ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ Μ’ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ…

.

Σεπτέμβρη, μήνα μου
Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική: Γιάννης Γκούμας
Ερμηνεύτρια: Πόπη Αστεριάδη

Σεπτέμβρη μήνα μου, βροχή, φωνή μου
νησί που σώπασες, πικρό νερό
όλα τελειώνουνε κάτω απ’τον Ήλιο
όλα αρχίζουνε με τον Καιρό

Σεπτέμβρη, δρόμε μου, νησί, φωτιά μου
πόσα τελειώνουνε μες τον καιρό…
αίμα, που έδωσα πέρα στην άμμο
έρωτα, έσβησες μες το λυγμό

Εδώ γεννήθηκα, κάτω απ’ την άμμο
κι εδώ είν’ η ώρα μου που θα σε βρω
Αίμα που σ’ έχασα στο κύμα πάνω
μέσα στη θάλασσα σ’ αναζητώ

Θάλασσα, αίμα μου, πού να μιλήσω
και ήλιε πόνε μου, πού να το πω;
Εδώ γεννήθηκα, κάτω απ’ την άμμο
μέσα στην πίκρα μου θ’ αναστηθώ
.

.

"ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΓΙΕ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ"….

.Photo: Jan Saudek, “7am”

Καλημέρα, τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη!

Χάρη στον Webhamster τον οποίο και ευχαριστώ θερμά, βρήκα επιτέλους ένα αγαπημένο μου τραγούδι που έψαχνα για καιρό, τραγουδισμένο από τον Κώστα Χατζή. Ένα τραγούδι ξεχασμένο, στους καιρούς των fame sorry και των dream so, που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Οι στίχοι είναι της Σάσας Μανέττα:

Για το Ταξίδι, γιέ μου, που θα πας
να βρεις την Πόλη, την κατάλληλη για σένα
σ’όποιο στρατί κι αν στρίψεις, να ρωτάς
αν είν’τα τείχη της παλιά, και χαλασμένα

αν δεις χορτάρι μπρος της φυλακής την πόρτα
αν τα σκαλιά κάθε σχολειού τα δεις λιωμένα
αν δεις χαμόγελο στα χείλη των παιδιών
και τα κανόνια της παλιά και χαλασμένα

τότε στην Πόλη αυτή, αγάπησε
εκεί παντρέψου, και παιδιά εκεί να κάνεις
τ’άλλα όνειρά σου άφησε
εκεί αξίζει, και να ζεις
και να πεθάνεις

α

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΣΧΗΜΙΑ

Η μεγάλη Ασχήμια…

.
…δεν είναι οι δρόμοι, κορεσμένοι από τροχοφόρα ως το τελευταίο τετραγωνικό εκατοστό…
…δεν είναι τα πεζοδρόμια, γεμάτα παρκαρισμένα μηχανάκια, κινούμενα μηχανάκια, έργα, μικροπωλητές…
…δεν είναι τα μαύρα σύννεφα του δηλητηριώδη καπνού που ξεφυτρώνουν από παντού…
…δεν είναι η φασαρία, από χίλιες μεριές, από χίλιες πηγές, κρότοι, θόρυβοι, βόμβοι, κόρνες, εξατμίσεις, σειρήνες, κομπρεσσέρ…

…είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Παρατηρούσα τους διαβάτες στο πολυσύχναστο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Έναν έναν.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που συνάντησα σήμερα είχε ακριβώς την ίδια έκφραση. Τους παρατηρούσα επίτηδες έναν έναν. Κι έβλεπα σχεδόν σε όλους το ίδιο κι απαράλλαχτο προσωπείο, ένα μίγμα δυσφορίας και κούρασης, κάτι ανάμεσα σε κρεμασμένα μούτρα κι εκνευρισμό. Μια σκληρή έκφραση, απωθητική κι ανατιπαθητική, η ίδια σε όλους, άντρες γυναίκες και παιδιά: οι γωνίες του στόματος τραβηγμένες προς τα κάτω, τα φρύδια σφιγμένα, το στόμα ζαρωμένο. Ελάχιστοι ήταν αυτοί που διέφεραν, ακόμα πιό ελάχιστοι αυτοί που χαμογελούσαν. Ακόμα και τα παιδάκια, κατοίκων και τουριστών, έμοιαζαν τρομοκρατημένα στις αγκαλιές των γονιών τους.

Μετά από αρκετή ώρα, τσάκωσα και τον εαυτό μου να έχει ακριβώς την ίδια έκφραση. Ακριβώς. Το κατάλαβα μόλις είδα την Όμορφη γυναίκα:

Ναι, περπατώντας δυόμισι ώρες στο κέντρο, είδα μία και μόνο Όμορφη γυναίκα, μια γυναίκα με ένα ήρεμο απαλό χαμόγελο, μια γαλήνη στο πρόσωπο. Και δυό τρεις ακόμα που χαμογελούσαν, αλλά τελείως φτιαχτά, τελείως ψεύτικα: δύο που μιλούσαν στο κινητό, και μία ηλικιωμένη που μιλούσε με την φιλενάδα της. Χαμόγελα τελείως για πέταμα.

Αυτή είναι η μεγάλη ασχήμια. Οι αλλοτριωμένοι και αγέλαστοι άνθρωποι γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας.

Δεν την βλέπουμε, αυτήν την Ασχήμια, γιατί την ζούμε κάθε μέρα. Εγώ όμως χτες τα ξημερώματα ήμουν ακόμα στην Αμοργό, και ακόμα μπορώ να βλέπω κάπως καθαρά, και να συγκρίνω. Και σάς βεβαιώνω ότι εκεί τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. ΟΛΟΙ όσοι κυκλοφορούν χαμογελούν ή έχουν γαλήνιες εκφράσεις. Αλλά αυτοί ζούνε μέσα στην Ομορφιά, είπαμε, ενώ εμείς ζούμε μέσα στην Μεγάλη Ασχήμια, είπαμε…

Πώς την αντέχουμε;
.

ΑΠΟ-ΧΩΡΙΣΜΌΣ

.
Στις Μικρές Κυκλάδες, γιορτάζουν τον Γάμο τρεις ημέρες. Τρεις ολόκληρες ημέρες, χωρίς υπερβολή! Με απανωτά τραπέζια και γλέντια, με βιολιά, με χορούς και με τραγούδια.
Αναρωτιέμαι, πόσες μέρες να κλαίνε άραγε τους απο-χωρισμούς…
.
.
Βlue Star Νaxos
28 Σεπτέμβρη 2006
.

ΑΜΟΡΓΌΣ Δ

.
Η Αμοργός, είναι η Ομορφιά
.
όταν δεν έχεις γνωρίσει την Ομορφιά
δικαιολογείσαι να μην την ποθείς
.
παιδιά γεννιούνται και μεγαλώνουν στον απέραντο σκουπιδότοπο του Σάο Πάολο,
ευτυχισμένα, σίγουρα ότι όλος ο κόσμος
είναι ένας τεράστιος σκουπιδότοπος
.
όμως εσύ δεν έχεις δικαιολογία
γιατί εσύ, γνωρίζεις την Ομορφιά:
.
κάθε καλοκαίρι
εισβάλλεις στην Ομορφιά
κάθε καλοκαίρι βιάζεις την Ομορφιά
κάθε καλοκαίρι μολύνεις την Ομορφιά
με λίγη από την Ασχήμια που κουβαλάς μαζί σου
κι ύστερα επιστρέφεις στη Μεγάλη Ασχήμια
ίσως, λίγο καλύτερος.
.
Όσο για τα παιδιά σου
αντί ν’ανθίζουν σε αυλές με γάτες και λουλούδια
μεγαλώνουν σε θλιβερά κλουβιά, σαν
αγρίμια τού τσίρκου
παίζουν κλεισμένα σε πλαστικά κουτιά
κι ονειρεύονται γιαπωνέζικες κι αμερικάνικες φρίκες.
.
Δεν υπάρχει καμμιά δικαιολογία. Καμμία ασάφεια.
Από τη μιά, είναι η Μεγάλη Άσχημη Φρίκη όπου ζεις
κι από την άλλη, θα υπάρχει πάντα, κάπου,
η Ομορφιά,
και θα είναι η Αμοργός.
Μη γελιέσαι. Εσύ διαλέγεις. Εσύ καθορίζεις. Εσύ, εσύ, εσύ, μόνον εσύ.

Και φυσάει απόψε στην Αμοργό
ένας απαλός, γλυκός Νότιας…
.
.
Κατάπολα, Αμοργός, 27 Σεπτέμβρη 2006

ΘΑΛΑΣΣΟΓΥΝΑΙΚΑ

.
Έι, θαλασσογυναίκα!
ποτέ δε λαχτάρησα να μπω μέσα σου σαν καρφί που χώνεται στον τοίχο, ή όπως μπήγεις το μαχαίρι στο καρπούζι
θέλω να σε μετουσιώνω, πριν χαθώ στα βάθη σου
σαν τον Ήλιο, που αλλάζει χρώματα στη Δύση
θέλω να μπαίνω μέσα σου
όπως μπαίνει στο λιμανάκι ένα καράβι
που γυρίζει από μακρινό ταξίδι
θέλω να κλέβω μελωδίες από το κορμί σου
σαν να ήταν ένα πολύτιμο μουσικό όργανο
θέλω να σε αναταράζω, θέλω να σε αναστατώνω,
θέλω να σε συγκλονίζω,
θέλω μετά να σε θαυμάζω να γαληνεύεις στην αγκαλιά μου
πριν αποκοιμηθούμε ενωμένοι!
.
Αμοργός,
27- 9- 2006

ΜΙΚΡΟΚΥΚΛΑΔΊΤΚΟ

.
Ανάμεσα Δονούσα κι Αμοργό
σού στέλνω ένα φιλί θαλασσινό…
.

ΚΑΛΟΣΎΝΗ Βt 2

Δεν είναι κούφιο, το Κουφονήσι
Οι σπηλιοθάλασσές του
είναι γεμάτες όνειρα
θεών, ανθρώπων,
δελφινιών
.

Αν ξυπνήσεις απότομα, και χάσεις το νήμα τού ονείρου σου,
μη ματαιοπονείς, δε θα το ξαναβρείς
φτιάξε ένα νέο όνειρο
ονειρέψου το Κουφονήσι
.
το Νησί, όπου ο Χρόνος έχει σταματήσει
και καθώς Εκείνος ξαποσταίνει
οι τυχεροί θνητοί που το κατοικούν
έχουν ξεχάσει να γερνούν
.
φτιάξε τ’όνειρό σου, αγάπησέ το,
άφησέ το να σ’οδηγήσει στο Κουφονήσι
άφησε τη χαρά σου
να ξανανθίσει
.
.
23/9/2006

ΚΙΌΤΑΝ ΜΕ ΡΩΤΟΎΝ

.
θ’απαντώ “ταξίδεψα πολύ μακριά
αλλά πού, δε μπορώ να σάς πω”
.
πώς να τούς πω ότι ταξίδεψα στη ζωή;
.

ΣΙΩΠΉ Κ ΣΚΟΤΆΔΙ

…δεν υπάρχουν στη Φύση. Ούτε καν στο Κουφονήσι.
Περπάτησα αρκετά, για να ξεφύγω από κάθε τεχνητό φωτισμό. Σταμάτησα μόνο όταν βρέθηκα μόνος με τον ξάστερο Ουρανό.

Ξαπλωμένος ανάσκελα πάνω σ’ένα τοιχάκι πολύ πέρα απ’την άκρη του Κόσμου λουσμένος στο φώς τών αστεριών
άκουγα
ένα τριζόνι
ένα κύμα
έναν άνεμο
και στο βάθος, πολύ πολύ αχνά
έν’αστέρι να πέφτει
.
έκανα λοιπόν κι εγώ

μια βουβή ευχή
.
25 9 2006
σχεδόν Μεσάνυχτα (όχι μαύρα!)