ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟ DVD ΜΕ ΤΟ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΣΕΚΟΥ!

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΗΦΟΡΟ!

Διεκδικούμε την αποκάλυψη τής αλήθειας σε κάθε της πτυχή που αφορά στο δημόσιο βίο: οικονομικά σκάνδαλα, κατάχρηση εξουσίας, αξιόποινες πράξεις, αναξιοκρατία.

Αρνούμαστε την εισβολή στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα οποιουδήποτε, ακόμα και των υποκειμένων των παραπάνω πράξεων, ως μη απαραίτητη και δυνητικά επικίνδυνη (τούτο αφορά στην κοινή γνώμη – τα αρμόδια όργανα, υπό τις νόμιμες διαδικασίες, ας διαχωρίσουν τα νομικώς ενδιαφέροντα από τα μη).

Το επίπεδο τού πολιτισμού μας προσδιορίζεται και από το πόσο πολύτιμες θεμελιώδεις αξίες υπερισχύουν τής αδηφάγας, σκανδαλοθηρικής περιέργειάς μας.

Η οριοθέτηση και η προστασία τού σκληρού πυρήνα τής προσωπικής ζωής τού καθενός, αφορά όλους μας. Σήμερα χτίζουμε τα όρια τού δικού μας προσωπικού αύριο.

_

Κείμενο του NETPEN πάνω σε μια ιδέα του e-Lawyer. Αναδημοσιεύστε το!

ΤΡΙΑΚόΣΙΑ ΦΡάΓΚΑ Η ΠίΠΑ Ο έΡΩΤΑΣ

Βράδυ, έξω από το Stade Lescure (οι ποδοσφαιρόφιλοι θα ξέρουν πού βρίσκεται). Κοντά στο τότε σπίτι μου. Ένα αδύνατο κακοβαμμένο κοριτσάκι, όχι πάνω από 15-16. Φοράει ένα προκλητικό μίνι φόρεμα.

Σκύβει στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου, νιώθω την μεθυσμένη της ανάσα, και μού λέει….

“BONSOIR, 300 fRANCS LA PIPE L’AMOUR”

300 φράγκα η πίπα ο έρωτας

και τα ξεπλυμένα γαλανά σου μάτια, πόσο
και τα τσαλακωμένα εφηβικά σου χρόνια, πόσο
και τα τσαλαπατημένα παιδικά σου όνειρα
- πρίγκηπες και κάστρα και παιδικά καροτσάκια -
πόσο

πόσο κοστίζει ο έρωτάς σου, το κορμί σου
πόσο αξίζει ο θάνατός σου, η ζωή σου, και για ποιόν

300 φράγκα η πίπα ο Έρωτας

κι εγώ ο γελοίος
κι εγώ ο χυδαίος
με τα 300 φράγκα και με την απελπισία μου στο χέρι

Μιλτιάδης Θαλασσινός (“Μαύρος Γάτος”)

ΜΗΝ ΠΑΡΑΔίΝΕΣΑΙ ΑΠΑΛόΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛή ΝύΧΤΑ ΑΥΤή (ΤΟΥ ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ)

Αυτά είπε σ’ έναν ποιητή δικό μας
και τράβηξε για το Φεγγάρι, ο Ντύλαν Τόμας

Η φίλτατη Σού – Ρέα Λίστ με προσκάλεσε να ξαναπαίξω στην αλυσίδα ‘Αντισταθείτε μ’ ένα ποίημα. Με μεγάλη μου ευχαρίστηση ξανά-ανταποκρίνομαι (και πετάω και τη σκούφια μου!)

DO NOT GO GENTLE INTO THAT GOOD NIGHT
Αφιερωμένο στην Μνήμη του Σταύρου Κουγιουμτζή

Μην παραδίνεσαι απαλός στην καλή νύχτα αυτή
πυρ και μανία, γέρο, που νυχτώνει σου η μέρα
οργή, οργή, για του Φωτός τη συντριβή

Κι αν στο Σκοτάδι υποκλίνονται στο τέλος οι Σοφοί
γιατί τα λόγια τους δεν κέντησαν καμμία φωταχτίδα
δεν παραδίνονται απαλοί στην καλή νύχτα αυτή

Και οι Καλοί, μόλις μι’ανάσα απ’το χαμό, θρηνώντας, πόσο λαμπερά,
τα εύθραυστά τους κατορθώματα,πώς θα λικνίζονταν,
σε πράσινο λιμάνι
οργή, οργή, γιατί το φως, θα συντριβεί

Οι Ατίθασοι,που πιάσαν και τραγούδησαν τον Ήλιο σαν πουλί
κι έμαθαν πιά, τόσο αργά, πόσο τού πίκραναν τον δρόμο
δεν παραδίνονται απαλοί στην καλή νύχτα αυτή

Οι Zοφεροί, σαν ξεψυχάνε, βλέπουν, τη στιγμή τους τη στερνή
- μάτια τυφλά πόσο χαρούμενα μπορούν να λάμπουν, σαν αστέρια-
οργή, οργή, γιατί το φως, θα σκορπιστεί

Κι εσύ, Πατέρα μου, στα λυπημένα ύψη εκεί,
με το αμείλικτό σου δάκρυ, δώσμου κατάρα, ή ευχή

Μην παραδίνεσαι απαλός στην καλή νύχτα αυτή
Οργή, οργή, γιατί το φως, θα συντριβεί

Dylan Thomas

Του Dylan Thomas, στο βίντεο απαγγέλει ο ίδιος
μετάφραση: Μαύρος Γάτος

Με την επιφύλαξη κάθε δικαιώματος
για την μετάφραση αυτή

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: ΟΧΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΑΘΑΝΑΤΗ ΨΥΧΗ"

Οι Έλληνες είμαστε κατά συντριπτική πλειοψηφία ορθόδοξοι χριστιανοί – τουλάχιστον έτσι γράφει η ταυτότητά μας. Όμως εγώ εδώ και καιρό είμαι συνειδητά άθεος. Κι αυτό γιατί η ανθρώπινή μου αξιοπρέπεια, η μόρφωσή μου και η λογική μου δεν μού επιτρέπουν πιά να βαυκαλίζομαι με θρησκευτικές παραμυθίες, ώστε να προστατέψω το νου μου από τον τρόμο του θανάτου κι από την απειλή του κενού. Το ότι αυτό συμβαίνει σε πανανθρώπινη κλίμακα, από τις απαρχές της ανθρωπότητας, δεν είναι δικαιολογία.

Κεντρικό ζήτημα στις συζητήσεις περί θρησκείας είναι το θέμα της Αιώνιας Ζωής. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλες οι θρησκείες τάζουν χωρίς φειδώ ό,τι βολεύει την κοσμοθεωρία της καθεμιάς, από Παράδεισους και Ουρί που σερβίρουν πιλάφια έως την μετενσάρκωση και την Αιώνια Νιρβάνα. Ας δούμε όμως τί λένε οι Σκεπτόμενοι Άνθρωποι επ αυτού:

Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει ότι οι ηδονές, οι απολαύσεις, το γέλιο και η ευχαρίστηση, αλλά και οι λύπες, ο πόνος, η μελαγχολία και ο θρήνος, δεν προέρχονται από πουθενά αλλού, παρά μόνο από τον εγκέφαλο.

Ιπποκράτης (460-370 π.Χ.)

Η ανθρώπινη φύση αρέσκεται να εθελοτυφλεί, να κοροιδεύει τον εαυτό της. Σε έναν βαθμό, είναι υγιέστατο να πιστεύεις βαθιά σε μιαν Αγαθή Θεότητα και σε μιαν Αθάνατη Ψυχή, λύνονται αυτόματα σχεδόν όλα σου τα προβλήματα. Και η συντριπτική πλειοψηφία του ανθρώπινου γένους διαλέγει αυτόν τον δρόμο. Έτσι ακόμα κι ο Νομπελίστας Sir Francis Crick, ο διαπρεπής φυσικός, βιοχημικός και νευροεπιστήμονας, ο άνθρωπος που μαζί με τον James Watson ανακάλυψε το 1955 το DNA, ο γίγαντας αυτός του πνεύματος, διστάζει να πει σταράτα την επιστημονική του Αλήθεια, και την παρουσιάζει σαν κάτι που με «έκπληξη» «ανακαλύπτει». Εισάγει λοιπόν την έσχατη ανακάλυψη του όχι σαν κάτι αυτονόητο κι αναμενόμενο, όπως ίσως θα άρμοζε, αλλά σαν «μια εκπληκτική υπόθεση».

Η Ανθρωπότητα έχει συνθηκολογήσει με την ιδέα ότι δεν είναι το κέντρο του Κόσμου, έχει δεχτεί την θεωρία της σχετικότητας και την κβαντική φυσική, αν και όχι σε όλη την έκταση των συνεπειών της, αλλά αποκαλεί την διαπίστωση ότι δεν υπάρχει δυισμός ψυχής-σώματος, μια «εκπληκτική υπόθεση»…

Sir Francis Crick (1916-2004)

«Η Εκπληκτική Υπόθεση είναι ότι «Εσύ», οι χαρές σου και οι λύπες σου, οι αναμνήσεις και οι φιλοδοξίες σου, η αίσθηση της προσωπικής σου ταυτότητας και της ελεύθερης βούλησης, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από την συμπεριφορά μιας τεράστιας συνάθροισης νευρικών κυτττάρων και των μορίων τους. (…) Η υπόθεση αυτή είναι τόσο ξένη προς τις αντιλήψεις των περισσότερων σημερινών ανθρώπων, που μπορεί πράγματι να χαρακτηριστεί εκπληκτική.
…
Οπωσδήποτε, δεν κατανοούμε ακόμη τι ακριβώς συμβαίνει σε πολύ μικρές αποστάσεις (μέσα στον πυρήνα του ατόμου), σε εξαιρετικά υψηλές ενέργειες και σε πολύ μεγάλα πεδία βαρύτητας. Αλλά σε σχέση με τις συνθήκες που συνήθως αντιμετωπίζουμε πάνω στην γη (όπου ένα άτομο μετατρέπεται σε ένα άλλο μόνο υπό πολύ ειδικές περιστάσεις), οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν πως η ατέλεια των γνώσεών μας έχει ελάχιστη (ή και μηδενική)σημασία όσον αφορά την προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τη νόηση και τον εγκέφαλο.
…
Ένας σημερινός νευροβιολόγος δεν χρειάζεται τη θρησκευτική έννοια της ψυχής για να εξηγήσει τη συμπεριφορά του ανθρώπου και των άλλων ζώων. Αυτό θυμίζει την ερώτηση που έθεσε ο Μέγας Ναπολέων, όταν ο Pierre-Simon Laplace του εξήγησε τη λειτουργία του ηλιακού συστήματος. «Πού εμπλέκεται ο Θεός σε όλα αυτά;», ρώτησε. Ο Laplace του απάντησε: «Μεγαλειότατε, η υπόθεση αυτή δεν μου είναι αναγκαία». Δεν πιστεύουν όλοι οι νευροεπιστήμονες ότι η ιδέα της ψυχής είναι ένας μύθος – ο Sir John Eccles είναι η πιο αξιοσημείωτη περίπτωση – αλλά το πιστεύει σίγουρα η πλειονότητά τους.
…
Πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι, ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο, συμμερίζονται την πεποίθηση ότι η ψυχή αποτελεί μια μεταφορά και ότι δεν υπάρχει προσωπική ζωή πριν από την σύλληψη και μετά τον θάνατο. Μπορεί να αποκαλούν τον εαυτό τους άθεο, αγνωστικιστή, ουμανιστή, ή απλώς ξεστρατισμένο πιστό, πάντως όλοι αρνούνται τα βασικά αξιώματα των παραδοσιακών θρησκειών. Κι όμως, αυτό δεν συνεπάγεται ότι στην καθημερινή τους ζωή σκέφτονται με ριζικά διαφορετικό τρόπο από τους υπόλοιπους ανθρώπους.
…
Υπάρχουν, φυσικά, μορφωμένοι άνθρωποι, που πιστεύουν ότι η Εκπληκτική Υπόθεση είναι τόσο εύλογη ώστε δεν θα έπρεπε να αποκαλείται εκπληκτική. Υποψιάζομαι ότι πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί όλες τις συνεπαγωγές αυτής της αντίληψης. Μερικές φορές μου φαίνεται κι εμένα δύσκολο να αποφύγω την ιδέα του ανθρωπίσκου μέσα στο κεφάλι μας, στην οποία πολύ εύκολα γλυστράει κανείς.

Sir Francis Crick, An Astonishing Hypothesis, 1995
Ελληνική μετάφραση, Εκδόσεις Κάτοπτρο, 1997

Ο «ανθρωπίσκος» στο τελευταίο απόσπασμα είναι ο περίφημος Homunculus. Προσέξτε, όχι ο αισθητηριακός ανθρωπίσκος, ο άλλος, ο φιλοσοφικός, αυτός ο νοητός ανθρωπάκος, που κατοικεί μέσα στην γκλάβα μας και που αντιστοιχεί περίπου στον «εαυτό μας», στο «εγώ μας» ή στην «ψυχή μας». Αυτός ο ανθρωπίσκος κατοικεί μεν στο κεφάλι μας, δηλαδή στο σώμα μας, αλλά δεν είναι το σώμα μας, είναι απλά ο κυβερνήτης του σώματος αυτού, όπως περίπου οι πιλότοι ενός F-16 δεν είναι το F-16… και όταν αυτό αρχίσει να κάνει νερά, πηδάει με το αλεξίπτωτο και σώζεται… Αυτή είναι η απατηλή νοητική εικόνα που έχει η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων για την συνείδηση, για το σώμα, και για την “Σωτηρία” – τη “μετά Θάνατον ζωή”…

[...]

[προδημοσίευση από το "Ταξίδι Χωρίς Επιστροφή"]

ΑΝ ΕίΝΑΙ ΝΑ ΜΕ ΠΟΥΛήΣΕΙΣ

…φρόντισε τουλάχιστον να μ’ εξαργυρώσεις ακριβά.

ΤΟ ΜΠΑΛΚόΝΙ ΜΕ ΤΑ ΣύΝΝΕΦΑ

.

ΤΟ ΜΠΑΛΚόΝΙ ΜΕ ΤΑ ΣύΝΝΕΦΑ

Κατέβηκε από τα Σύννεφα με μια βαλίτσα στο χέρι, και βρέθηκε σ’ έναν Ξένο τόπο, Ξένος μεταξύ Ξένων.

Ο Ξένος τόπος είχε το άρωμα της βροχής και του κρασιού. Τα Σύννεφα έρχονταν από τον γείτονα Ωκεανό, κι όλο έβρεχαν, κι έβρεχαν, κι έβρεχαν, εκείνες τις πρώτες μέρες, εκεί στο μεγάλο Λιμάνι, στο βάθος του ποταμόκολπου, του περιτριγυρισμένου από απέραντους αμπελώνες. Ακόμα κι όταν δεν έβρεχε, μυριάδες Σύννεφα περνούσαν πάνω από την Πόλη, με την ίδια πάντα κατεύθυνση, από τον Ωκεανό προς την ενδοχώρα, και πάντα βιαστικά, λες και τα περίμεναν επειγόντως κάπου αλλού, για κάτι εξαιρετικά σημαντικό, και δεν έπρεπε στιγμή να καθυστερήσουν.

Πάνω ήταν τα Σύννεφα, κάτω οι συννεφιασμένοι άνθρωποι. «Πες σ’ έναν άλλο Ξένο να σε πάει στη Γραμματεία για τις διατυπώσεις, είναι μακριά και δεν έχει συγκοινωνία», είπε η Υπεύθυνη Ξένων. Αλλά Ξένος με Ξένο είναι Ξένος. Περπάτησε ώρες, και πήγε μόνος του.

Το πρωί που ξεκινούσε για τη δουλειά ήταν Νύχτα. Το βραδάκι που επέστρεφε, ήταν πάλι Νύχτα. Το βορεινό παραθυράκι του μικρού του δωματίου φωτίζονταν κάπως μόνο τα Σαββατοκύριακα, όπως κι η ζωή του… Μόνο τα Σαββατοκύριακα μπορούσε να βγει έξω και να δει λίγο Ήλιο, αν φυσικά δεν έβρεχε. Ήταν όμως άραγε αυτός ο χλωμός ήλιος, ο ίδιος, ο δικός του ο Ήλιος, ο Αγαπημένος Ήλιος της πατρίδας; Αδύνατον.

Στο τέλος της πρώτης εβδομάδας αγόρασε ένα μπλε ποδήλατο. Μ’ αυτό έκανε τεράστιες βόλτες στην απλωμένη Πόλη, κάθε Κυριακή που τα Σύννεφα δεν έβρεχαν. Όλη μέρα. Χάζευε τους Ξένους δρόμους, τα Ξένα σπίτια, τους Ξένους ανθρώπους, τα Ξένα Σύννεφα. Στην πατρίδα τα Σύννεφα τεμπέλιαζαν στο ύψος του ορίζοντα, και συνήθως έμοιαζαν σχεδόν ακίνητα. Τα Ξένα Σύννεφα ταξίδευαν πολύ ψηλά στον ουρανό, περνούσαν και χάνονταν βιαστικά βιαστικά, αλλάζοντας συνέχεια σχήματα. Έρχονταν από την κοντινή Θάλασσα, την απέραντη, κι άγνωστη. Σχεδόν την άκουγε τα βράδια να λυσσομανάει, εκεί στον κοντινό ορίζοντα, να τον καλεί, σε μια γλώσσα Ξένη. Κι η δική του μικρή αγαπημένη Θάλασσα, ήταν τόσο μακρινή…

Στο τέλος του πρώτου μήνα αγόρασε ένα μπλε αυτοκίνητο. Για να πηγαίνει στη Θάλασσα. Περπάτησε όλο λαχτάρα ανάμέσα στα ψηλά πεύκα και τους αμμόλοφους, και βούτηξε με πείσμα στα παγωμένα κι απειλητικά νερά. Ένα άγριο κύμα τον ρούφηξε και τον χτύπησε στον πάτο, παραλίγο να μην ξαναβγεί. Δεν ξαναπήγε. Τόσο Ξένη, εκείνη η θάλασσα.

Τον έπνιγε το θλιβερό δωματιάκι του Ξενοδοχείου. Μια μέρα είδε ένα ενοικιαστήριο. Ψηλά, σε διψήφιο όροφο. Κοντά στα Σύννεφα. Μετακόμισε εκεί, κι από κει πάνω έβλεπε πιά τους ανθρώπους και τα σπίτια και τ’ αυτοκίνητα από ψηλά. Τα Σύννεφα δεν ήταν πιά απόμακρα, από το μικρό ψηλό μπαλκόνι άπλωνες το χέρι σου, και τ’ άγγιζες.

Σιγά σιγά ούτε η Πόλη τού φαινόταν πιά τόσο Ξένη. Από την ώρα που μετακόμισε στα Σύννεφα, δεν ένιωθε πιά Ξένος. Ήταν φυσικό. Δεν κατοικούσε πιά στην Ξένη Πόλη. Είχε επιστρέψει στα Σύννεφα. Είχε ένα δικό του μπαλκόνι στα Σύννεφα!

Στα Σύννεφα, που τον κουβάλησαν εκεί. Στα Σύννεφα, που περνούσαν βιαστικά από μπροστά του. Στα Σύννεφα, που θα τον έπαιρναν μια μέρα και θα τον γύριζαν πίσω. Στον Ήλιο.

ΚΎΡΙΟ! ΚΎΡΙΟ! ΤΙ ΛΈΕΙ ΤΟ ΑΝΤΡΟΠΟ; -ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΝΑΜΠΈΛ, Ο ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ…

Τρείς λαλούν και δυό χορεύουν

«Αυτή τη στιγμή, σήμερα δηλαδή, μόνο ένας Χριστόδουλος, ένας ΠΑΟΚ κι ένας Ολυμπιακός μπορούν να συγκεντρώσουν τον κόσμο»

Τάδε έφη αυτήν την στιγμή, σήμερα δηλαδή, Έλλην Νομάρχης, και δη ο Θεσσαλονίκης, και τρί ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, με αφορμή τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Λίγο πριν τον είχε συγκρίνει με το Νίκο Γκάλη.

Τζούμ Τριαλαριλαρό!
.

ΕΚΟΙΜΉΘΗ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Η θητεία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών δεν ήταν ουδέτερη, και ο ρόλος του στη δημόσια ζωή όλα αυτά τα χρόνια ήταν από έντονος έως καθοριστικός για το μέλλον του τόπου. Γι αυτό τον αποκάλεσα Υπουργό Ορθοδοξίας.

Ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης υπήρξε όμως και άνθρωπος, ένας άνθρωπος που βασανίστηκε πολύ τους τελευταίους μήνες της ζωής του.

Καλό ταξίδι, άνθρωπε Χριστόδουλε. Με τον Αρχιεπίσκοπο θ’ ασχοληθώ άλλη φορά…

Ο ΚΑΙΡόΣ ΤΩΝ ΟΝΕίΡΩΝ

Πότε είναι καιρός για Όνειρα; Υπάρχουν Όνειρα για Ήλιο, Όνειρα για Χώμα, Όνειρα του Πάγου, Όνειρα πλατιά, Όνειρα στενά, σκληρά Όνειρα, Απαλά Όνειρα. Πάντα είναι καιρός για Όνειρα. Γιατί τα Όνειρα είναι παντός καιρού.
Τι καιρό κάνει στα Όνειρα; Κάνει έξι δισεκατομμύρια διαφορετικούς καιρούς, αλλού βρέχει, αλλού λάμπει, αλλού πετά, αλλού βροντά, αλλού λυγίζει, αλλού φρουμάζει, αλλού ησυχάζει. Κάνει έξι δισεκατομμύρια καιρούς που αλληλεπιδρούν, αλληλοσυγκρούονται, φιλιώνουν, μαλώνουν, ξεχνούν, κακιώνουν, αγαπούν. Το φτερούγισμα μιας πεταλούδας στ’ όνειρο κάποιου άγνωστου, μπορεί να φέρει μια θύελλα στο δικό σου Όνειρο.

Αλήθεια, τί καιρό κάνει σήμερα στ΄ Όνειρό σου;

.

ΕΠΙΣΚέΠΤΗΣ ΣΤΟ ΦώΣ

Πατρίδα μου είναι το Σκοτάδι
μα όσο κρατάει το Ταξίδι μου στο Φως
δε θ’ ανεχτώ να μού το σκιάζεις

24 Ιανουαρίου 2008