όπως ίσως θα περίμενε κανείς. Δεν έχουν ανάγκη ούτε την συμπόνοια ούτε τον οίκτο μας. Έχουν ανάγκη τον σεβασμό μας, μόνο αυτόν. Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να παρκάρεις έτσι, ε, ξανασκέψου το λίγο… Θυμήσου τον Μανώλη. Αυτό που για σένα είναι μια μικρή παράκαμψη, για κείνον είναι ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο, κι ένας θανάσιμος κίνδυνος.

ΥΓ: Και τώρα που πήρα το βάπτισμα του πυρός στην ερασιτεχνική δημοσιογραφία, ποιός με σταματά! Ακολουθούν διάφοροι άνθρωποι που δεν θα τους δείτε ποτέ στις εφημερίδες…

ΥΓ 2: Το άρθρο αυτό προορίζεται για το συλλογικό μπλογκ “Είμαστε Κάφροι – Οι Κάφελλοι [Κάφροι Ελληναράδες Οδηγοί]“. Ρίξτε μια ματιά. Αξίζει.

Δεν περνάς, Κυρά Μαρία…

…δεν περνάς, δεν περνάς…
είσαι δεν είσαι τυφλός,
στη μέση του δρόμου θα πας…

ΣΑΝ ΔάΚΡΥΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧή

“Δυνατή εμπειρία, να ζεις μέσα στο φόβο, ε;
Αυτό σημαίνει να είσαι σκλάβος…

Έχω δει πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δε θα τα πιστεύατε… αστρόπλοια να καίγονται, πέρα από τον ώμο του Ωρίωνα… είδα ακτίνες C να λάμπουν στο σκοτάδι, κοντά στις Πύλες του Τενχάουζερ…

…όλες εκείνες οι στιγμές
θα χαθούν
στο χρόνο…

…σαν δάκρυα
στη βροχή…

…ώρα
να πεθάνω.”

Το Ανδροειδές (“ρομπότ”) Roy Batty
μιλά στον διώκτη του, τον κυνηγό επικηρυγμένων ανδροειδών Harisson Ford,
σώζοντάς του τη ζωή, λίγο πριν το ίδιο “πεθάνει”
στην τελευταία σκηνή της ταινίας “Blade Runner” του Ridley Scott
βασισμένη στο αριστούργημα “Do Androids Dream Of Electric Sheep?”
του λατρεμένου μου Philip K. Dick

Τώρα πατήστε Play, και ξαναδιαβάστε τη μετάφραση (δεν θα χάσετε!)

Φίλιπ Κ. Ντικ, Philip K.Dick (1928-1982): Ο ιστορικός του μέλλοντος, ο Άρχοντας των χειροπιαστών παραισθήσεων, ο κορυφαίος συγγραφέας Επιστημονικής Φαντασίας όλων των εποχών. Έγραψε καμμιά πενηνταριά μυθιστορήματα και αρκετά διηγήματα, παντρεύτηκε πέντε φορές, έκανε τρία παιδιά, λάτρευε τις γάτες. Πέθανε από θυμό, για τα στραβά του κόσμου. Αρκετά από τα έργα του έχουν γυριστεί τα τελευταία χρόνια σε ταινίες, με πρώτο χρονολογικά το Blade Runner του Ρίντλεϋ Σκοτ.

“Η πραγματικότητα είναι αυτό, που όταν πάψεις να το πιστεύεις, δεν εξαφανίζεται.“
— Philip K. Dick, Do Androids Dream of Electric Sheep?

“Το βασικό εργαλείο για τον χειρισμό της πραγματικότητας είναι ο χειρισμός του λόγου. Αν μπορείς να ελέγξεις τον λόγο, μπορείς να χειριστείς και τους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να τον χρησιμοποιούν.”

— Philip K. Dick, How To Build A Universe That Doesn’t Fall Apart Two Days Later (1978)

“Μερικές φορές, η αρμόζουσα αντίδραση στην πραγματικότητα είναι να σού στρίψει“

— Philip K. Dick, Valis

Διαβάστε επίσης: Η συνάντηση με τη γριά -Αρειανό τσακάλι

Η ΣΕΛίΔΑ 123: "καλώδια για πνίξιμο" και "πολιτικοί για πνίξιμο"

Με κάλεσε η γλυκιά μου Γητεύτρια, αλλά και οι φίλοι Δημήτριος Ταξιδευτής, και Κιτρινόπαιδος από το μέλλον, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην παίξω. Ούτε και να κλέψω, όπως ομολογώ μού πέρασε από το μυαλό, και να συμμετέχω με κάτι που θα επέλεγα. Έπιασα λοιπόν το κοντινότερό μου βιβλίο (από τα καμμιά τριανταριά που διαβάζω ταυτόχρονα), και, ώ του θαύματος! Κοιτάξτε τί μού έτυχε, στη σελίδα (122)-123 του βιβλίου, “Γυναίκες σε τοπίο με ποτάμι” του αγαπημένου μου Χάινριχ Μπελ (στην κακή μετάφραση της Κατερίνας Αναστασοπούλου, εκδόσεις Γράμματα 1987):

Το κόμμα είχε την άποψη ότι δεν έπρεπε όλα τα ηγετικά στελέχη του να επιδοκιμάζουν ανεπιφύλακτα όλα τα νέα Μέσα. Έπρεπε ν’ ακουστεί και κάποια κριτική, κι αυτήν έπρεπε να την κάνει ο Πλουκάνσκι. Τού ετοίμασα το κατάλληλο κείμενο.
(…)
“Καλωδιακή σούπα, καλωδιακά λαχανικά, καλωδιακό γεύμα, καλωδιακή σαλάτα, καλωδιακό επιδόρπιο, καλώδιο για πνίξιμο, πνιγμένοι από καλώδια θα πάμε, όπως ο Λαοκόων, καλωδιακή διαφήμιση, καλώδια για τη διαφήμιση που θα μάς πνίξει” βροντούσε η φωνή του. Δεν ήταν πιά δικά μου λόγια αλλά δικά του, ήταν η γνώμη του, η σκέψη του. Τα πήρε και τα αφομοίωσε, ήταν κτήμα του πιά- κι αυτή ακριβώς ήταν η ικανότητα που τον έκανε αναντικατάστατο στο κόμμα: φωνή, παράστημα, εμφάνιση, και το χάρισμα να οικειοποιείται εύκολα κι ανεξέλεγκτα ξένες σκέψεις, απόψεις και γνώσεις.
Ενώ βημάτιζε πάνω κάτω [προβάροντας το λόγο του], έδειχνε διανοούμενος και δημοφιλής. Όλος εκείνος ο συμφυρμός των σκέψεών μου, έβγαινε από το στόμα του κατανοητός. Και ξαφνικά κατάλαβα γιατί είχε απολύσει τόσο γρήγορα όλους τους προκατόχους μου, αφού βέβαια τους αντάμειψε πλουσιοπάροχα- όλοι τους πήραν μια θέση Νομάρχη, διευθυντή στα μέσα ενημέρωσης ή σε κάποια τράπεζα, ή σε κάποια επιτροπή. Τους έδιωξε γιατί τού έδειχναν ξεκάθαρα και συστηματικά πόσο περήφανοι ήταν για τον πνευματικό τους πλούτο. Τού έδειχναν την πνευματική τους υπεροχή. Εγώ δεν το έκανα. Ό,τι έγραφα γινόταν δικό του, και ήταν περήφανος γι αυτό. Μ’ έτρωγε όμως η σκέψη να τού γράψω κάποτε έναν λόγο που θα τον ρεζίλευε, να τον πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια: κομψά διατυπωμένος ολοκληρωτικός μαρξισμός, συνδυασμένος έξυπνα με αναρχισμό.
Ήταν μεγαλοπρεπής ο Ροδομάγουλος με τη λιονταρίσια χαίτη, έτσι όπως περιφερόταν τριγύρω. Οι χειρονομίες του, άλλοτε μικρές και σεμνές, άλλοτε μεγάλες και πομπώδεις, ο λόγος του, δικός του λες χωρίς αμφιβολία, κοβόταν κατά διαστήματα και μετά συνέχιζε: “…είναι πλαστή, αλλοιωμένη είδηση ο νέος ευαγγελισμός που μάς έρχεται με την καλωδιακή σύνδεση“.
Μού είχαν υποδείξει- όχι εκείνος, άλλοι, από πάνω- να χρησιμοποιώ στους λόγους και μερικές θρησκευτικές ή ευαγγελικές λέξεις “στην κατάλληλη θέση”…

Ποιόν να καλέσω που να μην έχει παίξει ήδη; Δεν προλαβαίνω να ελέγξω τώρα, αλλά θα επανέλθω, με ονομαστικές προσκλήσεις.

Καλή εβδομάδα
Σ;-))))