ΓΙΑ ΠΟΙΆΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΉ ΦΙΛΊΑ ΜΟΎ ΜΙΛΆΣ, ΡΕ ΜΠΑΚΛΑΒΆ;

Όταν οι μισοί Τούρκοι ψηφίζουν έναν πρωθυπουργό που διακηρύσσει χωρίς περιστροφές ότι ΔΕΝ αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, όταν δεκαπέντε τοις εκατό ψηφίζει τους τρισάθλιους εγκληματίες υπέρ-εθνικιστές γκρίζους λύκους; Όταν δηλαδή ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ ΕΞΉΝΤΑΠΈΝΤΕ τοις εκατό των Τούρκων, δύο στους τρεις, ψηφίζουν ΑΤΤΊΛΑ με καφτάνι, και ο υπόλοιπος ένας στους τρεις ψηφίζει Αττίλα με κοστούμι (τον Μπαϊκάλ, ανδρείκιλο των τούρκων στρατηγών)…
.
…τότε, ΓΙΑ ΠΟΙΑΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΉ ΦΙΛΊΑ ΜΟΎ ΜΙΛΆΣ, ρε τουρκοκουμπάρε;
.
“Οι λαοί”, λέει ο άλλος, “δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, οι ηγεσίες είναι που δημιουργούν τα προβλήματα”.
Σοβαρά, ρε μπακλαβά; και το ΟΓΔΌΝΤΑΟΧΤΏ ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΌ ΤΩΝ ΤΟΎΡΚΩΝ (49+15+23 του Μπαϊκάλ) είναι η ηγεσία τους ;;;

ΆΚΡΩΣ ΜΥΣΤΙΚΌ ΚΙ ΑΠΌΡΡΗΤΟ

Όσο πιο απλό είναι ένα μυστικό, τόσο πιο εύκολα αντιγράφεται και διαδίδεται. Κι επειδή συνήθως τα πιο απλά μυστικά έχουν και τη μεγαλύτερη αξία, οι κατέχοντες το μυστικό προσπαθούν να το κρατήσουν για τον εαυτό τους, ώστε να το εκμεταλλεύονται αποκλειστικά προς ίδιον όφελος. Επειδή όμως, είπαμε, τα σημαντικότερα μυστικά είναι απλά, για να μην αντιγραφούν πρέπει να κρύβονται όσο πιο καλά γίνεται. Και μάλιστα όσο πιο απλό είναι το μυστικό, τόσο πιο βαρύ πρέπει να είναι το περιτύλιγμα, ώστε το μυστικό να μη διακρίνεται.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος απόκρυψης και διαφύλαξης ενός μυστικού για αποκλειστική χρήση και εκμετάλλευση είναι το μυστικό να περιβάλλεται από πολλαπλά πέπλα μυστηρίου και να επενδύεται με βαρύγδουπες αρλούμπες.
Κι έτσι, για το συμφέρον των κατόχων τους και για να μπορούν να εκμεταλλεύονται όλους τους υπόλοιπους, τα πιο απλά “μυστικά” καταλήγουν να γίνονται τα πιο μυστηριώδη, τα πιο απρόσιτα και τα πιο βαρύγδουπα…
.
Υπάρχουν βέβαια κι ακόμα χειρότερα: τα κενά μυστικά. “Μυστικά” χωρίς κανένα απολύτως περιεχόμενο, νοσηρά προϊόντα φαντασιοπληξίας ή ψέμματα κατασκευασμένα ειδικά και μόνο για το κέρδος. Αυτά ειδικά τα μυστικά κι αν είναι βαρύγδουπα… Είναι τα πιο βαριά απ’όλα τα πεπόνια. Γιατί όταν το περιεχόμενο τείνει προς το μηδέν, τότε το περίβλημα πρέπει νομοτελειακά να τείνει προς το άπειρο.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΈΝΟΙ ΆΓΡΙΟΙ ΚΙ ΕΞΑΓΡΙΩΜΈΝΟΙ ΠΟΛΊΤΕΣ

Η λέξη άγριος σημαίνει τον αγρότη, αυτόν που κατοικεί
στους αγρούς, στη φύση, και αγροίκος είναι εκείνος που
έχει τον οίκο του στους αγρούς.
Αντίθετα, πολιτισμένος είναι ο μέτοχος του πολιτισμού,
των ηθών και των εθίμων της πόλης. Πολίτης είναι ο
κάτοικος της πόλης και συνειδητό μέλος μιας
πολιτισμένης κοινωνίας.
Αυτά στη θεωρία.
Πώς έγινε, αλήθεια, και στην Ελλάδα του 2007 οι όροι
αυτοί έχουν τελείως αντιστραφεί;

Η ΑΛΉΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΥΡΚΑΓΙΈΣ: ΤΟΥ ΣΤΡΑΒΟΎ ΤΟ ΔΊΚΙΟ (ΚΑΙ ΤΟ ΆΔΙΚΟ)

Όταν η φύση είναι κατάξερη, λόγω της πρωτοφανούς
παρατεταμένης ανομβρίας, όταν πρακτικά φέτος δεν
υπήρξε χειμώνας, όταν οι θερμοκρασίες του
περιβάλλοντος αγγίζουν κάθε τόσο επίπεδα που για
έναν
άνθρωπο θα σήμαιναν θανατηφόρο πυρετό,
.
τότε πόσο τεράστια φαντάζει η υποκρισία των
δημοσιογράφων
και των πολιτικών, που κοκκορομαχούν μεταξύ τους,
σκίζουν τα ιμάτιά τους και κατηγορούν για της φωτιές
την Κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, την Πυροσβεστική, την ΔΕΗ,
και τον κύριο Φούρλα.

Είναι γνωστό ότι είμαι ριζικά αντίθετος στην
ισοπεδωτική και αδιέξοδη λογική
του
"φταίμε όλοι". Όμως το θέμα των κλιματικών αλλαγών
είναι μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις. Καλώς ή
κακώς,
η Ελλάδα ανήκει στον ανεπτυγμένο κόσμο, επομένως Ο
ΚΑΘΈΝΑΣ ΑΠΌ ΕΜΆΣ έχει ένα μερίδιο στην καταστροφή
του
κλίματος. Μικρότερο ή μεγαλύτερο, πάντως
υπολογίσιμο.
.
Αυτή είναι η αλήθεια, όπως αλήθεια είναι και ότι
ΕΊΧΑΜΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΘΕΊ εδώ και πολλά χρόνια γι αυτό
που τώρα συμβαίνει. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να
προσποιείται ότι δεν ήξερε, ή ότι δεν φταίει. Ούτε η
εξουσία (που φυσικά φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο της
ευθύνης), ούτε οι "αγανακτισμένοι" "απλοί"
"πολίτες".
Τα υπόλοιπα είναι ανωριμότητα, ανευθυνότητα,
επιπολαιότητα, υποκρισία, υστεροβουλία.
Και τρόμος. Όχι για το περιβάλλον. Αυτό μπορεί εύκολα
να
αυτοεπιδιορθωθεί χωρίς εμάς.
Τρόμος, για το μέλλον μας, και για το μέλλον των
παιδιών μας…

Ο ΔΡΌΜΟΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΎ

Η ζωή έχει πόνο, αλλά
μην πάρεις το δρόμο του φεγγαριού
η ζωή έχει κόπο, αλλά
μην πάρεις το δρόμο του φεγγαριού
έχει απογοήτευση η ζωή, αλλά
έχει και ομορφιά
μην πάρεις το δρόμο του φεγγαριού
.
κι αν είναι να τον πάρεις
να τραγουδάς
.
Τριστινίκα
σε λίγο δύει το φεγγάρι

ΤΙ ΕΊΝΑΙ Η ΕΥΤΥΧΊΑ;

Ένας συνδυασμός καλής υγείας και κακής μνήμης…
(νομίζω το είπε ο Αλμπερτ Σβάιτσερ)

ΘΑ ΉΤΑΝ ΩΡΑΊΑ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΚΟΊΤΑΖΑΝ

θα ήταν λαμπρά τα χέρια σου ν' απλώνουνταν
θα ήταν σαν άλλοτε ζωηρά τα χείλια σου
μπρος σ'ένα τέτοιο θάμα
το γύρευες
………τί γύρευες μπροστά στη στάχτη
ή μέσα στη βροχή στην καταχνιά στον άνεμο,
την ώρα ακόμη που χαλάρωναν τα φώτα
κι η πολιτεία βυθίζε κι από τις πλάκες
σού 'δειχνε την καρδιά του ο Ναζωραίος,
τί γύρευες; γιατί δεν έρχεσαι; τί γύρευες;
.
Γ. Σεφέρης, Ύδρα (απόσπασμα ΙΓ')

ΆΚΟΥ ΤΟΝ ΓΆΤΟ…

Όπου βλέπεις Ομορφιά, να πίνεις και να μεθάς
κι όπου βλέπεις Κατσαρίδα
να την πατάς

ΑΣΗΜΑΝΤΌΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΉΤΩΝ

Τέσσερις τη ώρα τη νύχτα στο κατάστρωμα


παρέα με μιά κατσαρίδα και με μιά νυχτοπεταλούδα

στο βάθος κοιμάται η Κασσάνδρα

«Lemnos Express», 19/7/07, ξημερώματα

ΛΉΜΝΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ

Θέλει η καρδιά να ξαποστάσει λίγο
να γαληνέψει ο πόλεμος εντός μου
ν’ανθίσουν οι χαρές αυτού του κόσμου
πριν έρθει το φθινόπωρο, πριν φύγω

ένα κοχύλι, μιάν ανάσα δυόσμου
μια μουσική βγαλμένη απ’την ψυχή
να ξεγελιέται ο νους, να ξεχαστεί
πού’ναι πλασμένος από τίποτα, και γη

το χέρι σου όταν πέφτω λίγο δως μου
ένα ζεστό χαμόγελο, μια λέξη
για να γλυκάνει η ψυχή, να ημερέψει
ένα κοχύλι, μιάν ανάσα γιασεμί