…ΗΤΑΝ, ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΚΙ ΕΝΑΣ ΚΑΙΡΟΣ, ΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΕ Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚΟΧΩΡΙΟ…

Το Έπος των Μπλόγκερς
κ η τελική (?????) συμφιλίωση (?????????)

Πριν αρχίσει το κακό….

…πώς ξεκίνησε….

…μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τον “Πόλεμο των Μπλόγκς”….

… βρε έγινε τής – γκούχ γκούχ, σού λέω…

…το πεδίο της Μάχης μετά τη Μάχη…
(ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΙ ΑΘΩΟΥΣ ΒΛΟΓΓΕΡΣ )

…και τέλος (????)… μετά την καταστροφή.…

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ
ΔΕ ΧΑΠΙ (???) ΕΝΔ (?????)

@@@@@@@

Επιλεγμένοι διάλογοι από το καλύτερο άλμπουμ του Αστερίξ: Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ (LA ZIZANIE)
(μετάφραση Μαύρος Γάτος)

Φρουρός α: Θα σε μάθω εγώ να λες ότι είμαι το σκυλάκι του Εκατόνταρχου.
Φρουρός β: Σοβαρά; Και ποιος τού ψιθύρισε ότι γύρισα χτες μετά τις VIII στο στρατόπεδο;;;;

—–

Συγκλητικός: Μάλιστα, μάλιστα! Όταν η ιδέα δεν είναι του Βρούτου, ο Βρούτος σκάει από τη ζήλεια!!!

Βρούτος: Ζηλεύω, ε; Μπορεί να ζηλεύω, εγώ, αλλά δεν πρόδωσα τον Καίσαρα, εγώ! Ποτέ δεν ήμουν τσιράκι του Πομπήιου, εγώ.

Συγκλητικός: Εγώ τσιράκι του Πομπήιου; ΑΥΤΟΣ μπορεί να ήταν, για να μην αναφέρουμε κι αυτόν, κι εκείνον, αλλά εγώ ποτέ δεν πρόδωσα τον Καίσαρα!

—–

Δίοπος: Πειρατικό εν’όψει!

Ύπαρχος: Τον άκουσες, καπετάνιε;

Καπετάνιος: Όχι! Να μην τον ακούει κανείς αυτόν! Είναι τιμωρία! Τόλμησε να πει ότι ενώ εμείς ταξιδεύουμε, οι γυναίκες μας τη βρίσκουν στα όργια!

Δίοπος: Αν είναι έτσι δεν θα ξαναβγάλω άχνα! Χα! Για δες κάτι τύποι! Θα μπορούσαν να πουν ακόμα κι ότι μπήκα στο ναυτικό μόνο και μόνο επειδή η γυναίκα μου είναι κολλητή της κουνιάδας της δεύτερης ξαδέρφης του Ιουλίου Καίσαρα!!!!

—–

Καπετάνιος: ΕΙΠΑ ΠΡΟΣΩ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!!!!

Ναύτης: Σταμάτα να χτυπιέσαι, Καπετάνιε, όλοι ξέρουμε τι είδους γλύψιμο έριξες για να πάρεις προαγωγή.

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
“Στην αναμπουμπούλα, ο λύκος χαίρεται…”

«ΘΑ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΓΑΤΑΚΙΑ», ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΤΟ ΦΙΛΑΚΙ

Η Τζέσσικα, ένα πανέμορφο θηλυκό, με συντρόφεψε επί δώδεκα χρόνια στην μοναχική μου πορεία, στις μακρόχρονες σπουδές μου, και στις ανά την Ελλάδα και την Ευρώπη περιπέτειές μου…

Τόσο πολύ αγαπιόμασταν, που κάποιες γυναίκες την ζήλευαν κυριολεκτικά!!!!! Όταν χάθηκε με πολύ άσχημο τρόπο, δεν ξαναπήρα γάτα, αφ’ενός λόγω της λύπης μου, και αφ’ετέρου γιατί είμαι πολύ αλλεργικός στις γάτες. Είναι αλήθεια ότι όσο είχα την Τζέσσικα επιβαρύνονταν πολύ το κατά τα άλλα ελαφρότατο αλλεργικό μου άσθμα.

Μετά από μερικούς μήνες, αφού επέστρεψα από το Ιράκ, μπήκε στην ζωή μου ένα υπέροχο πλάσμα, μια γυναίκα-γάτα, που τήν αγάπησα τόσο πολύ, και τόσο βαθιά, και δέθηκα τόσο αληθινά μαζί της, που πίστεψα ότι θα μέναμε για πάντα μαζί.

Με την αγάπη μου το Φιλάκι, είχαμε βρει έναν τρόπο να εκτονώνουμε την ένταση, όταν καμμιά φορά – όχι συχνά – διαφωνούσαμε έντονα. Έλεγα εγώ, «βρήκα τη λύση. Θα πάρουμε γάτα». Αυτή γελούσε, πόσο όμορφα γελούσε, κι έλεγε, «όχι, θα πάρουμε σκύλο». Επέμενα εγώ όχι θα πάρουμε γάτα, επέμενε κι αυτή όχι θα πάρουμε σκύλο, γελούσαμε κι οι δυό μαζί, και όλα ήταν πάλι όμορφα…

Μιά από αυτές τις φορές, στην επιμονή μου «θα πάρουμε γάτα», είχε απαντήσει, «θα σού κάνω εγώ γατάκια»…

Τελικά οι δρόμοι μας χώρισαν, μετά από δύο πολύ αγαπημένα χρόνια. Βασικότερη αιτία, το ότι αυτή ήταν σκυλόφιλη, ενώ εγώ γατόφιλος. Δεν ξέρω αν πήρε τελικά σκυλάκι, πάντως γατάκια εμένα δεν θα μού κάνει, είναι σίγουρο πιά…

Πέρασαν μήνες μοναχικοί και δύσκολοι, με κάθε είδους προβλήματα να συσσωρεύονται, και τις αντοχές να λιγοστεύουν. Ήθελα πάρα πολύ ένα γατάκι, κι ας κράδαινε η αδερφή μου τη σπάθα του Δράμαλη πάνω από την κεφάλα μου κάθε φορά που το άκουγε, για το καλό μου φυσικά, λόγω της αλλεργίας που σάς έλεγα. Ας έβρισκα όμως εγώ το κατάλληλο γατάκι, και σιγά μη δεν το έπαιρνα… Άργησα να το βρώ, δυστυχώς. Πέρασε το φθινόπωρο, πέρασε κι ο χειμώνας, πέρασε, σχεδόν, και η άνοιξη… Νομίζω ότι θα μού είχε κάνει πάρα πολύ καλό η παρουσία ενός γατιού, όλο αυτό το διάστημα.

Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου, κι ένα καλοκαιρινό βράδυ του Μάη, μια άλλη γυναίκα, μια αληθινή κουκλίτσα, εμφανίστηκε στη ζωή μου. Η κουκλίτσα αυτή, ήρθε για να μείνει!

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για έναν κεραυνοβόλο διαδικτυακό έρωτα, για μια γνωριμία… μέσω ίντερνετ. Γνωριστήκαμε ηλεκτρονικά, μέσω του ημεροδιχτυού του θείου Μάνου, που τον είχε υιοθετήσει μέσω της θείας Δέσποινας. Ή μήπως είχε υιοθετήσει την θεία Δέσποινα μέσω του θείου Μάνου; Δεν θυμάμαι ακριβώς.

Με την κουκλίτσα μου έχουμε βέβαια μια …χμ… μικρή διαφορά ηλικίας… γύρω στα 36 χρόνια (παρά 27 ημέρες όμως, ε;), αλλά τα πάμε μια χαρά. Ο θείος Μάνος, που κανόνισε και το προξενιό, την φώναζε Σκράτς. Αυτή δεν ξέρω πώς τον φώναζε. Ούτε τη θεία Δέσποινα ξέρω πώς την φώναζε η μικρή, ξέρω όμως ότι την έχει υιοθετήσει μια αδερφούλα της, που την λένε Μέλπω.

Η Σκράτς, μόλις κατέφθασε από την Αθήνα, μετά από ελάχιστους ενδοιασμούς, κι αφού εξερεύνησε το σπίτι από άκρη σε άκρη, αποφάσισε να με υιοθετήσει κι εμένα. Με φωνάζει «Ίου Ίου», «Ιάου», «Μιαουού», ή «Νιαααά», ανάλογα με την περίπτωση. Εγώ την λέω άλλοτε Τζουτζούκα, άλλοτε Μικρή, άλλοτε Τζέσι (όπως την Τζέσσικα), άλλοτε Μίου Ίου, άλλοτε Σίντυ (σ’ας θυμίζει κάτι;;;), άλλοτε Αθηνά (γιατί είναι Αθηναία). Ακόμα δεν κατέληξα πώς θα την βαφτίσω, έτσι κι αλλιώς δεν ακούει σε κανένα από αυτά. Άρα δεν έχει βρεθεί ακόμα το αληθινό της όνομα… Οι υποψήφιοι νονοί και νονές, σπεύσατε!!!

Είναι ένα πολύ τρυφερό και πολύ παιχνιδιάρικο αλητάκι. Όλη μέρα τρέχει γύρω γύρω και κάνει ζημιές, ανακατεύει τα πάντα, προσπαθεί να πιάσει τον Σερ Λάνσελοτ τον Ψάρη (ευτυχώς δεν μπορεί, ακόμα…), κυνηγάει ό,τι κινείται, μετακινεί ό,τι δεν κινείται (από μόνο του). Όλη νύχτα κοιμάται στην αγκαλιά μου, ή κατά προτίμηση (προς μεγάλη μου ζήλεια) αγκαλιά με την μητέρα μου, τις μέρες που πηγαίνουμε στην άλλη πόλη, στο σπίτι της. Περιττό να σας πω ότι την υιοθέτησε και αυτήν…

Η Τζέσσικα, ήταν – έλεγαν κάποιες με ζήλεια – η πιο φωτογραφημένη γάτα του κόσμου, και να σκεφτείς τότε δεν είχα ακόμη ψηφιακή. Το ρεκόρ εκείνο κοντεύει ήδη να καταρριφθεί. Ένα πολύ μικρό δείγμα ανεβάζω εδώ.

Ευχαριστώ, θείε Μάνο, ευχαριστώ, θεία Δέσποινα. Θα είμαι άξιος υιοθετημένος μπαμπάς…

Στον “κήπο”

-Μια μέρα θα παίζω καλύτερα από σένα, θα το δεις…

-Χαίρω πολύ, Δεσποσύνη,
ονομάζομαι Σερ Λάνσελοτ ο Ψάρης…

-Εγώ να δεις πόσο χαίρομαι…
δε θα πέσεις μια μέρα στα νυχάκια μου;;;;

-Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι… απλά παίζαμε….

-Μα γιατί ασχολείσαι τόσες ώρες με αυτά τα κουμπάκια;

-Τί μού λες;;;; Δηλαδή τώρα με βλέπουν;;;;;

Σ;))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Η ΠΟΛΙΣ *ΔΕΝ* ΕΑΛΩ ΤΟ 1453. ΕΑΛΩ ΤΟ 1204, ΤΟ 1922, ΚΑΙ ΤΟ 1955…

Μού είναι αδύνατον να χύσω έστω κι ένα κροκοδείλιο δάκρυ για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου του 1453. Για την Άλωση της Πόλης που έχτισε και προίκισε με τ’όνομά του ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος (Ιβηρικής καταγωγής), στη θέση του Βυζαντίου, της ελληνικής αποικίας των Μεγαρέων, καθιστώντας την την νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αντί της ξεπεσμένης πιά Ρώμης. Γιά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, της πρωτεύουσας της μετέπειτα Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που μετατράπηκε σταδιακά σε μιά Ελληνική Αυτοκρατορία, μόνο όμως τον πολύ τελευταίο καιρό, με τους Έλληνες Παλαιολόγους. Ως τότε, η λέξη Έλληνας, ήταν βρισιά.

ΤΟ ΔΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΣΟΙ ΔΟΥΝΑΙ ΟΥΤ΄ ΕΜΟΝ ΕΣΤΙΝ ΟΥΤ΄ ΑΛΛΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΗ. ΚΟΙΝΗ ΓΑΡ ΓΝΩΜΗ ΠΑΝΤΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΣ ΑΠΟΘΑΝΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΟΥ ΦΕΙΣΟΜΕΘΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ.

Αυτά είπε, ο Έλληνας, ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος, πριν πέσει μαχόμενος, και στο άκουσμά τους και μόνο ανατριχιάζω, και στην μνήμη του, τού ίδιου, και των ολιγάριθμων παλικαριών του, στέκω βουβός και συγκλονισμένος.

Μού είναι όμως αδύνατον κατά τα άλλα να χύσω έστω κι ένα δάκρυ για την τελευταία πράξη της Πτώσης της Αυτοκρατορίας της αλληλοφαγωμάρας, της διαπλοκής, της δολοπλοκής, της υποκρισίας. Που αφού δέχτηκε και την προ-χαριστική βολή της Άλωσης του 1204 από τους «χριστιανούς» Σταυροφόρους (τι τραγική ειρωνία), περιορίστηκε σε μια σκιά του πάλαι ποτέ ένδοξου εαυτού της, και ουσιαστικά αποτελούνταν πιά μόνο από την αποδεκατισμένη πληθυσμιακά Κωνσταντινούπολη. Που έφαγε η ίδια τις σάρκες της, με τις ατέλειωτες έριδες και συνωμοσίες των «Αρχόντων» της, που χρησιμοποιούσαν στους μεταξύ τους σκυλοκαυγάδες ΚΑΙ τους Οθωμανούς, δίνοντάς τους όλο και περισσότερη δύναμη, φέρνοντάς τους όλο και πιο κοντά.

Της Αυτοκρατορίας που έλαμψε με τους Έλληνες Παλαιολόγους τις τελευταίες της αναλαμπές, όταν ήταν πιά, αλίμονο, πάρα, μα πάρα, πολύ αργά. Που προτιμούσε, μέσα στην «χριστιανική» της μισαλλοδοξία, να αλωθεί από σαρίκι τούρκικο παρά από τιάρα παπική. Που παρ’όλα αυτά την υπερασπίζονταν Γενουάτες, ενώ την πολιορκούσαν τέως Βυζαντινοί «Άρχοντες» και στρατιωτικοί, πουλημένοι στον Σουλτάνο Μωάμεθ Β’, τον μετέπειτα Πορθητή, γιό… Βυζαντινής πριγκήπισσας.

Μετά την φρίκη της Άλωσης, η Πόλη συνήλθε και άκμασε εκ νέου. Η ελληνική (ρωμαίικη) κοινότητά της μάλιστα υπήρξε η πιο δυναμική απ’όλες, ως το 1922. Όταν παρατρίχα να γίνει, για πρώτη φορά στην ιστορία της, μια Ελληνίδα Πόλη. Μετά, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Ως την έκρηξη του τουρκικού εθνικισμού του 1955, τον διωγμό και την προσφυγιά. Και ως σήμερα, που έχει απομείνει πιά μόνο ένα θλιβερό φάντασμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης.

Όχι, δεν θα φτάσει η Αγία Τράπεζα της Αγιασοφιάς στην ακτή του Βοσπόρου. Όχι, δεν θα ξαναγυρίσουν τα μισοτηγανισμένα ψάρια στο τηγάνι. Όχι, δεν θα ξυπνήσει ποτέ πιά ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς. ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ.

Κλάψτε για τους ξεριζωμένους Ρωμιούς της Πόλης, για το κεφάλι το κακό μας, του Γένους μας, για την αλληλοφαγωμάρα μας, για τους αλληλοσπαραγμούς μας, για την ανικανότητα των πολιτικών και των στρατιωτικών μας, για την ανεγκεφαλίαση των δήθεν «Υπερπατριωτών» μας.

Μην κλαίτε για την Πόλη. Η Πόλη, είναι ακόμα εκεί. Δεν έφυγε ποτέ.

Είναι μια Πόλη όμορφη, χρωματιστή, ολοζώντανη, γοητευτική.

Δεν είναι Ελληνική. Ε και; ΠΟΤΕ ΗΤΑΝ;

Μαύρος Γάτος
29 Μαΐου 2006

ΑΣΤΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ….

…είναι πού’χει απόψε Νοτιά
κι όταν φυσάει, σαν τραύμα πονά
εκείνη η παλιά μοναξιά

(Μαριανίνα Κριεζή)

BLOODY BLUES

Γύρισε με ανάποδα, από τις τσέπες μου θα πέσουνε δυό τρία κέρματα,
κάμποσα κοχύλια, λίγη άμμος

Σφάξε με, θα ματώσω λίγη θάλασσα του δειλινού

Άνοιξε μ’ένα μαχαίρι την καρδιά μου, δεν περιέχει τίποτα ,

μόνο άνεμο

28.5.2006

SURVIVOR – THE ULTIMATE CHALLENGE: " A LIFETIME ON PLANET EARTH", ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ REALITY ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

-…τώρα που υπέγραψες, δούλε, να σού εξηγήσω, χαμένε, μερικές λεπτομέρειες, πρόβατο.

-Μα πώς μού μιλάτε έτσι; Τι πάθατε ξαφνικά;

-Καλό είναι να συνηθίσεις σιγά σιγά, ελεεινόν τέκνον. Για δες εδώ: «Εφεξής το συμβαλλόμενον μέρος «παραγωγή-tour operator» θα αποκαλείται «Κύριος και Θεός», ενώ το έτερον συμβαλλόμενον μέρος, «παίκτης-μέλος», θα αποκαλείται «δούλος του Θεού», «απολωλός πρόβατο», κλπ κλπ. Αμ τί νόμισες, ότι θα είμαστε ίσα κι Όμοια; Πώς; Τί Μού δείχνεις εκεί; Ναι, σωστά, γράφει “κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση”, αλλά Εγώ είμαι ο Όμοιος, κι εσύ η εικόνα, τί το πέρασες!

-Μά….

-Μά και ξεμά δεν έχει. Ας δούμε λοιπόν τα βασικά σημεία του Συμβολαίου λίγο πιό αναλυτικά. Όπως όλως τυχαίως αμέλησα να σού επισημάνω πριν υπογράψεις, η τροφή και η στέγη ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται στις Παροχές της Παραγωγής. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να τρέχεις όλη μέρα (μπορεί και τη νύχτα) για να χορταίνεις την πείνα σου, για να αντιμετωπίζεις το κρύο, την κάψα, τις μπόρες, τα τσουνάμια (τσουνάμι: δες υποσημείωση 1234γ/Χριστούγεννα 2004 ). Τις λίγες ώρες που ίσως να σού περισσεύουν, θα τις αφιερώνεις ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ στην λατρεία Μου. Δηλαδή στο να Με παρακαλάς και να Με γλείφεις και να Με λιβανίζεις για να σε κρατώ σε σχετικά καλή κατάσταση. Μην ξεχνάς ότι στο Συμβόλαιο δεν προβλέπεται καμμία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μπορείς και οφείλεις να Με παρακαλάς και να Με ικετεύεις όποτε αρρωσταίνεις ή σακατεύεσαι, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν δεσμεύομαι να ανταποκρίνομαι στις εκκλήσεις σου για βοήθεια.

-!!!!!!!!!!

-Στο Συμβόλαιο που μόλις υπέγραψες, αναφέρονται αναλυτικά όλα τα ενσωματωμένα στο σασσί σου χαμερπή ένστικτα που συμπεριλαμβάνονται στο πακέτο (εντελώς δωρεάν), και που θα σε σπρώχνουν χωρίς σταματημό να κάνεις διάφορα ακατανόμαστα (εφεξής, «Αμαρτίες»). ΟΜΩΣ, όπως ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ προβλέπεται στο Συμβόλαιο, θα αντιστέκεσαι όσο το δυνατόν περισσότερο στις τάσεις σου αυτές, όσο και να βασανίζεσαι, και όταν τελικά αναπόφευκτα θα υποκύπτεις, θα γεμίζεις Ενοχές (συμπεριλαμβάνονται κι αυτές στο Πακέτο, ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ). Γιατί, όπως μπορείς να διαβάσεις εδώ, στα ψιλά γράμματα, Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΕΝΣΤΙΚΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΣΥΝΤΡΕΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ. Μην χλωμιάζεις, μέσα στην απέραντη ευσπλαχνία Μου, έχω προβλέψει για όλα, ανάξιε δούλε. Για να ανακουφίζεσαι πού και πού από τις Ενοχές, θα Με γλύφεις και θα Με παρακαλάς με τις ώρες. Και φυσικά, όπως προβλέπεται, θα Μού δίνεις αναφορά και θα είσαι υπόλογος όχι μόνο για ό,τι κάνεις, και για ό,τι σκέφτεσαι,αλλά και για ό,τι ΔΕΝ κάνεις, και για ό,τι ΔΕΝ σκέφτεσαι. Ακόμα και για ό,τι περνάει από το μυαλό σου.

-!!!! Μά!!!! Μού είχατε υποσχεθεί άφθονο σεξ, ηδονές, καταχρήσεις, κάθε λογής ακολασίες…

-Θα τα έχεις, θα τα έχεις, τέκνον, και να θέλεις δεν θα μπορείς να κάνεις κι αλλιώς, αλλά είπαμε, θα πρέπει να Με γλείφεις απεριόριστα μετά, και να Με παρακαλάς για να σε συγχωρέσω. Δες λίγο και τις Ρήτρες, ξέχασα να σού πω, είναι, χμμμ… κάπως αυστηρές. Μάλλον δεν θα θέλεις να παραβιάσεις τους Όρους του Συμβολαίου… Αν το κάνεις, και τα χαλάσουμε πριν την ώρα μας, θα πληρώνεις στον Αιώνα των Αιώνων στις Φλόγες της Κόλασης.

Ας μην χάνουμε όμως άλλο χρόνο, έχω πάρα πολλή δουλειά. Εκατομμύρια νέα μέλη Με περιμένουν για να υπογράψουν. Συνεχίζω. Όπως μπορείς να διαβάσεις εδώ (μα σταμάτα επιτέλους να τρέμεις, κράτα τον μεγεθυντικό φακό λίγο πιό σταθερά), θα σού στέλνω κατά καιρούς διάφορες κατραπακιές στην κεφάλα σου, και τότε, όχι μόνο δεν θα οργίζεσαι μαζί Μου, αλλά θα Με γλείφεις και στο πολλαπλάσιο.

-!!!!!!!!!!!!!!!

-Επίσης, όπως λέει σαφέστατα το Συμβόλαιο, «το συμβαλλόμενο μέρος «Κύριος και Θεός», διατηρεί το δικαίωμα να τερματίσει το παρόν Συμβόλαιο πριν από την ονομαστική του λήξη, χωρίς καμμιά απολύτως προειδοποίηση». Παναπεί, δεν θα ξέρεις πότε θα τά τινάξεις, ούτε από καν πού σού ήρθε η κεραμίδα, καλά καλά.

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-Τέλος, κάτι πάρα πολύ σημαντικό: θα έχεις την έμφυτη τάση (και τον απαραίτητο Τεχνικό Εξοπλισμό), για να Μού φτιάξεις και να Μού παρέχεις τουλάχιστον ένα «Νέο Μέλος», κατά προτίμηση περισσότερα, , το οποία και θα κληρονομήσουν το Συμβόλαιο όταν εσύ περάσεις με το καλό ξανά στην Ανυπαρξία, ή στην Κόλαση, δούλε. Εις τον Αιώνα των Αιώνων, Αμήν.

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν θέλω!!!! Παίρνω πίσω την υπογραφή μου!!!!!!!!!!!!!!!!!! Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θυμάμαι να υπέγραψα πουθενά…. Να ακυρωθεί το Συμβόλαιο!!!! Πρόκειται για απάτη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-Πολύ αργά, απολωλός πρόβατο. Υπέγραψε άλλος για σένα, πάει πολύς καιρός… «Να προσέχεις πού βάζεις την υπογραφή σου, το πουλί σου, και τα δόντια σου»… να κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσεις. Άκουσε την φιλική μου αυτή συμβουλή, θα υποφέρεις κάπως λιγότερο… Αλλά τι λέω, ο Πάνσοφος, αφού φεύγοντας από εδώ δεν θα θυμάσαι τίποτα απ’όλα αυτά, δεν θα μπορείς να αρθρώσεις ούτε μια λέξη, δεν θα μπορείς καν να ελέγχεις τα μέλη σου, θα τα κάνεις επάνω σου, θα μάθεις σιγά σιγά – αν είσαι τυχερός – να περπατάς, θα εξαρτάσαι για πολλά χρόνια για την επιβίωσή σου από τους δούλους Μου και γονείς σου (αν είσαι τυχερός και έχεις)…

-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν θέλω !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Δεν παίζω!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Βοήθεια !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ουαααααααααααααααααααααααααααααααααά!!!!

………………………………………………

Η Μαία βγήκε από την αίθουσα τοκετού χαμογελαστή.

«Συγχαρητήρια, μόλις αποκτήσατε ένα υγιέστατο αγοράκι. Να σάς ζήσει!»

…είπε στον κατάχλωμο μπαμπά, που περίμενε απ’έξω.

Μαύρος Γάτος
27 Μαΐου 2006

Ο ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ Η ΝΙΚΗ ΞΥΛΟΥΡΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΛΗ (ΓΕΝΙ ΧΑΜΑΜ)

Στο πέταγμα του γερακιού, τ’άλλα πουλιά ζηλεύνε
όπα όπα, τ’άλλα πουλιά ζηλεύνε
γιατί πετούνε χαμηλά, α θένε, κι α δε θένε…

…

Έσβησ’ αέρας το κερί που κράτουνα στην χέρα

κι είναι για μένα η ζωή, σκοτίδι νύχτα μέρα

Άντρας που δεν εκάτεχε τα μάτια του πως κλαίνε
αγάπησε και τρέξανε — έλα, και τρέξανε
αγάπησε και τρέξανε
σαν τού μωρού, που λένε

(Από το δίσκο “Ιδαίον Άντρον”)

Σάς έχω πει ότι είμαι από τρελλή γενιά. Σάς είπα και την τραγική ιστορία του Πόντιου προπάππου μου, του Ξανθόγιαννη.

Ένας άλλος προ-προπάππος μου, ο Χριστόδουλος, προσγειώθηκε ξαφνικά στην Θράκη, περίπου στα 1880, προερχόμενος από την Κρήτη, πιθανότατα από την περιοχή των Σφακιών-Ομαλού.

Κανείς δεν ξέρει γιατί εγκατέλειψε ο προ-προπάππος μου την Μεγαλόνησο. Σίγουρα όχι για κάποιον ασήμαντο λόγο. Ήταν εποχή μεγάλου επαναστατικού αναβρασμού, που οδήγησε τελικά στην απελευθέρωση της Κρήτης. Φοβόταν λοιπόν αντίποινα από τους Τούρκους για την συμμετοχή του σε κάποια εξέγερση; Ή ήταν καμμιά γυναίκα στην μέση; Καμμιά βεντέτα;;; Κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Πάντως στην Θράκη κατέφυγε κυνηγημένος.

Εκείνη την εποχή, η Θράκη ήταν η περιοχή της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας, και ήταν γενικώς πιό “πολιτισμένη”, όσον αφορά την Οθωμανική ασυδοσία, εν μέρει και λόγω των διεθνών παρατηρητών που υπήρχαν στην περιοχή. Παρείχε λοιπόν η Θράκη πολύ περισσότερη ασφάλεια στους ραγιάδες απ’ότι η ακριτική και πολυτάραχη Κρήτη.

Τέλος πάντων, αν και δεν κατάφερα να βρω τα ίχνη του Χριστόδουλου του Κουμαντάκη (Κουμαλδάκη; Κουμαλντάκη; Καταγράφτηκε σαν “Κειμηλδάκης”), όπως το είχε κάνει πριν πολλά χρόνια ο εγγονός του ο Χριστόδουλος, αδερφός της γιαγιάς μου, που δεν τον γνώρισα όμως ποτέ, η Κρήτη ανέκαθεν με τραβούσε πολύ, και ειδικά η μουσική της. Και ειδικά οι αδερφοί Ξυλούρη, ο αδικοχαμένος Ψαρονίκος (Νίκος Ξυλούρης), και ο ανεπανάληπτος Ψαραντώνης.

Ο Ψαραντώνης, λοιπόν, μαζί με την κόρη του Νίκη Ξυλούρη και την ορχήστρα τους, ήταν χτες, και θα βρίσκεται κι απόψε – και μόνο γι’απόψε, στην Θεσσαλονίκη. Ο Μαύρος Γάτος, ήταν, φυσικά εκεί.

Από τα βάθη του Χρόνου,

ο Ψαραντώνης, η αντρίκια φωνή της Ψυχής της Κρήτης
και η κόρη του, Νίκη Ξυλούρη, η αισθησιακή φωνή της αιώνιας Γυναίκας

σε έναν μαγικό χώρο, μια αταβιστική μυσταγωγία.

Αν πάτε, μην γκαρίζετε!!!! Ακούγεται πολύ. Στην αρχή απορούσα που ο Ψαρταντώνης δεν έκανε καμμιά απολύτως παρατήρηση. Στο διάλειμμα που τον γνώρισα, κατάλαβα ότι αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος, όχι μόνο δεν είναι τραχύς, όπως φαντάζεται κανείς λόγω του παρουσιαστικού του, αλλά είναι απίστευτα προσιτός κι ευγενικός, και δεν θα επέβαλε ποτέ την παρουσία του με το ζόρι. Κέρδισε την προσοχή του κοινού, αντί να την εκβιάσει.

Η είσοδος είναι (χωρίς ποτό) 15Ε και 11 το φοιτητικό.

στην Αίγλη (Γενί Χαμάμ), πίσω από τον Άγιο Δημήτριο τηλ. 2310270016
μόνο για σήμερα (εγώ πήγα χτες, μάλλον θα ξαναπάω)
Να είστε εκεί!

Μαύρος Γατάκης

ΒΡΑΔΥ ΟΠΟΥ ΠΟΝΕΣΕ ΠΟΛΥ, ΜΑ ΟΠΟΥ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟ, ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΧΤΗ

Ευγενικιά περήφανη μελαγχολία
Ύψος χαμόγελο κι ελευθερία
Επιτέλους σας βρίσκω στην όχθη της καρδιάς μου
Ένα βράδυ που η θάλασσα εισχωρεί
Βαθιά στις χώρες των βουνών
Ένα βράδυ όπου νιώθεται κανείς πιό νέος από την νιότη του,
Βράδυ όπου πόνεσε πολύ μα όπου πιά τίποτε
Πιά τίποτε δεν είναι μάταιο, τίποτε για τη στάχτη

Pierre Jean Jouve
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
από το βιβλίο “Η δεύτερη γραφή”, Ίκαρος 1980

ΈΤΣΙ ΕΞΗΓΕΊΤΑΙ!!!

“Όπου αγαπά”, λέει,
“παιδεύει”…
(ον αγαπά Κύριος παιδεύει- από τις Γραφές)

.
…επομένως, λογικά, κι εντελώς φυσιολογικά…
.
όπου ΔΕΝ συμπαθεί, θα ευεργετεί!!!…
.
(θεός να σού πετύχει!)

.
Άσπρος Γάτος αγαπημένος, πεπαιδευμενός και προτηγανισμένος Σ;)))

ΠΕΤΡΩΜΕΝΟ

Νίκησα, εγώ, το πεπρωμένο
σφάδαζε, ταπεινωμένο
καθώς εγώ, θριαμβευτής
στο πετρωμένο μου κρατούσα χέρι
ένα παιδί
.
άσπρος γάτος (είπαμε.. Σ;)